Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

TO MAYΡΟ ΚΡΙΝΟ (1987)

" Κάπου… Κάποτε… Χθες… ή Αύριο…Γκέτο άγριων συμμοριών, που ακόμα και ο νόμος δεν τολμά να μπει. Τραγουδίστριες-Θεές εμψυχώνουν τις συμμορίες με τα τραγούδια τους. Ο Πλούτωνας και ο Κόρακας. Οι πιο άγριοι αρχηγοί. Οι πιο θανάσιμοι εχθροί. Η τελευταία σύγκρουση. Το Μαύρο Κρίνο. Η πιο άγρια τραγουδίστρια…Κάποιος την έκλεψε. Κάποιος πρέπει να πεθάνει… Κάποιος πρέπει να τη βγάλει από την κόλαση. Μονάχα ένας μπορεί… Ένας παλιός ξεχασμένος μύθος… Κάποιος που ξέρει καλά την κόλαση… Κάποιος που γεννήθηκε στην κόλαση…"
Αυτά τα λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου βρίσκονται γραμμένα στο πίσω μέρος της ορθογώνιας συσκευασίας μιας βιντεοταινίας που από τα λίγα αποσπάσματα που είδα, έχει ώς πρωταγωνιστές δυο μηχανόβιους, τον " Ροκ-εντ-ρολλ " και τον Τζώνη " Η Αλεπού " που ρίχνουν ξύλο σε κάθε ευκαιρία καθώς επίσης και μια τραγουδίστρια που τη φωνάζουν " Μαυρο Κρίνο " που όταν ανοίγει το στόμα της για να τραγουδήσει, δεν ακούγεται η φωνή της, αλλά σε play-back η φωνή της Laurie Sargent και η μουσική της "Wagnerian rock" μπάντας Fire inc , καθώς ερμηνεύουν το τραγούδι Nowere Fast όπως αυτό ακούστηκε στην ταινία: Streets of Fire ( περισσότερες πληροφορίες για αυτή την ταινία στο bloq: " θυμισέ μου " του φίλου ghostrider ), γεγονός που ενισχύει τις υποψίες μου, ότι η ελληνική βιντεοταινία: " ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΡΙΝΟ " αποτελεί αντιγραφή της συγκεκριμένης αμερικάνικης παραγωγης του 1984.
Εντάξει , δεν έγινε και τίποτα τρομερό. Το ελληνικό 80, αναποφευκτα είναι γεμάτο τέτοιες αντιγραφές-βιντεοπαραγωγές, με θέμα την οργισμένη νεολαία των μεγαλουπόλεων και τις εφηβικές συμμορίες, ( θέμα που ο αμερικάνικος κυρίως κινηματογράφος ξεκίνησε να ανασύρει από τα ξεχασμένα 50'ς, στα τέλη της δεκαετίας του 70 και στις αρχες της επομενης, με ταινίες όπως " The Wanderers " ή " the outsiders " ). Οι ελληνικές αυτές παραγωγες με το χαρακτηριστικό τσαπατσούλικο στήσιμο πάνω στη βιασύνη της "αρπαχτής" και με το να "μα'ι'μουδίζουν", ετερόκλητα και μπερδεμένα κάποια στερεότυπα ξένων κοινωνιών στα σεναριά τους, όχι μόνο δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν στα ελληνικά δεδομένα, αλλά έδωσαν σ'αυτές τις ιστορίες μια εξωπραγματική, συχνά εξωφρενική διάσταση πολυ τοξικη ομως, γιατι το χερι σου δεν παει με τιποτα στο στοπ και την αφηνεις να παιζει.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΕΘΙΣΜΟ
( Ευχαριστώ τον ntripod για την ΥΟUTUBE-ιση ( sic ), των ακόλουθων συλλεκτικών αποσπασμάτων )



6 σχόλια:

  1. 'σου πω ρε ρεμάλι... Εσύ δεν είχες βάλει παλιότερα ένα ποστ με την ιστορία του Blue Fox;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαχαχα. Ναι ρε, ειχα βαλει. Ειναι μαλιστα το πρωτο-πρωτο ποστ που εβαλα. Τα παιδια ειναι φιλαρακια μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έπαιζε κι ένας φίλος μου μουσική εκεί μέσα -πιτσιρικάς, αλλά τεράστιο άτομο.

    Να 'ξερες που έφτασε το ποστ σου και πόσο συγκινήθηκε το άτομο που το διάβασε! Να΄σαι καλά μάγκα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μονο που εφτασε καπου το ποστ ειναι απο μονο του αρκετο για να με κανει να χαρω. Το οτι θα συγκινουσε κι'ολας ... ρε θα μου πεις ή θα μου βγαλεις την Παναγια?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χαχαχαχα, όχι! Απλώς έφτασε πολύ κοντά σε εκείνον, αν υποθέσουμε οτι τέτοιες αποστάσεις μπορούν να μετρηθούν βέβαια.

    Υ.Γ.: Τα υπόλοιπα σε καμιά μπυραρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όπως το περιμενα, δεν θα μου πεις :)))
    Ας ειναι λοιπον ... See you in Hell, my Darling

    ΑπάντησηΔιαγραφή