Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

" Θα ξεσπαραξεις επιτελους? " Νο2

Αν βρίσκεσαι στα τέλη της δεκαετίας του 80 , νιώθεις ότι βαριέσαι και ζητάς τη συγκίνηση του κίνδυνου και των εξτριμ σπορ, υπάρχουν κάποιες επιλογές που μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου. Μπορείς για παράδειγμα να στηθείς σε μια πάμπ γεμάτη μεθυσμένους Ιρλανδούς και να τραγουδάς το “God save the Queen”, μπορείς να παρευρεθείς με μπλουζάκι του Ρήγα σε συνέδριο της ΚΝΕ, μπορείς να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τις νεορθόδοξες θέσεις του Γιανναρά (αν το συγκεκριμένο το θέλεις με μεγαλύτερο συντελεστή δυσκολίας προσπάθησε να αναλύσεις αυτές τις απόψεις του σε μια μπουζουξού τη μέρα που το μαγαζί δεν έχει δουλειά) ή …
προσπάθησε να σταματήσεις μια πανκ συναυλία σε κάποια μέρη της τότε ελληνικής Επαρχίας, όπως για παραδειγμα στο Αγρίνιο.Ετσι τουλαχιστον υποστηριζει ο μύθος που εντάσσει το κοινο του Αγρινιου στα πιο θερμα και σκληροπυρηνικά που εμφανιστήκαν στα χρονικα της ελληνικής πανκ-ροκ (μαζί και τα διάφορα συναφή ) σκηνης.
Για την ωρα ας λαβουμε υποψη μας σαν αληθεια το γεγονος πως ολα τα γνωστα ελληνικα συγκροτηματα του ειδους εχουν παιξει στο Αγρινιο. Και όλα, όταν αναφέρονται σ’αυτές τους τις εμφανισεις χρησιμοποιουν μπροστα από το « συναυλια» το επιθετο « ιστορική» και συχνα « επεισοδιακη».
Δεν είμαι σίγουρος ποιοι φυσικοί ή ανθρώπινοι νόμοι συντελούν στο να «τραβούν» κάποιες περιοχές «Τις φασαρίες» περισσότερο από κάποιες άλλες. Στην περίπτωση πάντως της Αιτωλοακαρνανίας φαίνεται πως δεν έλειψαν σχεδόν ποτέ οι ταραχές ,από τον 19 αιώνα και μετά, ακόμα και σε εποχές ειρήνης .
Η επανάσταση του 21 , αντίθετα με την επίσημη Ιστορία του Παπαρηγόπουλου που τοποθετεί την έναρξη της στην Πελοπόννησο, ξεκίνησε απ’ ότι φαίνεται λίγες μέρες πριν από την επίσημη ημερομηνία σ’ αυτά τα μέρη., σε μια στροφή του δρόμου, που την προσπερνάς ανήξερος… Οι βουτηγμένοι, στη λάσπη και τα αίματα, αρματολοί της Αιτωλοακαρνανίας που ουρλιάζουν οργισμένοι ενώ κρατάνε με σηκωμένα χέρια τα κομμένα κεφάλια υπαλλήλων του Οθωμανικού Κράτους που είχαν φτάσει πριν λίγο στην περιοχή για να συλλέξουν φόρους εκτός του ότι απέχουν κατά πολύ από την μεινστριμ ηρωική εκδοχή που συναντάμε στις πινακοθήκες των μουσείων, μετά το τέλος της Επανάστασης θα καταδιωχθούν από το ελληνικό κράτος, σαν κοινοί ληστές . Οι τσαμπουκάδες θα ξαναρχίσουν στην περιοχή και τη θέση των Τούρκων φοροεισπρακτόρων θα πάρουν τα στρατιωτικά αποσπάσματα του Οθωνα. Καινούργια μπιστολιδια, ταραχές, εξεγέρσεις , συγκρούσεις και πολιτική αντιπαλότητα θα κυλήσουν όλα μαζί καροτσάκι στον 20ο αιώνα και θα διαμορφώσουν μια ιδιότυπη ελληνική «Άγρια Δύση» όπου ακόμα και τη δεκαετία του 60, σε περίοδο ας πουμε Δημοκρατίας και εξευρωπαισμου η εκεί χωροφυλακή, πυροβολούσε στο ψαχνό και σκοτώνονταν άνθρωποι ( Διαδήλωση καπνοπαραγωγών Αιτωλοακαρνανίας και κατάληψη της δημόσιας οδού Αγρινίου-Αμφιλοχίας , 8 Σεπτεμβρίου 1962 )
Παλιές σκοροφαγωμένες ιστορίες? Σίγουρα πράγματα. Ξεχασμένες? Σωστά. Ο χρόνος τα κάνει όλα σκόνη. Όμως η σκόνη που αφήνει πίσω της η ταραχώδης Ιστορία ενός τόπου συνεχίζει να αιωρείται βουβά, όσα χρόνια και αν περάσουν και με κάποιο τρόπο τελικά περνάει στα ρουθούνια σου, από γενιά σε γενιά. Σε τοπους με τετοια παραδοση δρασης ( και αντιδρασης φυσικα), είναι σχεδον σιγουρο πως οι εφηβοι του 80 και πιο μετα ακομα μεγάλωσαν με αυτές τις παλιες σκοροφαγωμενες και ξεχασμενες ιστοριες να τους διαμορφωνουν , εστω και χωρις να το καταλαβαινουν.
Όταν το πανκ ( το ροκ&ρολλ γενικα) εφτασε με καθυστερηση εκεινη τη σκοτεινη δεκαετια στη χωρα μας ήδη σε αρκετα σημεια του «νεκρο» από καιρο, και η δεκαετια του ελληνικου 80 φωτιστηκε για λιγο με τη λαμψη ενός σβησμένου αστεριού, το Αγρινιο ηταν μια ακομα ελληνικη επαρχιακη πολη με σημάδια ερήμωσης, κουρασμένη γη, ιστορίες για ναρκωτικά, ιστοριες για αγριους, άναρχη δόμηση, κακή μετάθεση για στρατιωτική θητεία, ανεργία, προεκλογικές επιδοτησεις και σκορπιες εδώ και εκει, προτομες παλαιων ηρωικων χρονων. Ηταν φυσικο κάποιοι από τους εγκλωβισμενους εφηβους να βρουν μεσα από τον αφοριστικο λογο και την σχεδον σαρκαστικη προς κάθε σχεδον παραδοσιακη μουσικη φορμα, αντιθεση της «Πανκ» ( πανκ είναι μια λέξη που επινοήθηκε από τους μουσικοκριτικούς) μετάλλαξη του ροκ&ρολλ , έναν τροπο εκτονωσης ( εκτος ισως από το να παιζουν ξυλο κάθε Κυριακη στο γηπεδο του Παναιτωλικου), οπως δηλαδη συνεβει, πριν στις μεγαλες βιομηχανικες πολεις της Δυσης, οπου αυτό ειδος μουσικης βρήκε τεράστια αποδοχή από άνεργους και ξεγραμμένους εφήβους της εργατικής τάξης ή στην καλύτερη περίπτωση από εφήβους που είχαν βαρεθεί τα εξαντλητικά ορατόρια και τις ταλαιπωρημένες στωικές αναζητήσεις ψυχεδελικών συγκροτημάτων . Είναι γεγονός ότι τα πανκ συγκροτήματα του 70 στο εξωτερικο , εμφανίστηκαν την τελευταία στιγμή και βούτηξαν από τα μαλλιά το ροκ&ρολλ την ώρα που ειχε βουλιάξει πια στον συμβολισμό, στο πείραμα, στα μαραθώνια οργανικά σόλα και στις ορχήστρες κλασσικής μουσικής και το επανέφεραν στο αρχικό του σχήμα των 50’s, δηλαδή μια δυο κιθάρες, ένα μπάσο, μια ντραμς , μια φωνή. Μια τρίλεπτη το πολύ εκτόνωση λοιπον, απαραιτητη όμως όταν ζεις με φόντο έναν βρώμικο δρόμο διπλά σε ποτάμια μολυσμένα από βιομηχανικά απόβλητα, εκατοντάδες πανομοιότυπες εργατικές κατοικίες, κτισμένες στη σειρά, κάτω από τεράστιες μάντρες και φουγάρα εργοστασίων. Και τριγύρω η απόλυτη ερημιά για πολλά πολλά χιλιόμετρα. Μια « dirty old town» κάπου στην Αγγλια στην Ιρλανδια ή στη Γερμανια, που οι περισσότεροι κάτοικοι της γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς ποτέ να μπορέσουν να απομακρυνθούν από τα σύνορα της. Το πανκ, το ροκ&ρολλ, η μουσική ηταν τη δεκαετια του 70 από τις ελάχιστες ευκαιρίες για « ταξίδι» σ’αυτά τα μέρη
To Αγρίνιο δεν έγινε βέβαια ποτέ μια τέτοια μεγάλη βιομηχανική πόλη γιατί τέτοιες πόλεις δεν υπήρξαν ποτέ στην Ελληνική Επαρχία, έτσι κι’αλλιως κυρίως γιατί δεν υπήρξε ποτέ Βιομηχανία ικανή να τις παράγει. Από την άλλη η Ελλάδα είναι μια πολύ μικρή χώρα, ευνοημένη από το μεσογειακό κλίμα που σε όποιο σχεδόν σημείο της και να σε παρατήσουν, επιβιώνεις με τη βοήθεια των μικρών αποστάσεων και μιας φιλικής φύσης τριγύρω, που σου παρέχει περίπου τα πάντα και αρκετά εύκολα. Κι όμως η ίδια χώρα κατάφερε παρά το μηδαμινό εμβαδόν της να καλλιεργήσει στους κατοίκους της πέρα από τα σύνορα των Αθηνών, (άντε και της Θεσσαλονίκης) την ίδια ακριβώς αίσθηση απομόνωσης και ανασφάλειας που νιωθεις σε ένα τεράστιο και αφιλόξενο δάσος της κεντρικής Ευρώπης.
150 χρόνια και βαλε μετά την Επανάσταση , στις αρχές του 1980, κανένα πολίτικο σχέδιο και καμία αγροτική μεταρρύθμιση δεν κατάφεραν να την εξαφανίσουν αυτή την αίσθηση σε περιοχές όπως η Αιτολωακαρνανια, όπου τελικά η έννοια «dirty old town» βρήκε τον τρόπο της να εγκατασταθεί
Έτσι … όταν το πανκ ( το ροκ&ρολλ γενικά) έφτασε με καθυστέρηση και «νεκρό» από καιρό, το Αγρίνιο ήταν εκεί ...



( συνεχιζεται )

2 σχόλια:

  1. Εγώ πάντως το Αγρίνιο το έμαθα από τους Αγρινιώτες της Παντείου -φοβερά παιδιά, ο κολλητός μου ήταν ένας απ΄αυτούς. Κι αυτό που θυμάμαι είναι οτι ξέρανε από καλή φούντα, τότε δεν κυκλοφορούσαν τσιγαρόχαρτα στην αγορά, μόνο οι καπνοπαραγωγοί είχαν στη διάθεσή τους, σφραγισμένα από το κράτος. Όποτε λοιπόν τύχαινε να καπνίσουμε φροντίζαμε να έχουμε μεταξύ μας έναν Αγρινιώτη για να μη στρίβουμε σε χαρτί εφημερίδας.

    Έχεις ΚΑΙ δίκιο ΚΑΙ άδικο στην άποψή σου οτι ο προσδιορισμός πανκ επινοήθηκε από τους μουσικοκριτικούς. Πανκ όπως ξέρεις σημαίνει αλητάμπουρας -αυτή η λέξη συνόδευε τις πρώτες συναυλίες των Πίστολς περιγράφοντας το κοινό και το συγκρότημα. Ε, μετά κόλλησε και την αποδέχτηκαν μέχρι και τα συγκροτήματα -άλλωστε ταίριαζε με το στυλ τους. Κι αφού την αποδέχτηκαν της άλλαξαν τα φώτα -πανκ πλέον σήμαινε πολλά περισσότερα από απλός αλητάμπουρας.

    Δεν έχω τύχει σε συναυλία στο Αγρίνιο, αλλά ο κολλητός μου κάπως έτσι μου τις περιέγραφε. Θυμάμαι όμως οτι μια από τις πρώτες συναυλίες της ζωής μου στο Παλαί της Γλυφάδας ήταν ανάλογη κόλαση. Ήρθε να παίξει η Εταιρεία Καλλιτεχνών χωρίς τον Σιδηρόπουλο (μάλλον βαρέθηκε να ξυπνήσει Κυριακή πρωί) και πριν από αυτούς άνοιγαν οι Stress. Τα δώσαμε όλα στην αρχή και όταν βγήκαν οι μπλουζιάρηδες Καλλιτέχνες τη στήσαμε μαζί με τους Stress δίπλα στον κόσμο που χόρευε, περιμένοντας να μας σπρώξει κανένας για να γίνει τζόγος. Τη συνέχεια την αντιλαμβάνεσαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ... Nαι την αντιλαμβανομαι τη συνεχεια, Μοτορα. Αλλωστε, ακομα και αν δεν το εγραψα, φαινεται πως τελικα αν προσπαθουσες να διακοψεις μια πανκ συναυλια, οπουδηποτε στον κοσμο, θα την εσπαγες στους καλλιτεχνες αλλα μαλλον χαρη θα εκανες στο κοινο. Την ωρα που θα σε ποδοπαταγανε θα ενιωθαν ταυτοχρονα ευγνωμοσυνη που τους εδωσες την αφορμη να τα κανουν ολα γυαλια καρφια χωρις ενοχες.
    οΣΟ για τον ορο Πανκ και βεβαια πια σημαινει πολυ περισσοτερα.
    Θα επανελθω με το Αγρινιο και την Επαρχια γενικοτερα,συντομα. Εχουμε ακομα πολλα ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή