Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

'' Θα ξεσπαράξεις επιτέλους ? " ...


Από μια ιδέα της Maryleejane de Ville και τις μνήμες από το προσωπικό της αρχείο

Λίγες μέρες μετά την πρόταση της Μaryleejane de Ville και τα στοιχεια που μου εστειλε σχετικα για να γραφτούν κάποιες ιστορίες για τα συγκροτήματα πανκ του Αγρινίου που αρχιζαν να εμφανιζονται απο τα μέσα της δεκαετιας του 80 ακομα , άρχισα τον απαραίτητο youtube-ισμό για παραπάνω πληροφορίες. Το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα σχόλιο, κάτω από ένα βιντεάκι συγκροτήματος από το Αγρίνιο που έλεγε :

" Τραβάτε ρε σκατόβλαχοι να φτιάξετε πρώτα το "νι" και το " λι " όταν μιλάτε, που μου θέλετε και Πανκ μουσική σκηνή ... ".

Σιγα το σχολιο, θα μου πεις ... τέτοια σχόλια για βλάχους, επαρχιώτες, ζωοκλέφτες, βαρβαρους-κανιβαλους " κοιμωμένους κατα γην και υποφήτας ", ακούγονται εδω και 2.500 χρόνια στον Ελλαδικό χώρο. Ως παιδί της πόλης ετυχε να την πώ και εγώ αυτη τη φράση, ίσως και χειρότερα και μαλλον τετοια σχόλια θα υπάρχουν πάντα για να σπάνε την πλήξη στο στρατό και στο γήπεδο, για να συνασπίζονται περήφανα οι τοπικές κοινωνίες ... τελοσπάντων όσο υπάρχουν έφηβοι. Πίσω από το σχόλιο κρύβεται η βεβαιότητα κάποιου πως το ροκ&ρολλ (το πάνκ είναι ροκ&ρολλ και μάλιστα της πιο σκληροπυρηνικής late 50'ς φιλοσοφίας, και αν καποιος έχει αμφιβολίες, υπάρχουν οι απόψεις των: Joe Strummer, Jello Biafra, John Doe, Johnny Ramone και αλλων που το διαμόρφωσαν), ακόμα και σήμερα, υπάρχει μόνο για τα άτομα των μεγάλων πόλεων στην Ελλάδα. Οπότε μπορεί να φανταστεί κανείς ποια άποψη επικρατούσε δυο και τρεις δεκαετίες πρίν, που ακόμα και στην Αθήνα περίμενες μήνες για ένα δίσκο, εβλεπες συναυλίες αν τύχαινε να πέσουν στα χέρια σου τίποτα προχειρα φλάιερς, τα γκαρσόνια με τα 7ο'ς παπιγιόν, όταν πήγαινες σε πλατείες εκτός Εξαρχείων για να πιείς καφέ και είχες σηκώσει το μαλί λίγο παραπάνω απ' ότι πρέπει, έκαναν οτι δεν σε βλέπουν μέχρι να βαρεθεις και να φύγεις, για σκουλαρικια και τατουαζ δεν συζητάμε σε κοίταγαν το λιγότερο για κατάδικο, , περπάταγες τεράστιες αποστάσεις για να πας σε μαγαζια να ακουσεις μουσικη και όταν έφτανες τελικά, κάποιοι άλλοι το είχαν σπάσει πριν λίγο ή το είχε κλείσει η αστυνομία. Απο την άλλη αν έμπαινες σε μαγαζί (προς Κηφησια μερια ) , σε κερνάγαν το ποτό που ζήταγες και μετα σου πληρώναν απο πανω την αξια του, για να σε διώξουν με το μαλακο, γιατι "...πρίν μια βδομάδα κάποιοι που σου έμοιαζαν παραλίγο να το κατεδαφήσουν για ένα τραγούδι που δεν έπαιξε ...".

Κι' όμως ένιωθες προνομιούχος έστω και με όλα αυτα και βέβαια τυχερός γιατι η ανωνυμία της Μεγαλούπολης σε συνόδευε χεράκι-χεράκι και υπήρξε από τις καλύτερες φίλες σου, αφού κανένας στη γειτονιά , δεν νοιαζόταν για τις αποβολές που έπαιρνες στο σχολείο για απροσάρμοστη συμπεριφορά, δυο τρια τετραγωνα απο το σπιτι σου μπορούσες με ασφάλεια να αναψεις τσιγάρο στα φανερά και στα πάρτυ μπορούσες να χαμουρευτείς ευτυχισμένος που δεν μεγαλώνεις στην Επαρχία ή μάλλον, δεν υπήρχε η Επαρχία. Ήταν κάτι σαν κινηματογραφικό σκηνικό από ανθρώπους, πρόβατα, αγροτόσπιτα και παραλιακά μαγαζάκια που κάποιος το έστεινε το καλοκαιρι για να κάνεις τις διακοπες σου και μετά πάλι στο κουτι, για του χρόνου.

Πρίν λίγα χρόνια, καλοκαίρι , έτρεχα με το αμάξι μου ανέμελα σε έναν μικρό επαρχιακό δρομο, με τους SONICS να ακούγονται τέρμα στα ηχεία, εγω να ξεφωνίζω περήφανος για τη μουσική επιλογή και στο αντίθετο ρεύμα κάποιοι με αγροτικα να με κοιτάνε με περιέργεια ή και καθόλου ενώ η δικιά μου στο πλα'ι' έκανε υπομονη με τις εφηβικες μου εξάρσεις, δεν εχω παράπονο και κοιτούσε ήρεμη τα δέντρα. Μέχρι που σε μια στροφή του δρόμου πάνω σε μια μάντρα μου εμφανίστηκε ξαφνικά γραμμένη με κιτρινο σπρέ'ι' η φράση: ΤΟ ROCK&ROLL EINAI EΔΩ. " Τίποτα μηχανόβιοι πέρασαν απο εδω " σκέφτηκα και συνέχισα. Μπαίνοντας στο χωριό όμως, η ίδια πάνω κάτω φράση ήταν γραμμένη ξανά, την συνάντησα τουλάχιστον τέσσερις φορές, σε έναν τοιχο σπιτιου, στην πλατεια και νομίζω σε μια μάντρα ακόμα. Το χωριό ήταν μικρό και σύντομα ξαναβγήκα στην εξοχή μέχρι που ο δρόμος σταμάτησε σε ένα παραλιακό καφέ, από αυτά της Επαρχίας που ανοίγουν μόνο το καλοκαίρι, με μπίτ και ποπ-λα'ι'κα απο προγραμμα τοπικου ραδιοφωνικου σταθμου στα μεγάφωνα, ξαπλώστρες, ανεβασμένες καταστάσεις και διαφημιστηκες ταμπέλες ποτών-χορηγών. Με περίμεναν κάτι φίλοι και μαζί δυο ντοπιοι. Με τα πολλα, ίσως και να το εφερε η συζητηση, είπα σε εναν απο αυτούς: " Φαινεται οτι το αγαπάτε πολύ το ροκ&ρολλ στα μέρη σας ". Με κοιταξε περίεργα. Του ειπα για τις επιγραφες που ειχα συναντησει στο χωριο. Οι ντόπιοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και γέλασαν χλιαρα.

-Όχι μωρε, είναι ένας τρελαμένος Ροκαμπιλης, πιτσιρικάς, ερχεται και εδω ... για κάτσε, μπορει να ειναι εδω τωρα να στον δειξω .
- Έχετε ροκαμπιλάδες εδώ?
- Όχι μονο αυτος ειναι. ακούει τέτοια γενικά. Και αυτα που ειδες τα έγραψε αυτός. Μια μέρα ήπιε και μετα γέμισε το χωριο, γενικα ειναι περιεργος
- Καλα και δεν του βάλαν χέρι?
- Τι λες ρε, έγινε χαμός. Του εκαναν μήνυση.

Τέτοιες ιστοριες έχουν ακουστεί λίγο πολύ για αρκετα μέρη, που καταλήγουν πάντα στην υποψια αν οχι στο απλό συμπέρασμα, οτι το ροκ&ρολλ ( όπως και να λέγεται ) υπάρχει για όλους, όπου και να μένουν ακόμα και αν είναι γεγονός οτι θα το βρεις πιο ευκολα να περιμένει για να ψωνιστει σαν την πουτανα, στημένο και στιμένο στα δισκοπωλεια, στις μουσικες σκηνες, στα στεκια, στα σινεμα, σε συσκευασία δώρου, στις ευκολιες που προσφερει μια μεγαλη πολη , μια Πρωτευουσα αλλα δεν φτάνει μόνο αυτό . Αν και στην Ελλάδα μια τέτοια φράση κρύβει πολλές παγίδες, αρπαχτές και αλλωθι, γεγονος είναι πως το ροκ&ρολλ ανηκει πρώτα σ' όποιον το διεκδικεί, με οποιον τρόπο νομίζει ή μπορει, σ'αυτον που μεσα στον εγκλοβισμο του ας πουμε θα τολμησει να γραψει σε ξενους και δημοσιους τοιχους " ΤΟ ΡΟΚ&ΡΟΛ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ" ενώ θα ξέρει πως όλοι θα ξέρουν, την επόμενη μέρα, πως ήταν αυτός που το έκανε: Ο μοναδικός "ροκαμπιλης του χωριού".
Το Αγρίνιο, η Αιτωλοακαρνανια γενικότερα, φαίνεται πως διεκδίκησε το δικό της μερίδιο από μια ιδιότυπη ροκ&ρολλ μουσική έκφραση, όταν από τα μέσα περίπου του σκοτεινού 80 οι άγριοι μικροφωνισμοι και το κοφτερό ντιστόρσιον από τις πρώτες συναυλίες τέτοιου είδους μουσικής αρχιζαν σιγα-σιγα να κομματιάζουν την ηρεμία και τα αχέτυπα των γύρω τοπίων. Όχι οτι πρίν το μέρος ήταν παρθένο από ντεσιμπέλ . Τα σκυλάδικα -υπαίθριες ντισκο με τα εξωτικα ονοματα έκαναν χρυσές δουλειες εκείνη την εποχή σε όλη την ελληνική επικρατεια. Που και που, μεσα στα κλαρινα ακουγες μια γκαραζιάρικη ντο εβδομης συγχορδια ή ένα παράξενο γυρισμα στη ντράμς και καταλαβαινες πως αναμεσα στους μουσικους, καποιος ροκας "κιθαριστας ή ντράμερ" , εβγαζε δυσκολα το μεροκαματο παίζοντας τσιφτετέλια σε μπουζουξιδικα και πανηγυρια της Υπαιθρου. Αλλα και τα σχηματα ροκ&ρολλ από Αθήνα και Θεσσαλονικη κυρίως που πρωτοδοκιμασαν να παίξουν τη μουσική τους εκτός έδρας αντιμετωπιζαν συχνα περίεργες καταστασεις. Υπαρχει παραδειγμα νταρκ-γουε'ι'β συγκροτηματος που την ωρα που είχε ξεκινήσει την εμφάνιση, κάπου στο Βορειοανατολικο Αιγαιο μπήκαν κάποια πιωμένα "τιμια παλικάρια του χωριου" και με βρισιες και υπονοουμενα για ¨ καραμπινες ", " είμαι ο γιος του αστυνομου" και αλλες απειλες ανάγκασαν το συγκρότημα να παιξει Καζαντζιδη. Ουτε ένας δεν κουνηθηκε απο το "κοινο". Πανω στο λεπτό, τους σταματησαν τους πεταξαν δυο τρια χιλιαρικα και τους ειπαν: Χαλια το παιζετε. Και μετα εξαφανιστηκαν.
Το Αγρίνιο είναι μια απο τις επαρχιακες πόλεις που κάτι τέτοιο δεν έτυχε να συμβει. Θα δουμε το πως και το γιατι οταν σύντομα οι μικρές ιστοριες που μου είπε η Maryleejane de Vill από την περιοχή της, θα αρχίσουν να γράφονται και εδώ και ελπίζω μετά το Αγρίνιο να ακολουθήσουν και άλλα μέρη με παρομοιες ιστοριες ...
Λοιπόν ας " ξεσπαράξουμε επιτέλους" που στα Αγρινιώτικα θα μπορούσε και να σημαίνει: Shake, Rattle and Roll, άντε σώσε την ψυχή σου ... ( Και αυτο η Μaryleejane de Vill μου το ειπε )

6 σχόλια:

  1. Πάντως και το γκαρσόνι στη ΜΑΡΟΝΙΤΑ, στην πλατεία, παπιγιόν φορούσε, χεχεχε.

    Τα παιδιά από την επαρχία που ήρθαν στην Αθήνα για σπουδές ή δουλειά στα '70 και τα '80 έκρυβαν μέσα τους μια πολύ παθιασμένη ομάδα ατόμων τα οποία διψούσαν για sex & drugs & rock'n'roll, άρα -κάποιες πολύ δυνατές εστίες υπήρχαν ήδη στις επαρχίες. Νομίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. E,λοιπον εχει πλακα, μοτορα γιατι και εγω τα προλαβα τα γκαρσονια στη Μαρονιτα και αν και εγραψα " εκτος Εξαρχειων" αυτη την εικονα ειχα στο μυαλο μου παρολαυτα. Μονο που εκει σε σερβιραν, για να μη χαλασουν την "δουλει'α", αφου τουλαχιστον οι μισοι πελατες του μαγαζιου βρισκονταν σε μυστικη αποστολη, χεχεχε ...
    Και εσυ εισαι απο μονος σου μια πολυ παθιασμενη ομαδα ατομων και μια πολυ δυνατη εστία σκεψης, γι'αυτο και 1000% σωστος σ'αυτο που λες για την επαρχία. Γι'αυτο ομως και εγω στο τελος του ποστ έγραψα: ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. Νομίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σωστός -περί του Συνεχίζεται. Διορατικός περί Μαρονίτας -επειδή οι περισσότεροι ήταν πρεζέμποροι και διανοούμενοι του κώλου, άρα εν δυνάμει Ασφαλίτες.

    Ρίξε τώρα και το επόμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με την αδεια σου Μοτορα, θα συνεχισω και αν καταλαβεις οτι γραφω καμια ανακριβεια, καμια εφηβικη φαντασιωση να πουμε, καμια εικονα οπως θα ηθελα να ειναι δηλαδη και οχι οπως πραγματικα ηταν ( ανθρωπος ειμαι ισως να παρασυρθω),μπες και διόρθωνε οποτε μπορεις, για να βγαλουμε ακρη.
    Αρχηγε σε χαιρετω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλά θα κάνεις άμα γράψεις κάτι όπως θα ήθελες να είναι -να πάει να γαμηθεί η πιστότητα, δεν είμαστε στερεοφωνικά συγκροτήματα ρε γαμώτο!
    Κι εγώ οτι θυμάμαι χαίρομαι (λέω) -δε νομίζω οτι υπάρχει κανένας που να ξέρει πως ακριβώς έγιναν όλα και γιατί έγιναν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή