Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Οποιος δεν έχει λεφτα έχει καυλα Νο2

( To βιβλίο έχει εξαντληθεί, αλλά εσείς συνεχίστε να το ψάχνετε ... )
Θα μπορούσα να είχα αλλάξει τον κακόγουστο και φτωχό τίτλο " Όποιος δεν έχει λεφτά, έχει καύλα". Ο τίτλος γράφτηκε αφθόρμητα και honest, αλλά η ειλικρίνια δεν συμβαδίζει πάντα, ούτε με την ευπρέπεια, ούτε με την εμπνευση, ούτε με την ευρηματικότητα. Και βέβαια ούτε με το ταλέντο. Τελος πάντων ο τίτλος μοιάζει πιο πολύ με τίτλο ελληνικής βιντεοταινίας ( " ... ΤΟΥ 80" είναι μάλλον πλεονασμός ). Εχω όμως και έναν κώδικα συμπεριφοράς, με αυστηρούς, δυστηχώς για μένα κανόνες. Έτσι όπως δεν θα εγκατέλειπα ποτέ έναν φίλο μου, λιώμα, στις τρεις τα ξημερώματα, σε κολώμπαρο της Αχαρνών, πρέπει να γίνω αρωγός "τραυματισμένων" τίτλων και να προσπαθήσω να τον στηρίξω ( είδες μαλάκα, που σε οδηγεί η καυλα σου? Τρέχα τώρα και καλά να πάθεις ).
Το παραμύθι που αναφέρθηκε στο πρώτο μέρος έχει μια σκοτεινή και σημαντική λεπτομέρεια. Ο ήρωας τρέχει μεν να βρεί τη δεκάρα που θα γλυτώσει την μαγεμένη πόλη από τον καταποντισμό , δεν το κάνει όμως από καύλα, καλοσύνη ή ιδεολογία. Θέλει να σώσει την πόλη γιατί ο βασιλιάς της θα τον κάνει γαμπρό του, πέφτει από δίπλα και η γκόμενα-βασιλοπούλα με λίγο κλάμα-λίγο μπούτι και έτσι ο ήρωας βγαίνει στη γύρα για να βρει το πολύτιμο και ταπεινο νόμισμα.
Όπως είπαμε στο πρώτο μέρος, μου φαίνεται πως το ροκ&ρολλ, με την αρχέτυπη πλέων μορφή του 50-60, προβάλει ξανά, παγκόσμια και οι " έμποροι " ( και η λέξη, " έμπορος " δεν είναι απαραίτητα, κακός ορισμός ) στείνουν τους πάγκους τους και ετοιμάζονται. Για τρίτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου. Τις δύο προηγούμενες φορές, σε παγκόσμιο πάντα επίπεδο, καταποντίστηκαν τα μαγαζιά τους, από υπερβολική απληστία ... και αυτό ειναι μια άποψη που ταιριάζει στο ρομαντικό τρόπο σκέψης ενός καυλωμένου εφήβου. Δηλαδή σου λέει ο έφηβος, ο αμερικάνος, ο δυτικος τελος πάντων: Το 1950 για πρώτη φορά αρχίσατε να υπολογίζεται την αποψή μου ( το 56 που βγήκε ο Ελβις στην τηλεόραση, ανάμεσα στο έκπληκτο κοινό υπήρχαν και 13 εκατομύρια τηνε'ι'τζερς ... ), έχω λεφτά στα χέρια μου(... με εισόδημα 7 δισεκατομύρια δολάρια ...), καυλωμένος για επανάσταση ( ... πολλά λεφτά που μπορούν να ξοδευτούν σε δίσκους, ρουχα κλπ ). Μου πετάς λοιπον από δίπλα το ροκ&ρολλ και εκμεταλεύεσαι την καυλα μου, αλλά εγώ σε παίρνω χαμπάρι και στρέφομαι εναντίον σου σύστημα και καταδικάζω τον καταναλωτισμό για τα επόμενα χρόνια και σου κάνω τα πανεπιστήμια μπουρδέλο και τις φτωχογειτονιές του Μπρονξ και του Λονδίνου μπαρουταποθήκες. Το 1980 που ο νεοσυντηρητισμος χτυπάει άλλη μια φορά την πόρτα του Δυτικού κόσμου, ξαναβρίσκεις την ευκαιρία να εκμεταλευτείς την καύλα μου για αντίδραση, με βαφτίζεις από " Χίπη " σε " Γιάπι " και από " Πάνκ" σε " Νιού Γουέιβ " με ξαναματσώνεις και μου σερβίρεις ξαναζεσταμένες, παλιές καλές εποχές, τα μάτια της Μπέτυ Ντέιβις και τη Μέριλυν σε ρόλο Μόνα Λίζα, με χαμόγελο καθόλου αινιγματικό, αλλά και πάλι η απληστία σου, έμπορε, σε προδίδει και έτσι στις αρχές του 90 που πας να μου σερβίρεις το Γκράντς για ροκ&ρολλ , εγώ σε παίρνω και πάλι χαμπάρι και κάνω off ...". Αυτά λέει ο έφηβος, αλλά απο την άλλη μια πιο προσεκτική ματιά στην ιστορία του ροκ&ρολλ σε κάνει να υποπτεύεσαι και την εκδοχή που λέει, οτι τα μαγαζιά του καταποντίστηκαν, όσες φορές έγινε αυτό, με τη συναινεση των ιδιοκτητών τους, αφού πρώτα είχαν ξεπουλήσει το εμπόρευμα και τα είχαν αρπάξει σωστά. Όποια και από τις δυο εκδοχές να ισχύει τελικά, το θέμα είναι οτι η εφηβική καύλα υπηρξε μέσο διαπραγμάτευσης στο Δυτικό κόσμο, όλα αυτά τα χρόνια. Και τελικά κέρδισαν αρκετα και οι δύο πλευρες ( αν δεχτούμε οτι υπάρχουν δύο πλευρές ). Στο μοναχικό και μαγικό μικρόκοσμο της Ελλάδας τώρα, λεφτά στις τσέπες της νεολαίας άρχιζαν να παίζουν από το 80 και μετά. Τότε δηλαδή που το ροκ&ρολλ έγινε νόμιμο εμπόρευμα και στη χώρα μας, μαζί με την Αριστερά. Όμως τότε ήρθε πια μπερδεμένο , ένα κουβάρι από συμπυκνωμένες μεταλάξεις 30 χρόνων που έσκασε σαν μπάλα του μπόουλινγκ σε κώλους που χεζαν ακόμη αρχαίο μάρμαρο, ινδικό μελόδραμα και καμάρι για το Νόμπελ του (Ελίτ)η. Τι να πρωτοαγοράσεις? Το ροκ&ρολλ μαγαζί βέβαια προσπάθησε να στειθεί ταυτόχρονα με το ξένο, τότε που ξεκίναγε, αλλά οι γενιές πριν το 80, δεν ειχαν τα αντιστοιχα εισοδήματα και είχαν να προσφέρουν μόνο την καύλα τους. Και επειδη η εφηβική καυλα μέχρι το 80 ( μπορεί και μέχρι σήμερα ) δεν άξιζε ούτε μια δεκάρα στην Ελλάδα, γρήγορα το ροκ&ρολλ πέρασε στην "παρανομία" και στην "υποκουλτούρα". Σημερα το σκηνικό μοιάζει παράδοξο κάπως. Το μαγαζί στείνεται, αντίθετα με το παρελθόν σε καιρούς οικονομικής κρίσης. Ισως να ισχύει το " μάζευε κι'ας είναι και δεκάρες" από την πλευρά του εμπόρου, ίσως να το επιβάλει μια παγκόσμια ανάγκη. Το θέμα είναι οτι η καυλα μοιάζει στα συμπτώματα με αυτά της πρέζας. Θα κάνουμε τα πάντα να βρούμε παρά τη φτώχεια λίγες δεκάρες για να αγοράσουμε ροκ&ρολλ, γιατί το θέλει η μόδα, γιατί το θέλει η καύλα ή στην τελική από μόδα και καυλά μαζί. Δεν έχει σημασία το κίνητρο. Νομίζω οτι στην Ελλαδα εμφανίζεται ξανά η ευκαιρια για να ξεκινησει το ροκ&ρολλ σωστα, ακόμα και αν για ακομα μια φορα προκειται για αρπαχτή. Μένει όμως ένα ερώτημα, που πρέπει να κάνω και στον εαυτό μου, γιατί με ξέρω τι καριόλης είμαι: " Γουστάρεις να συμβεί κάτι τέτοιο? ". Δηλαδή, χαίρεσαι που βλέπεις τριγύρω σου, σύμβολα του ροκ&ρολλ που τα ειχες-έχεις σημαια σου και σε έκαναν-κάνουν να νιώθεις πως ξεχωρίζεις από το κοπάδι να προσφερθούν σε κοινή χρήση από το κοπάδι ? Σου αρέσει που τη λέξη κοπάδι δεν θα μπορεις να τη χρησιμοποιεις πια τόσο συχνά γιατι θα μοιάζουν όλοι με σένα? Σου αρέσει που ο μεχρι χτές σκυλάς θα φοράει στα πλάγια τη ροκαμπιλάδικη αλυσιδα και θα τραγουδάει ρυθμους που θυμίζουν το "Ντέρτι ρόμπερ" και όχι απλώς "ντέρτι¨? Μήπως γούσταρες τελικά, που μέχρι τώρα σε κοίταγαν σαν εξωγήινο? Μήπως τελικά δεν θέλεις να ανθίσει το ροκ&ρολλ στην Ελλαδα σαν άποψη? Μήπως τελικά θέλεις να συνεχίσεις να περιπλανιέσαι στα στενα μιας αφιλόξενης πόλης σαν τον Οδυσσεα, που έχει την εύνοια των θεών του ροκ&ρολλ, του μυστήριου τύπου που κατέχει το μυστικό που θα αλλάξει τον κόσμο, αλλα δεν θέλει να το μοιραστεί με όλους? Πρέπει να τολμήσεις απροσάρμοστε και νοσταλγέ εαυτέ μου και να ευχεσαι να ξεφύγει το ροκ&ρολλ από την κωλοτσεπη που το έχεις χώσει τόσα χρόνια και να το αφήσεις να κυλήσει στους ελληνικούς δρόμους και να περάσει στα χέρια αυτών που δεν συμπαθείς. Αν το θέμα εξαντληθεί στα στενά και μίζερα όρια μιας αρπαχτής ( που θα ειναι σύντομη, γιατί είπαμε λεφτά δεν υπάρχουν) τότε δεν θα έχεις χάσει και τίποτα. Η μαγική πόλη, θα χαθεί πάλι στα νερά και εσυ θα μείνεις με την καύλα σου και θα το ψάχνεις, ενώ έχει εξαντληθεί, ότι έκανες δηλαδή και πρίν. Αν όμως το ροκ&ρολλ ανθίσει στην Ελλάδα και δεν καταποντιστεί, θα ναι τελικά γιατί θα το έχει σώσει αυτή η καύλα που λέμε. Και εκεί θα αναμετρηθείς πραγματικά και όχι εκ του ασφαλούς, εκεί θα έχεις την ευκαιρία να μάθεις αν μπορείς να περπατήσεις λάθος τον σωστό δρόμο που λέει και ο Νικολα'ι'δης. Και μάλλον δεν θα γίνεις ποτέ βασιλιάς στη "μαγική πάλη", αλλά θα είσαι σίγουρος οτι η καυλα σου άξιζε τουλάχιστον μια δεκάρα, άξιζε τουλάχιστον τον κόπο.

1 σχόλιο:

  1. Λάθος στο σωστό δρόμο; Ή προτιμάς, σαν κι εκείνον, να περπατήσεις σωστά στον λάθος δρόμο;

    Επειδή ήμουνα κανονικός άνθρωπος το ΄80 (κι όχι ζόμπι, όπως σήμερα) μπορώ να θυμηθώ παύλα προσθέσω τη δική μου αντιμετώπιση στο τότε ξαναζέσταμα του ροκ εν ρολ. Τότε λοιπόν, εμένα στ΄αρχίδια μου αν γινόμουν ένας από το κοπάδι (ντύσιμο, μουσικές, συμπεριφορές κ.λ.π.) Πείναγα τόσο πολύ για μουσική, για δίσκους, για συναυλίες που ήμουνα ικανός να πάρω πίπες στην Ομόνοια -για να φέρει η Βέρτζιν (π.χ.) κάνα φρέσκο δισκάκι από Ραφ Τρέιντ ή 4 Έι Ντι και να μην γλύφω τον κάθε λεβεντομαλάκα (με άκρες στην αλλοδαπή) να μου το γράψει σε κασέτα. Όταν βγήκε το Μουσικόραμα στον αέρα και έβαλε ο θερμόμετρος ο Γκούτης το Should I stay των Clash ανάψανε τα τηλέφωνα -"βάλε να δεις, μην το χάσεις!" Κι εγώ και άλλοι πολλοί, πεινάγαμε αδερφέ -θέλαμε να δούμε και τίποτα συναυλίες με συγκροτήματα των οποίων ο μέσος όρος ηλικίας να μην υπερβαίνει τα 40 χρόνια! Και δε μας ένοιαζε αν θα γίνουμε ένα με το κοπάδι -άλλωστε, όταν νύχτωνε, τα πρόβατα πηγαίνανε στο μαντρί, πάλι μόνοι μας μέναμε.

    Το ίδιο πίστευα και για τις μηχανές -όταν, εκεί στη δεκαετία του '90 άρχισαν να θεωρούνται στυλ (μέχρι τότε μοτοσυκλετιστής=πρεζόνι, τσαντάκιας). Ως και σε εκπομπή του Χαρδαβδέλα είχα πάει για να υποστηρίξω οτι οι μηχανές δεν είναι εξάρτημα του ναρκομανή ίδιο με τα σέα και το κουτάλι! Αλήθεια λέω -κι όποιος πέρασε τα παλιά χρόνια την πόρτα του Σαρακάκη θα με καταλάβει.
    Αυτά θυμάμαι από "τότε που ζούσαμε".

    Πάντως, τώρα βλέπω μια αναβίωση του '80 -αναβίωση του πούτσου, ξαναφέρνουν τα γκιράπια στη μόδα, αστεία πράγματα!

    Υ.Γ.: Το νιου γουέιβ ήταν μεγάλη δύναμη φίλε, πριν το μπασταρδέψουν με κάτι Ντιπές Μοντ, Πετ Σοπ Μπόις και άλλους κατσίφλωρους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή