Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

ΤΟ ΜΟΥΝΟΠΑΝΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ


Σε ένα μηνα κλεινουν τα σχολεια. Μαθημα του κωλου, αγορια και κοριτσια ανακατεμενα , ηλικια 12,13 και 14 σε τετραγωνο σχηματισμο χωρισμενα σε τμηματα , μπακλαβας σε ταψι, μολις εχουν ακουσει την πρωινη προσευχη, όμως δεν ανεβαινουν στις ταξεις γιατι κατι εχει να πει ο Γυμνασιαρχης. Εχω τεντωμενα τα’αυτια, εχει κολησει το στομαχι μου και τα ποδια μου δεν ειμαι σιγουρος που ακριβως βρισκονται, αλλα ο εκνευρισμος μου παει στα αζητητα γιατι κανεις γυρω μου δεν δινει σημασια.

- Xτες κατά τη διαρκεια της τελευταιας ωρας , συνεβησαν εκτροπα που ντροπιαζουν το σχολειο. Καποιοι δεν σεβαστηκαν το χωρο και τον μετετρεψαν σε αλανα , εμποδιζοντας το μαθημα του κυριου Μ. Εχουν διορία μεχρι το μεσημερι να παρουσιαστουν σε μενα και να ομολογησουν την πραξη τους, αλλιως θα τους βρω και εχω τον τροπο να είναι σιγουροι.

Μιλανε για πολλους. ‘Υπαρχει περιπτωση να μη ξερουν και να μπλοφαρουν. Ανακουφιση για λιγο. Όμως η συνεχεια δεν μου αρεσε …

-Ο μαθητης Κ.Α. να ανεβει αυτή τη στιγμη στο γραφειο των καθηγητων.

Επεσαν κατι ψιθυροι και από το μπουγιο εμφανιστηκε ο Κ.Α.

Το «μουνοπανο» του σχολειου

Ο Κ.Α. ειχε δικια του υποθεση και προσωπικη κοντρα με τον κυριο Μ. και η αληθεια είναι ότι ηταν δυσκολος και στραβος χαρακτηρας. Καπνιζε, κοπαναγε, προσφατα παραλιγο να βγαλει το ματι καποιου με μολυβι στο διαλειμμα για αγνωστο λογο. Δεν εκανε παρεα με κανεναν από εδώ εκτος σχολειου και μια στο τοσο του δανειζαμε την αθλητικη εφημεριδα να διαβασει για τον Ολυμπιακο. Κανονικα επρεπε να τελειωνει τωρα τη δευτερα λυκειου, μπορει και την τριτη, αλλα ειχε μεινει δυο φορες. Μεχρι τα 16 του ειχε καταφερει μονο να μακρύνει το μαλι του μεχρι τους ωμους και να τον αντιπαθει μεχρι αηδιας ο κυριος Μ. που εκανε το μαθημα της φυσικης, μια αρκουδα πεταει με 200 κιλοτζαουλ ανα τετραγωνικο σεκοντ και τετοια.

Όχι επειδη ηταν κακος μαθητης. Το σχολειο ηταν μεγαλη φιρμα στους κακους μαθητες και ειχε πολλους. Ενα μεσημερι καθοταν μαζι μας στο σχολασμα, κοντα στην εξωπορτα . Ο κυριος Μ. περνάει μπροστα μας, βγαζει ένα κατοσταρικο από την τσεπη του και του λεει: «τραβα να κουρευτεις». Ο Κ.Α. στο κουλ του απανταει: «Που σαι, κρατα το κατοσταρικο» και βγαζει με τη σειρα του ένα χιλιαρικο και του το κουναει στη μαπα δειχνοντας προς την καραφλα του κυριου Μ. « παρε κι’αυτό κι’αντε να βαλεις μαλλιά». Πεσαν κατι προσεκτικα χαχανα, γελασε κι’αυτος μαζι. Ο κυριος Μ. δεν ανεφερε τιποτα από το περιστατικο, Τι να πει? Αυτος το ειχε ξεκινησει, όμως από τοτε ειχε στην μπουκα τον Κ.Α.

Εχτες λοιπον την τελευταια ωρα, που ειχα κανει κοπανα μπηκα στο προαυλιο να κατουρησω και πεφτω πανω σε ένα χαρτινο τελαρο εξω από το κυλικείο με χαλασμενα γλυκα που τα ειχαν βγαλει για πεταμα. Δεν ξερω τι ακριβως ειχα στο μυαλο, όμως δεν το σκεφτηκα πολύ. Απεναντι στην ταξη του πρωτου οροφου τα παραθυρα ηταν ανοιχτα και ακουγοταν η φωνη του κυριου Μ. να παραδιδει με στομφο. «ΠΕΙΡΑΜΑ 1» ακουγοταν καθαρα η φωνη και μετα ένα «μπλαμπλαμπλα» ακαθοριστο να μπερδευεται με τους μεσημεριανους ηχους του προαυλιου και ένα θρανιο που σερνεται στο πατωμα εδώ και εκει. Και μετα παλι η εκνευριστικη φωνη « Στο ΠΕΙ-ΡΑ-ΜΑ 2 …» Ο κυριος Μ. Τεσσερις πεντε κοκινοπες τριχες κοβουν καθετα την καραφλα του στη μεση. Μια βλαχοφατσα που γυαλιζει, απ’αυτές που κουρευαν παλια τεντυμποηδες με το ματι μονιμως να καρφωνεται στο βυζι , ακομα και κατσικας σε καμια γαμοπλαγια του χωριου . Κατσικουλες ή δεκαπενταχρονα με ξεβαμενο καρε , τι να λεει? Το γκρι παντελονι καμπανα από βιοτεχνια της Νεας Ιωνιας το ιδιο φουσκωνει στον καβάλο . « ΠΕΙ-ΡΑ-ΜΑ 4 μπλαμπλαμπλαμπλα …»

Εριξα μια ματια στο κυλικείο, μπας και με βλεπει κανενας. Κανενας.

βουτηξα το χαρτονενιο τελαρο με τα γλυκα και φωναζοντας με τον ιδιο τροπο «ΠΕΙ-ΡΑ-ΜΑ» το πεταξα μεσα στην ταξη από το ανοιχτο παραθυρο. Το βαλα στα ποδια ενώ ακουγα την ταξη να ανατιναζεται από τα ουρλιαχτα και τα γελια και γελαγα και εγω . Τους φανταζομουν χαλια από τις σοκολατες. Ποιος να εφαγε στη μαπα το χαρτονι? Η αιθουσα ηταν γωνιακη τα παραθυρα από την άλλη πλευρα, αποκλειεται να με ειδαν ειχα προλαβει και ειχα στριψει , όμως η ταξη ειχε και ένα πισω παραθυρο που δεν ειχα προβλεψει , από την πλευρα που βρισκομουν τωρα. Το παραθυρο βρισκοταν διπλα ακριβως από το τελευταιο θρανιο που καθοταν ο Κ.Μ. Με το που εγινε το σκηνικο , βγηκε ο μισος από κει, ηρθαμε φατσα με φατσα και μου φωναξε γελωντας: « τρεξε-τρεξε μικρουλη …»

Γέλασα κι’εγω …

Το άλλο πρωι πηγα στο σχολειο σαν να μη τρεχει τιποτα …

Ολοι συζηταγαν για το χαμο που εγινε στο Γ1

Περιμενα να ακουσω κατι για τα γλυκα

-Τη γαμησε ο Κ.Α. …

Πως μπλεχτηκε τωρα με την ιστορια ο Κ.Α.? Αυτά που ακουσα με ανησυχησαν .Μετα μαζευτηκαν και οι καθηγητες και ειδα αναμεσα τους τον κυριο Μ. σαν μολόχα που την εκλάσαν … τα πραγματα δεν πανε καλα.

Με το που εσκασαν οι παστες και τα κοκ από το παραθυρο , εκαναν την αιθουσα μπουρδελο. Ο χωρος ηταν στριμωγμενος ,λερωθηκαν βιβλια, ρουχα, η εδρα. Το μαθημα διακοπηκε. Φωνες, αλλοι στο χαβαλε, αλλοι εβριζαν. Ο Κ.Α. αφου με ειδε από το παραθυρο να φευγω τρεχοντας γυρισε στο θρανιο του και συνεχισε αυτό που εκανε και πριν, δηλαδη με το αριστερο ζωγραφιζε με στυλο πανω στην πρασινη μελαμινη του θρανιου και με το δεξι επαιζε ένα τσουλουφι από τα μαλια του, χωρις να δινει μεγαλη σημασια στον πανικο. Ο κυριος Μ. πλησιασε και τον ρωτησε επιμονα

Ποιοι ηταν?

Στην ταξη πεφτει ησυχια αυτοματα.

-Δεν ειδα απαντησε ο Κ.Μ.

-Δεν ειδες ε? Αφου του φωναξες κι’ολας, μας κορο’ι’δευεις? Πες αμεσως ποιος ηταν

-Δεν ξερω ρε, τι θες?

-Δεν ξερεις? Βγες εξω τωρα για να μαθεις?

-Εξω εγω, γιατι?

-Γιατι κανεις φασαρια. Σηκωθηκες πανω στο μαθημα και φωναζες εξω από το παραθυρο πριν λιγο …

-Μα ποιο μαθημα εδώ εγινε χαμος, εγω …

-Δεν θα πιασουμε κουβεντα, περασε εξω να κανεις τις αλητειες σου, μαζι με τους αλλους αληταραδες που καλυπτεις …

- Τι λες ρε …

- ...

Ο Κ.Α. σηκωθηκε χωρις δευτερη κουβεντα, τραβηξε μια σπρωξια στον κυριο Μ. που πηρε κατι θρανια μαζι του και βρεθηκε στο διαολο, και μετα τραβηξε μια κεφαλια στην πορτα και βγηκε εξω αφηνοντας ένα «παλιομαλακα, καραγκιοζη» να κανει αντιλαλο στο διαδρομο.Όχι ρε γαμωτο, πως μπλεχτηκα στην ιδια ιστορια με τον Κ.Α.? Το μουνοπανο του σχολειου … Τους ειδα ολους μαζι να ανεβαινουν τα σκαλια για το γραφειο των καθηγητων και μου σταθηκε κομπος στο λαιμο. Απ’ολο το σχολειο ειχα την ατυχια να με δει …

Πηγα σαν κοτοπουλο στην ταξη . Πανω στο δεκαλεπτο ακουστηκαν φωνες από τον πανω οροφο. Ο Γυμνασιαρχης να απειλει, εναλαξ ο Κ.Α. να φωναζει και αυτος, ενδιαμεσα ο κυριος Μ. Μετα παλι ησυχια για ένα μισαωρο. Και μετα το πραγμα χοντρυνε κι’άλλο …

Χτυπαει η πορτα μπαινει η γραμματεας λεει το ονομα μου , «ακολουθησε με στο γραφειο». Στο διαδρομο σκεφτομουν ηδη την απολογια μου. Πενταημερη στο νερο. Ποιος την ακουει τη μανα μου, τον πατερα μου που θα κουβαληθουν εδώ για τριτη φορα, γιατι εχω φαει και δυο μονοημερες . Μαλακα θα με διωξουν.Με επιασε γρηγορο ντουκου-ντουκου.

Μεσα στο γραφειο ηταν και αλλοι, από διαφορες ταξεις και τμηματα 5-6 ακομα. Ο διευθηντης ειχε σκοπο να αρχισει την ερευνα από τους «σταμπαρισμενους του σχολειου που εχτες απουσιαζαν ολοκληρη τη μερα ή την τελευταια ωρα από το μαθημα. Μας βαλαν στη σειρα σαν υποπτους σε αστυνομικο τμημα . Με επιασε πιο γρηγορο ντουκου-ντουκου.

-Λοιπον λεει ο Γυμνασιαρχης στον Κ.Α. ενώ ο κυριος Μ. μας κοιταγε έναν-έναν με μισο ματι, να βρει τον ενοχος, αν θες να ελαφρυνεις τη θεση σου πες τωρα αν ειδες καποιον ή καποιους απ’αυτους να πετανε σκουπιδια μεσα στη ταξη, γιατι η υπομονη μου εχει εξαντληθει.

Ο Κ.Α. ουτε μας κοιταξε.

-Δεν ξερω. Δεν ειδα κανεναν. Το προβλημα είναι μ’αυτόν που με εχει στην μπουκα συνεχεια

-Ποιον λες αυτόν?

-αυτόν ειπε ο Κ.Α. και εδειξε τον κυριο Μ.

- Σε ποιον φωναξες εχτες, «τρεξε» εξω από το παραθυρο?

-Σε κανεναν

-Σου επαναλαμβανω ότι θα σε διωξω από το σχολειο

-Δεν ξερω τιποτα

-Ποιος ή ποιοι ηταν από αυτους ?

-Δεν ξερω . Και σ’αυτόν εδώ το ειπα και με εβγαλε εξω. Και ξαναεδειξε τον κυριο Μ.

-Θα πεις ναι ή όχι?

-Δεν ξερω

Μας περνας για ηλιθιους?

-Δεν ειδα

-Αυτή είναι η τελευταια σου κουβεντα?

-Όχι θα πω

-Ακουω

- ΛΕΝΤ ΖΕΠΕΛΙΝ …

Εχω πήξει στα μουνοπανα. Κοντευω τα 37 και ηδη ξερω δεκαδες. Και ακομα ερχονται. Μουνοπανα χωρις κωδικα, μουνοπανα χωρις αρχιδια, μουνοπανα που δεν τους χρωσταω τιποτα. Σε ένα μουνοπανο ομως θα χρωσταω παντοτε.

Τελικα αφου δεν βγηκε καμια ακρη, ειπαν σε μας να γυρισουμε στις ταξεις μας και στον Κ.Α. να περιμενει απ’εξω μεχρι να βγαλει αποφαση ο διευθηντης …

Σε ενα μουνοπανο, χρωσταω ένα κομματι από αυτό που προσπαθησα να ειμαι μετα, οσο μπορεσα, οτι καταφερα.

Κι’αν καμια φορα παω να το ξεχασω μου αφησε δυο λεξεις σαν «τελευταια κουβεντα» να μου το θυμιζουν.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

ANKE ΙΛ ΣΟΛΕ ΡΙΦΙΟΥΤΑ ΝΤΙ ΣΟΡΤΖΕΡΕ ( Απο εμπειριες φοιτητων στη Νοτια Ιταλια της δεκαετιας του 80 )


Για πες παλι πως το λενε το μπαμπακι στη Σαρδηνια?

Βαμβατσι

Το ιδιο όπως το λεμε εμεις στην Κρητη. Ελα ρε αδέλφι. Μεσογειος ρε !!!

Το κερασι?

Τσεραζι

Ελα ρε πατριδα !!!! …

Ετσι αρχιζε παντα η πλακα που κανανε οι δυο τους στον Σικελο για να τον πειραξουν οταν την ειχε ακουει από το πιωμα και εκεινος σαν να ακουγε για πρωτη φορα τη συζητηση, διεκοπτε παντα για να πει «Σικουλο»

-Τι Σικουλο? Ρωταγε και καλα απορημενος ο Αθηναιος

Εσεις λετε Σικελος στην Ελλαδα, εμεις στη Σικελια λεμε Σικουλο. Και εγω αδελφος.

Ελα ρε αδελφι και εσυ ξεφώνισαν τοτε και οι δυο μαζι και τον σηκωσαν γελωντας στα χερια , ενώ αυτος τους εβριζε και εριχνε φαπες τυφλες , να σταματησουν τις μαλακιες.

Ο Σαρδος και ο Αθηναιος ηταν φοιτητες νομικης, Για την Ιταλια από Μπαρι και κατω αυτό ισοδυναμουμε σχεδον με το τιποτα . Ο Σικελος όμως ειχε μια υποσταση. Ηταν νταλικερης, ανθρωπος με υποληψη σ’αυτές τις περιοχες . "Ανκε ιλ σολε ριφιουτα ..." ηταν η εκφραση για το Νοτο . Ακομα και ο ηλιος αρνείται να ανατειλει εδώ γι’αυτό πρεπει να προσεχεις να μη σε παρουν για παλιατσο αμα θελεις να μετρας.

Ο Αθηναιος δεν ηταν πολύ συνηθισμενος σε τετοια ψυχολογια. Ειχε ερθει πριν εναμιση χρονο, στα μεσα του 80 από τη διπλανη χωρα του «πρασινου ανατέλλοντος ηλιου» και ειχε να το λεει ότι στο κεντρο της Αθηνας κοιμοταν με τα παραθυρα ανοιχτα οποτε στην αρχη αγριευτηκε. Ένα μηνα μετα την αφιξη τον πηγαν σε ένα μαγαζι που εμοιαζε με ντισκο . Στη μεση ακριβως χορευε ολομοναχη μια γυναικα. Κουναγε τον κωλο της προκλητικα κι’όμως τριγυρω αντρες κάθε ηλικιας ουτε που γυριζαν να κοιταξουν. Αυτό τον εκανε να καρφωθει περισσοτερο, μεχρι που η γυναικα τον καταλαβε και συνεχισε να χορευει φατσα μ’αυτον . Τοτε καποιος συμφοιτητης που ηταν από την περιοχη τον συμβουλεψε να γυρισει αλλου το βλεμμα του .

-Μα γιατι? δεν τη βλεπεις που ψαχνετε

-Δεν σου κανει εντυπωση ότι κανενας άλλος δεν την κοιταει? Ξερεις ποσο εχει να γαμηθει αυτή? Πανω από τεσσερα χρονια.

- Ε τοτε τι περιμενουμε ρε?

- Ακου. Ο αρραβωνιαστικος της είναι φυλακη για φονο. Του ειπαν :

θα σκοτωσεις τον ταδε, θα το παρεις απανω σου και οσο θα εισαι στη φυλακη κάθε μηνα θα σου βαζουμε σε λογαριασμο στην τραπεζα αυτά τα λεφτα. Μεσα στη φυλακη δεν θα σε πειραξει κανενας, οσο θα εισαι μεσα θα φυλαμε τους δικους σου εμεις κι’όταν θα βγεις θα βρεις ετοιμο κεφαλαιο στην τραπεζα και τα παντα όπως τα’αφησες.

Τωρα καταλαβες γιατι κανεις δεν πλησιαζει τη γυναικα αυτή?

- Ποιοι του ειπαν?

Ο ντοπιος αντι για απαντηση τον χτυπησε πολλες φορες με το δαχτυλο στο κουτελο κανοντας του σημα να σκεφτεί καλυτερα …

Ο άλλος από τη Σαρδηνία μπηκε πιο ευκολα στο νοημα. Χρειαστηκε όταν πρωτοηρθε να κανει μια μερα οτοστοπ για να παει στο Πανεπιστημιο και ειδε με μεγαλη εκπληξη να σταματαει τελικα μια πορτοκαλή Λαμποργκινι. Η εκπληξη ηταν πιο μεγαλη όταν στη θεση του οδηγου βρηκε ένα 15χρονο που καπνιζε .

Καποια στιγμη στο δρομο, ο Σαρδος δεν αντεξε και ρωτησε:

- Σ-Συγνωμη ποσο χρονων εισαι

- 1-15 γιατι?

- 1-15 χρονων και οδηγεις? Και τετοιο αμαξι?

- Ε -Ειναι του πατερα μου

- Κ-Και τι δουλεια κανει ο πατερας σου?

Η απαντηση του 15χρονου ηταν δυνατα γελια και τιποτε αλλο.

Με τον καιρο τετοιου ειδους αποριες λιγοστεψαν μεχρι που γνωριστηκαν πρωτα οι δυο τους στη σχολη. Καποιος από τους δυο γνωρισε μετα τον Σικελο και αρχισαν οι τρεις τους να κανουν παρεα κολλητοι.

Ο Σικελος τους ειπε: Εσεις ειστε φοιτητες , εγω ειμαι επαγγελματιας. Φα’ι’, πουτανες, διασκεδαση, χασισια, εγω εδω, όποτε θα γυρναω από τα δρομολογια. Εσεις να διαβαζετε. Για να σπουδασετε ηρθατε εδώ. Αν μια μερα μου συμβει τιποτα, θα εχω δυο δικηγορους να με ξεμπλεξουν.

Αυτό ηταν κατι που τους εβαζε σε σκεψεις στην αρχη. Τι να θελει τωρα αυτος? Μπας και μας γαμησουν μερα μεσημερι και πουμε και ευχαριστω. Αλλα οσο περναγε ο καιρος και τιποτα περιεργο δεν γινοταν, μονο φα’ι’, πουτανες, πιωματα και χαβαλες, χαλαρωσαν.

Το κωλομπαρο ηταν γεματο, όμως κανεις δεν εδωσε σημασια στους τρεις τους που γελαγαν και εκαναν φασαρια στη γωνια. Ο Σαρδος και ο Αθηναιος αφησαν κατω τον κοντοσωμο Σικελο για να μη τον τσαντισουν άλλο και συνεχισαν να πινουν. Στα ηχεια μπηκε ένα τραγουδι του Τζιανη Μοραντι κατι σαν τον Φιλιππα Νικολαου της Ιταλιας.

-Που μας εφερε παλι ρε φιλε? Ειπε ο Αθηναιος. Τι σκατομουσικη είναι αυτή

-Γιατι? είναι πολύ ωραιο τραγουδι ειπε ο Σικελος

-Καλα τιποτα ροκ δεν εχει ?

-Εδώ μεσα ροκ? Εδώ δεν εχει αναρχικους, εδώ είναι μπαρ

-Ετσι για να κανουμε πλάκα. Αμα τους πεις εσυ θα βαλουν

Ο Σικελος σκεφτηκε λιγο.

- Ενταξει θα ρωτησω. Τι θελεις να ακουσεις?

-Ξερω γω, εχουν Ζέπελιν?

-Πως?

-Ζεπελιν.

Ο Σικελος σταθηκε κατω από το υπερυψωμενο κουβουκλιο του ντισκ τζοκε’ι’ και του φωναξε δυνατα:

-Τσέπελιιιν

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ ΣΑΜΕΡ ΝΤΡΙΜ



O Κλαουζεβιτς εγραψε πως η μοριακη δομη ενός σταχυου, δεν μπορει να σου πει σχεδον τιποτα για ένα χωραφι, αν δεν εχεις βρεθει ποτε σε ένα χωραφι.Ενας ακομη αχρηστος συνειρμος στη μεση του καλοκαιριου, σ’αυτή την ερημικη παραλια, πνιγμενη στα σταχυα, μερα μεσημερι, Ιουλιο.
Ένα τροχοσπιτο με γερμανικες πινακιδες περναει από μπροστα μου, η γυναικα στη θεση του συνοδηγου με κρεμασμενο το μπρατσο εξω από το παραθυρο και αρπαγμενο λιγο από τον ηλιο μου χαμογελαει με τον τυπικο τροπο-χαιρετισμο που συνηθιζουν οι ευρωπαιοι τουριστες όταν τρακαρει το βλεμμα τους ανθρωπο. Διπλα ο οδηγος μου δειχνει τον ανεβασμενο αντιχειρα «οκέι» και μετα το κεφαλι παλι μπροστα. Το τροχοσπιτο χανεται στη σκονη και τα ηχεια της καμπινας του, αφηνουν πισω θαμπό το Μιντνα’ι’τ σαμερ ντριμ . Αν οι Στραγκλερς είναι μεσα στις προτιμησεις τους υπαρχει πιθανοτητα τα ρουχα μου να τους εκαναν να νιωσουν οικειοτητα και γι’αυτό με χαιρετησαν ή το εκαναν για να τα κορο’ι’δεψουν αθωα . Όπως στεκομαι αναμεσα στα σταχυα κατακαλοκαιρο με χειμωνιατικες μποτες , μακρυ παντελονι, με μπλουζακι αφιερωμενο στη σημειολογια του ροκ&ρολλ , Βισιγοτθος που αποφυλακιστηκε χειμωνιατικα από τις αγροτικες φυλακες του Οχάιο, είναι δυσκολο να πεις.
Χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο κουνανε ρυθμικα το κεφαλι τους προς την κατευθηνση του ανεμου, μονοτονα, όπως το μπασο στα τραγουδια των Στραγκλερς. Ποσο γαματο είναι το μπασο όταν δεν το παιζουν κομπλεξικοι κιθαρίστες. Κι’άλλος αχρηστος συνειρμος , άλλος ενας και καιγεσαι, αν δεν σε καψει στο μεταξυ ο ηλιος. Τα σταχυα κουνιουνται πιο παθιασμενα. Σκασε ρε, μας τη χαλας. Αστα και δες πιο προσεκτικα. Εχεις καταλαβει που βρισκεσαι?
Τελικα τοση ωρα κοιταγα σε λάθος μερια γιατι πισω μου στεκεται μια εξεδρα από κοφτα γυμνα βραχυα 40 μετρων. Μαλακα μου ειμαι στη μεση μιας ροκ&ρολλ συναυλιας μαζι με χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο που κουνανε ρυθμικα το κεφαλι τους.
Οκ, καταλαβα που βρισκομαι, τουλαχιστον γι'αυτη την περιπτωση ειμαι ντυμενος όπως πρεπει. Ποιος είναι πανω στη σκηνη?
Ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ, ντουπ-ντουπ, ντουπ-ντουπ τα σταχυα κουνιουνται μονοτονα όπως το μπασο στα τραγουδια των Στραγκλερς και καποια χοροπηδανε τρελαμενα.
-Ενταξει, δεν εχει πολυ σημασια ποιος είναι πανω στη σκηνη. Οποιος και να είναι σαραντα μετρα υψος θα μοιαζει να σε χωριζουν από αυτόν. Εσυ θα εισαι παντα στο χωραφι, στην αρενα μαζι με τους αλλους …
-ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ …
Μηπως μας δουλευουν όμως? Χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο που κουνανε ρυθμικα τα κεφαλια τους,για ένα μαλακα 40 μετρα κοφτα βραχυα πανω από σενα, εχει νοημα?
Τα σταχυα εκει, δωστου ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ …
Τι σκατα προσπαθω να αποδειξω ντυμενος ροκεντρολας στη μεση του καλοκαιριου? Οποιο χωραφι συνανταω στο πουθενα να το βλεπω σαν γηπεδο και αρενα συναυλιας, 21 χρονων ...
ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ
-Τι ντουπ,ντουπ,ντουπ, ρε μαλακισμενα αυτό το χωραφι θα σας παρει στο λαιμο του. Θα σας πνιξουν τα σκουπιδια, θα σας τσιμεντωσουν, θα σας ισοπεδωσουν τα ι.χ. και οι πλαστικες σαγιοναρες,, θα σας κατουρησουν τα σκυλια …
-Τι εγινε ρε μωρο μου?
-ερχομουν τωρα
-εδώ ειμαστε τελικα?
- τωρα ρωτησα κατι Γερμανους που περναγαν, δεν ηξεραν ουτε αυτοι
- ελα στο αμαξι, τι κανεις εκει?
- ενταξει ρε παιδι μου, παω να ριξω ένα κατουρημα, ερχομαι …
- ε, αντε
Απομακρυνθηκε τσαντισμενη. Εχει τα δικια της, εδώ και ωρες γυρναμε κατω από τον ηλιο και ακομα δεν εχουμε βρει να στήσουμε τη σκηνη. Μας ειπαν οτι υπαρχει μια παραλια εδω που δεν εχεις μεγαλο προβλημα. Οι εποχες του 80 περασαν. Τωρα μεσα 90 εχει άλλο βιολι. Οι ντοπιοι ερχονται το βραδυ και πετανε πετρες για να σε αναγκασουν να πας στο καμπινγκ του κουμπαρου τους ξερω γω, στελνουν αγροφυλακες και τετοια.
Ετοιμαζομαι να κατουρησω, που ειχα μεινει? Τα σταχυα εχουν σταματησει να κουνιουνται και με κοιταζουν ορθια και ειρωνικα. Ναι. « Θα σας κατουρησουν τα σκυλια …»
Τελικα με συμβολισμους του κωλου δεν γινεται δουλεια. Καλυτερα κακος κιθαριστας , παρα κομπλεξικος μπασιστας, δεν λες συνεχεια? Ας βγει λοιπον από τα χερια σου ένα κακοπαιγμενο δωδεκαμετρο παρα η μιζερια. 21 χρονων εισαι, σου ειπαν οτι ηρθε ο καιρος να μεγαλωσεις. Φοβασαι ρε μαλακα , λογικο είναι, οπως φοβαται ο κακος κιθαριστας πως θα τον κορο’ι’δεψουν όταν παιξει λαθος την πεντατονικη κλιμακα, την κάθε μουσικη κλιμακα, όμως αυτά τα λαθη είναι ο κωδικας σου .Και το ροκ&ρολλ που πιστευεις , σε κωδικες στηριχτηκε και όχι σε κλιμακες . Σταχυα ροκερς που κουνιουνται ανεμελα στις συναυλιες, που θα τους σκεπασουν τα σκουπιδια, που θα τους ισοπεδωσει το συστημα . Μαλακιες. Αυτά είναι για τους κομπλεξικους μπασιστες που συνοδευουν διεκπεραιωτικα, ετοιμοι να την κανουν πρωτοι στη στραβη. Βρες το χωραφι σου, χαλαρωσε και κατουρα, χωρις να σκεφτεσαι αν εισαι ντυμενος «όπως πρεπει». Τα 21 σου χρονια αξιζουν πιο πολύ όταν νιωθεις ανετα μεσα στα ρουχα σου.