Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Mια μέρα, το 1987 ...



Μάιος του 87. Παρασκευή. Κοπάνα από το σχολείο. Εκείνη τη μέρα είχα αποφασίσει πως θα βρώ τη Μαρίνα . Το μόνο στοιχείο που είχα ήταν οτι έμενε κάπου στην Αλεξάνδας. Θα έπρεπε πρώτα να βρώ το σχολείο της βέβαια. Αλλά πόσα σχολεία μπορεί να έχει πια η Αλεξάνδρας? Δύο, τρία ?). Άλλωστε γι' αυτό είχα κάνει την κοπάνα για να την προλάβω την ώρα που θα σχόλαγε. Είχα φτάσει στο ύψος της ΑΣΟΕ στην Πατησίων, κρατούσα μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια και ήδη φανταζόμουν τι θα κάναμε μόλις τη συναντούσα . Θα με πήγαινε μια βόλτα στην περιοχή της, θα πίναμε κοκα κόλα, θα παίζαμε πακ-μαν και το απόγευμα θα έδινα σε κάποιον τη μηχανή να μας βγάλει φωτογραφία. Και βέβαια θα τα φτιάχναμε.
Όμως όταν έφτασα στο ύψος της Αλεξάνδρας και συνειδητοποιησα οτι ήταν ο μεγαλυτερος δρομος που ειχα ποτε μου σταθει μεχρι τότε χωρις συνοδεια, με έπιασε απελπισία. Η ίδια απελπισία που είχα νιώσει, όταν αποχαιρετούσα τη Μαρίνα. Την πρώτη φορά που την είδα, σε μια σχολική εκδρομη΄στη Ραφίνα,( ειχε ερθει και αυτη με το σχολειο της) τραγούδαγε το "Κιθαρίστας ή Ντράμερ" του Γιοκαρίνη, γιατί της φαινόταν αστείο , είχε μακρυά μαύρα μαλιά, φόραγε στενό μπλουτζιν, με πέρναγε δυο χρόνια, ήξερε Τζούντο (!?).
Εφτασα στη μέση της Αλεξάνδρας κσι χώθηκα στη Νεάπολη, στα Εξάρχεια, ο ήλιος έκαιγε, κανένα σχολείο πουθενά. Ημουν σχεδόν έτοιμος να τα παρατήσω, όταν κοίταξα το Λυκαβητό. Απο΄εκεί ψηλά σίγουρα θα μπορούσα να διακρίνω τα σχολεία της περιοχής και να τα ξεχωρισω απο τις αυλές τους. Η ιδέα μου φάνηκε καλή. Όταν έφτασα, ήμουν πια ένα πτώμα και μαζι με μένα η όλη επιχείρηση. Ειναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανεις το γιατί κοιτάζοντας τις δυο απο τις πολλες φωτογραφιες που τράβηξα εκείνη τη μέρα τσαντισμένος από τον Λόφο. Θα ήταν ίσως ποιητικό να πώ οτι το έκανα για να αιχμαλωτισω την υπαρξη της Μαρίνας, που σιγουρα θα τριγυρνούσε καπου εκει τριγύρω. Η αλήθεια όμως είναι οτι ήθελα να μελετησω την περιοχή στο σπίτι , προσπαθόντας να διακρίνω με την ησυχία μου κάποιο σχολείο όταν θα εμφάνιζα το φίλμ.
Δεν το έκανα ποτέ. Με τον καιρό άρχιζα να συχνάζω στις περιοχές της Μαρίνας . Εξάρχεια, Νεάπολη, Λυκαβητό, Στρέφι, Συνοικισμό Κουντουριώτη. Καμια φορά μου περνούσε από το μυαλό πως σε κάποιο μαγαζί θα την πετύχω να χορεύει σε Νιου Γουέιβ ρυθμούς, μουνάρα ,αμαζώνα και ανεξαρτητη. Δεν την ξαναειδα
Και όταν τελικά την ξέχασα, έτυχε να γνωριστώ με κάποιον συμαθητη της. Το πως είναι άλλη μεγάλη ιστορία. Μου είπε τότε πως την είχε δει πρόσφατα με ένα τύπο πάνω σε στριτ μηχανή, καλό παιδί, δικηγόρο, πηγαιναν για σοβαρά.
Α8

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου