Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Πωλήται μνημείο, τιμαί λογικαί ...


Tη φώτο με άφησε ευγενικά να κλέψω ο Ανέστης Νεδόπουλος

(Ο τιτλος του συγκεκριμενου ποστ, εδω και καιρο δεν ισχυει. Το πωλητηριο αποσυρθηκε απο το Αurevoir και το ιστορικο αυτο μαγαζι πλεων συνεχιζει να λειτουργει με τα αλλα νεοτερα μπαρ και να δινει τη μαχη του κοντρα στην αδιαφορια της Πολιτειας για τους αστικους μυθους της, την οικονομικη ή οποια αλλη κριση απολαμβανουμε αυτο το διαστημα, κοντρα στη μοιρα που θελει αντιστοιχα μαγαζια στην περιοχη να καταληγουν "κωλομπαρα".
Θα μπορουσα να διαγραψω το ποστ, ομως αποφασισα να το κρατησω για οποιον τυχει να διαβασει αυτες τις γραμμες, ωστε να ξερει πως καποια στιγμη το Αurevoir κινδυνεψε να κλεισει. Το κραταω κατι σαν ξορκι, εστω παιδικο και αφελες, για να μη ξανακινδυνεψει.)

Το "AU REVOIR" πωληται. Δεν υπάρχουν και πολλα να προσθέσει κάποιος σ' αυτα που ήδη έχουν γραφτεί για το γεγονος, εκτός ίσως από το ότι το συγκεκριμένο μπαρ, ανακυρήχθηκε, εδώ και κάποια χρόνια επίσημα από το Πολυτεχνείο Αθηνών, ως ( ακουγεται βαρυγδουπο και κάπως πένθυμο ) μνημείο νεοελληνικής αρχιτεκτονικης ( σχεδιάστηκε στα τέλη του 1950 ). Αυτή η ανακύρηξη λοιπόν και όχι το πωλητήριο στη μαγική τζαμαρία ( όποιος έκατσε απο μέσα καταλαβαίνει ) του μικρού μαγαζιού της Πατησίων, προδίδει μια ενοχική και γιατι όχι, ένοχη στάση απέναντι στο παρόν.
Το au revoir υπήρξε ιδιωτική επιχείρηση πρώτα απ'όλα. Ενα πωλητήριο λοιπόν είναι μέρος μιας τέτοιας δουλειας, ήτε γιατί οι ιδιοκτήτες της συνταξιοδοτούνται ή γιατί οι δουλειές δεν πάνε καλά ή γιατί ... έτσι. Δεν έχει λοιπόν νόημα να συζητάμε για κάτι που θα μπορούσε να προκύψει σε οποιαδήποτε στιγμη στην 50χρονη λειτουργια του μπαρ, όμως επίσης δεν έχει νόημα να αναγνωρίζεις ως Πολιτεία, την ανάγκη να διασωθούν μερικά τετραγωνικά μέτρα μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής, όταν πρώτα άφησες να καταστραφούν σταδιακά και από κάθε άποψη χιλιόμετρα δρόμου, "η μεγαλυτέρα εις μήκος οδός», όπως έλεγαν παλιά για την οδό Πατησίων. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να διατηρείς ένα ακόμα μικρό μνημείο στην συνεχιζομενη μεταπολεμική αποτυχία σου να χτίσεις έναν αξιοπρεπή αστικό μύθο.
Το au revoir ανηκει στο μύθο μιας άλλης εποχής και υπήρξε στέκι για ανθρώπους που περπατούσαν σε μια άλλη αισθητικά και κοινωνικά, Πατησίων. Ως στέκι συνέχισε στα χρόνια πρίν και μετα τη Μεταπολίτευση. Για πολλούς έφηβους το 90, όπως εγώ, χωρίς προσωπικές late 50's- early 60's μνήμες κάτι παραπάνω από στέκι. Πέρα απο τη φιγούρα στις γκόμενες ή στους φίλους , για τα ξεχωριστα μέρη που συχνάζω, ένιωθα πως ο μικρός χώρος του au revoir μου χαριζόταν μέσα στην " οτιδηποτετότητα" (sic) της εποχής, σαν κάποιος να σου αφιέρωνε ξαφνικά από ένα ραδιόφωνο που παίζει μόνο σκυλάδικα, το Harlem Nocturne από τους Viscounts.
Διάβασα το σχόλιο κάποιου, φανατικού θαμώνα του Guru Bar,( ενός χώρου στο κέντρο της Αθήνας που έτυχε να κλείσει επίσης πρόσφατα). Είπε ότι το Αu revoir σε αντιθεση με το Guru bar "πουλαγε νοσταλγία" και γι'αυτο έπρεπε να έχει κλείσει πριν τριαντα χρονια.
Στις αρχές του 80 θα έπρεπε να είχε κλείσει ή να εκμοντερνιστεί ή να ακολουθήσει τη μοιρα των γύρω αντίστοιχων μαγαζιών που κατέληξαν κωλομπαρα με Ρωσίδες. Δεν το έκανε . 'Ετσι τα τελευταία αυτά 30 χρόνια παρατασης (!) δεν άλλαξε κανένα από τα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά του χαρακτηριστικά . Δεν άλλαξε ούτε το σέρβις του. Για τριαντα χρόνια όμως, κατάφερε να επιβιώσει έστω πουλώντας νοσταλγία όπως μας λέει ο Θαμωνας για να προσελκύσει πελάτες στην υποβαθμισμενη περιοχη της Πατησιων, γεμάτη κακές πουτάνες, πρεζόνια-δολοφόνους και ανθρωποφάγους-αλλοδαπούς μέχρι που πάλιωσε, έγινε θλιβερή κατσαριδοφωλια όπως συνεχίζει στο σχολιο του ο οπαδός του Guru bar και έκλεισε όταν οι ιδιοκτήτες ήστερα από 50 χρόνια δουλειας βγήκαν στη συνταξη και οι τελευταιες τακτικές παρέες άρχισαν σιγα-σιγα να αδειάζουν τους σκωροφαγομένους του καναπεδες και να επιλέγουν χώρους βελτιωμένου λα'ι'φ - στάιλ σε πιο ιν περιοχες ... Αυτά συμβαίνουν στη ζωή, αλλά υπάρχουν και χειρότερα, όπως το να κλείνει ένα μαγαζί όχι στα 50 αλλά μόλις 12 χρόνια από την ημέρα που άνοιξε, πάνω στην ακμη του και ενώ προσφέρει ποιότητα στο σέρβις και στις μουσικες αναζητήσεις και όχι παλιομοδιτική νοσταλγια από κασσετόφωνο, ανανεώνει τη διακοσμηση και το προσωπικό του συχνα, αναφέρεται σε όλους τους οδηγούς διασκέδασης και φυσικά αποτελεί επιλογή για δεκάδες παρέες καθημερινα, όπως στην περίπτωση του Guru Bar που λειτουργούσε μέχρι πρόσφατα στην πλατεια Θεάτρου, στο κέντρο της Αθήνας ... αλλά έκλεισε επικαλούμενο τα δειγματα υποβάθμισης έξω απο την πορτα του.
Αγαπητέ θαμώνα του Guru Bar, ξέρω ότι από τη μέρα που έκλεισε άδοξα το αγαπημένο σου μαγαζί ( ταυτόχρονα δυστηχώς με το γερασμένο αλλά -όπως και να το κάνουμε- πιο επίμονο και μάχημο στη διάρκεια του χρόνου, au revoir) προσπαθείς να καταλάβεις τι φταίει και τα στέκια , παλιά ή καινούργια, μοντέρνα ή ξεπερασμένα, καθαρά ή βρώμικα, δεν "στέκουν" πια σ'αυτή τη χώρα.
Το μόνο που έχω να σου πώ ειναι οτι η Νοσταλγία μόλις αρχισε και για σένα.
Χωρις μάλιστα να σου την έχουν πουλήσει
Enjoy ...

2 σχόλια:

  1. Το πωλητηριο εχει αποσυρθει απο την τζαμαρια εδω και παρα πολυ καιρο. Το Au Revoir δεν πωληται αλλα συνεχιζει ακαθεκτο την πορεια του ολα αυτα τα χρονια με ολες τις δυσκολιες που αντιμετωπιζει κυριως τον τελευταιο καιρο λογο της κρισης και της απαγορευσης του καπνισματος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. To εμαθα και χαρηκα πολυ. Θα προσθεσω πανω-πανω μια ενημερωτικη σημειωση. Θα κρατησω ομως και το ποστ αυτο, κυριως για να ειναι ξεκαθαρο πως ενα τετοιο ιστορικο μαγαζι, κινδυνεψε καποια στιγμη να κλεισει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή