Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

" ΣΚΗΝΕΣ " ΑΠΟ ΕΝΑ CAMPING

Φαίνεται πως οι κάτοικοι του Ναυπλιου, εκτός από την αρχαία Τίρυνθα, το Παλαμήδι, το Μπουρτζι και τις λοιπές αρχαίες πέτρες που μ'αυτές οικοδομήθηκαν σχεδόν δύο αιώνες πρίν τα πρώτα δημόσια κτήρια , αφού η πόλη υπήρξε η αρχική πρωτευουσα του νεοελληνικού κράτους, έχουν εντάξει στην πολιτιστική τους κληρονομιά ένα κάμπινγκ από νοβοπάν, τούβλα και πλαστικό χτισμένο μόλις στα χρόνια του 80.
Αρκεί να ζητήσεις από οποιονδήποτε ντόπιο, ανεξαρτήτου ηλικίας να σου πεί " ... πως πάνε εκεί που γυρίστηκε η σειρά " και θα σε στείλει 11 χιλιόμετρα περίπου, παραέξω στην παραλία του Δρέπανου.
Το κάμπινγκ που λειτουργεί ακόμα εκεί και που έγινε πασίγνωστο όταν η ΕΡΤ αποφάσισε να γυρίσει στους χώρους του μια τηλεοπτική σειρά το 89, αποτελεί με έναν παράξενο και ανεπίσημο τρόπο, μνημείο στο όνομα του "αιώνιου καλοκαιριού" που η ραγδαία αυξηση του τουρισμού υποσχέθηκε στο απελεύθερο μεταχουντικό ελληνικό κράτος .
Το "οικογενειακό καμπινγκ" γέννημα των ευδαιμονικών αμερικάνικων 50's εμφανίστηκε καθηστερημένα ως αποδεκτός τρόπος παραθερισμού στη χώρα μας, αλλα σύντομα έγινε μόδα. Μια μόδα που δεν άργησε να προσαρμοστεί στην περίεργη ελληνική πραγματικοτητα εκείνης της εποχής, τόσο τραγελαφική και φανερή από μόνη της, που ένα απλο'ι'κό σενάριο όπως αυτό της σειράς " ... στο CAMPING... " ήταν αρκετό για να την περιγράψει.
Ένας από τους κεντρικούς ήρωες της σειράς, ένας δαιμόνιος και λίγο κωλοπαιδαράς 30άρης ( Τάκης Μόσχος ) στήνει όπως-όπως, στα παραθαλάσσια χωράφια του πατέρα του μια καλοκαιρινή επιχείρηση-κάμπινγκ. Στη ανοχή αυτής της "αρπαχτής" προσλαμβάνει μερικούς " επαγγελματίες" συνεργάτες για να μπορέσει να τη λειτουργήσει. Μέσα σ΄αυτούς ένας ναυαγοσώστης, που δεν ξέρει και το καλήτερο κολύμπι ( Νίκος Χύτας ), ένας κτηνοτρόφος ( Νίκος Καλογερόπουλος ) που παριστάνει το δάσκαλο ιππασίας καθώς και άλλοι απίθανοι τύποι, όπως ο τζογαδόρος μάγειρας ( Μανωλης Δεστούνης) που ψάχνει ανάμεσα στους πελάτες, θύματα για να τους φαει λεφτά, ο προληπτικός μπάρμαν της κακιας ώρας ( Αντώνης Αλεξίου ), ο δάσκαλος του σκί ( Ντίνος Αυγουστίδης ) που δεν εμφανίζεται στο πόστο του σχεδόν ποτέ αφού όλη τη μέρα ή θα παίζει ξύλο ή θα πηδιέται , με την παθιασμένη γυναίκα του ( Νόνη Ιωαννίδου ). Από τα δεκατρία 45λεπτα επεισόδια της σειράς θα περάσουν, γυρεύοντας μια θέση στο "ελληνικό καλοκαιρι" κάθε λογής χαρακτήρες παραθεριστών, έλληνες και ξένοι,λαικοί και διανοούμενοι, επιστήμονες και αγράμματοι, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, σκυλάδες και ροκάδες, με μεγάλα τροχόσπιτα , με μικρές σκηνές ή απλώς με σλιπινγκ μπανγκς, και θα συνυπάρξουν μπλέκοντας τις ιστορίες τους , όπως συνέβη στην πραγματικότητα στα κάμπινγκ της δεκαετίας του 80. Όπως συνέβη στην ελληνική κοινωνία του 80.

Όταν πριν δυο χρόνια συνάντησα κάπου τη Νόνη Ιωαννίδου και φυσικά άρχισα να τη ρωτάω για την αγαπημένη σειρά των εφηβικών μου χρόνων, μου απάντησε: "Ημαστε πολύ ερωτευμένοι μεταξύ μας"
- Κυριολεκτικά? ξαναρώτησα.
Η Νόνη Ιωαννίδου με κοίταξε λίγο παιχνιδιάρικα
" ...Ίσως και έτσι. Ημαστε ερωτευμένοι μεταξύ μας, ερωτευμένοι με τον εαυτό μας και αφελής ή τουλάχιστον με άγνοια κινδύνου. Γιατί πώς αλλιώς, θα μπορούσαμε να αντέξουμε τις κακές συνθήκες γυρισμάτων, ένα καλοκαίρι σε σκηνές στην σκόνη και τη ζέστη , με ελάχιστα τεχνικά μέσα, με το χρόνο και την παραγωγή να πιέζει, με χαμηλό μισθό, που αργούσε. Ο έρωτας σε κάνει να παραβλέπεις και να αυτοσχεδιάζεις . Οι περισσότεροι διάλογοι της σειράς είναι αυτοσχεδιασμοί."

Σήμερα δεν θα μπορούσε να γυριστεί μια τέτοια σειρα και ας εξακολουθουν να υπάρχουν καμπινγκ στην Ελλάδα. Οι καιροι για την τηλεόραση και γενικώς, εχουν αλλάξει. Βλέποντας τη σειρά στις καλοκαιρινές επαναλήψεις νιώθω πως ακόμα μπορεί να βγάλει ( σε μερικές σκηνές πολύ) γέλιο παρά τα 20 χρόνια μακρυά από την εποχή που αποτυπώνει. Αισθάνομαι όμως πως στις σκηνές της προβάλει την ίδια στιγμή μια σκοτεινή ( πιθανών και λόγω της σκηνοθεσίας του Θωμόπουλου) και κάπως ένοχη όψη εκείνης της δεκαετίας, που όσο ήμουν έφηβος δεν μπορούσα να αντιληφθω.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν άξιζε στ΄αλήθεια κάτι, το 80 στην Ελλάδα. Απαντήσεις σαν αυτή της Νόνης Ιωαννίδου έρχονται τότε να βγάλουν τη νοσταλγία μου από το αδιέξοδο:
Γι΄αυτό που σίγουρα αξίζουν τα Ελληνικά 80's, είναι για την τόλμη κάποιων ανθρώπων να τα διασχίσουν και να αυτοσχεδιάσουν όχι από ηρωισμό αλλά από έρωτα και αφέλεια.


3 σχόλια:

  1. Ανακάλυψα τυχαία το blog σου και περιδιαβαίνοντας το συγκινήθηκα. Έχοντας και εγώ γεννηθεί εκεί στις αρχές του 70 (το 1971 για την ακρίβεια) η εφηβεία μου, τα πρώτα ακούσματά μου, τα πρώτα ερωτικά καρδιοχτύπια είναι γεμάτα 80's. Συνέχισε την καλή δουλειά Ανάποδε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή