Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

MΠΥΡΑ ΚΑΙ ΜΠΑΚΑΡΝΤΙ

Ακόμα μπορεί να βρείς εδώ και εκεί κάποιον πενηντάρη να κάθετε ακουμπισμένος στη μπάρα και να πίνει μπύρα μαζί με σφηνάκια μπακάρντι. Είναι μια συνήθεια των αρχών του σκοτεινού ελληνικού 80, ένας εύκολος τρόπος, για να "γίνεις" γρήγορα εκείνες τις μέρες, χωρίς να χαλάσεις πολλά στα μπάρ. Μια μπύρα του λίτρου ανακατεμένη με ρούμι.
Από τα τέλη του εβδομήντα μεχρι τα μέσα του 80, άγριες παρέες αδιόριστων πτυχιούχων ή αιώνιων φοιτητών ζητούσαν το ροκ&ρολ μερίδιο που τους στέρησαν τα προηγούμενα χρόνια η Χούντα αλλά και οι Αριστερές τους πεποιθήσεις, που αρκετοί τις διατηρούσαν ακόμα αλλά όχι με τον ίδιο ζήλο. Βέβαια η εποχή που ο Ορτέγκα ζητούσε εθελοντές για τη συγκομιδη καφέ στη Νικαράγουα ήταν αρκετά πρόσφατη όμως αρκετά πρόσφατη ήταν και η εικόνα του Λατινοαμερικάνου αγωνιστή να γλεντάει με ζε'ι'μπέκικα, επίσημος προσκεκλημένος του Παπανδρέου. Έτσι οι ενοχές ήταν πολύ λίγες για τους "αποστάτες" αριστερούς όταν στα διάφορα νεοσύστατα στέκια-μπάρ, φυσική συνέχεια των μπουάτ, ψάχνοντας τις ρίζες της Αμερικάνικής Μουσικής αναμίχθηκαν το ίδιο άτσαλα ,σαν μπύρα και μπακάρντι στο ίδιο μπουκάλι ,με άλλους θαμώνες που φλερταραν με την αμερικάνική ροκ (και όχι μόνο) κουλτούρα καιρό πρίν. Όλοι μαζί μια νέα παρέα έστειλαν το πρώτο " άντε γαμήσου" στον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκη και τους άλλους. . Μέρη όπως το Ελεφαντ, το Εναλάξ, το Νταντά, ο Κόμης το Τουτανχαμόν, κ.α. Εκεί μπορούσες να βρείς ανένταχτους ( σχετικά )ηθοποιούς σαν τον Τζούμα με ένα μαύρο παλτό εποχής ( την είχε ψωνίσει απ'ότι λένε με κάποιο ρόλο στο σινεμά ) να δέχεται καζούρα από τους φίλους του. Ροκεντρολάδες μουσικούς όταν γύριζαν από τα σκυλάδικα της επαρχείας, Τον Γιοκαρίνη, τον Μπουλά, τον Κούτρα, τον Ζουγανέλη που κάνανε φοβερές παραστάσεις στο θρυλικό Αχ Μαρία. Τον αλλοδαπό σαξοφωνίστα της Καρα'ι'νδρου καθώς και τον Σαβόπουλο που κάτι θα γύρευε σ' αυτά τα μέρη , αλλά και τον Άσιμο με τον χαπακωμένο σκύλο του που γέμιζε τις τσέπες με χούφτες πενηνταράκια και σε ανύποπτο χρόνο τα σκόρπιζε μέσα στο μαγαζί. Ακούγοντας τον ήχο , όσοι βρίσκονταν στο μπάρ, από τον ιδιοκτήτη και τις γκαρσόνες μέχρι και τον τελευταίο θαμώνα, σηκώνονταν ασυναίσθητα για να βρούν τα κέρματα. Τότε ο Ασιμος στεκόταν στη μέση και φώναζε: ΨΑΞΤΕ ΛΙΓΟΥΡΙΑ! Και κάποιες νύχτες, μπορούσες να ορκιστείς ότι είδες τούμπανο στο ξύλο να τριγυρνάει λίγο πιο κάτω από την εξώπορτα του μπάρ κάποιο μέλος της ομάδας "Μπάντεν Μάινχοφ " ενώ οι γύρω σου κοίταζαν καχύποπτα το μπουκάλι που κράταγες. Είχε ακόμα λίγη μπύρα και μπακάρντι μέσα ...
Tα χρόνια πέρασαν. 'Αν βρείς πουθενά κάποιον πενηντάρη να πίνει ακόμα μπύρα και ρούμι, μην τον ενοχλήσεις με απορίες για το παρελθόν. Ίσως εκείνη την ώρα να αναρωτιέται τι θα γινόταν αν τελικά είχε δεχτεί να διοριστεί στο δημόσιο. Ή μπορεί να αναρωτιέται τι απέγινε εκείνη η μουνάρα που έφερε μαζί του από τη Νικαράγουα και τον παράτησε ένα-δυο μήνες μετά. Ή πίνει απλά από συνήθεια, μιας ζωης που δεν κατάφερε να ξεπεράσει. Όπως και να χει, δεν αντέχει και άλλες ερωτήσεις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου