Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

OTAN TO ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ HTAN 35.000 ΔΡΧ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ





"ΗΜΑΣΤΑΝ ελάχιστοι με μαλί " ΦΛΑΤ ΤΟΠ " την εποχή λίγο πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 80. Ακομα και στο Λονδίνο ήταν δύσκολο να βρείς. Πόσο μάλλον σε μιά πόλη σαν την Αθήνα που οι σερβιτόροι στις κυριλέ καφετέριες φόραγαν ακόμα κάτι φθαρμένες στολές με παπιγιόν και το ποτήρι του φραπέ στο έφερναν σε μεταλική βάση με χερούλι. Μας κοίταγαν σαν εξωγήινους. Αν και μεγάλωσα στα Πατήσια, μια μεσο-αστική περιοχή την εποχή του 80, "Γουεβάδες", Νεορομαντικούς, Πάνκηδες, Μο'ι'κάνους, Ροκαμπιλάδες μας κρατούσαν σε απόσταση. Πολλές φορές μας έκραζαν... Και ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μας ένας νέος τρόπος διαφυγής. Το INTERAIL. Αρκούσε να δουλέψεις κανα δύο μήνες πριν το καλοκαίρι. 35χιλιάδες δραχμές για τα ναύλα και ήσουν παραπάνω από εντάξει. Έπαιρνες το τρένο με τους φίλους σου και πήγαινες, Αγγλια, Ολλανδια, Γερμανία, έμενες σε Γιουθ Χόστελς, έβλεπες φοβερές συναυλίες , γνώριζες ανθρώπους, φλέρταρες (θυμάμαι ακόμα αρκετές Ολλανδεζουλες που γνώρισαμε στο Αμστερνταμ και που μετα ήρθαν με τη σειρα τους και αυτές εδώ στην Ελλάδα). Πίναμε και πάνω στη τρέλα της στιγμής περνάγαμε από τα στούντιο και χτυπάγαμε τατού σαν ναυτικοί. Εποχές πραγματικής ροκ&ρολ ζωής που έκαναν ακόμα και τους κινδύνους που κρύβει μια ευρωπαική μεγαλούπολη να μοιάζουν με στιχους από τα αγαπημένα μας τραγούδια. Βασικά δεν τον σκεφτόμασταν τον κίνδυνο. Μας έφτανε που βρισκόμαστε μακρυά από τη νεόπλουτη σκοτεινή εποχή των Ελληνικών 80'ς, μακρυά από τα ειρωνικά βλέματα των "καρεκλάδων", μακρυά από τις Ντίσκο και τα Σκυλαδικα τους, μακρυά από τα σταυροκοπήματα των γιαγιάδων. Και όταν γυρίζαμε πίσω ήμαστε εμεις πια που κοιτάγαμε όλους αυτούς σαν εξωγήινους, μεχρι που πάψαμε ακόμα και να τους κοιτάμε."

Η ιστοριά αυτή αποτελεί μια σύνθεση στοιχείων μετα από συζητήσεις που ειχα με μέλη του: New Wave in Athens in the 80's - The Scene, the People, the Placeshttp://www.facebook.com/ext/share.php?sid=76945146534&h=JMgJF&u=h_nAZ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου