Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

ANKE ΙΛ ΣΟΛΕ ΡΙΦΙΟΥΤΑ ΝΤΙ ΣΟΡΤΖΕΡΕ MEΡΟΣ 2 ( Απο εμπειριες φοιτητων στη Νοτια Ιταλια της δεκαετιας του 80 )

ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

-Zεπελιν? Από ποτε ακους Ζεπελιν ρε Σισιλιανικο μουνι?

-Από τοτε που σε πηδηξα μαλαααά-κα Έλληνα.

- Μαλααά-κα Σίκουλο

- Βία, βία, σαλί …

Ο Aθηναιος ανέβηκε χαρούμενος από την πορτα του συνοδηγού. Ειχε καιρο να δει φιλο και ο Σικελός νταλικερης ηταν κατι παραπάνω από φιλος.

-Ξέπεσες στην Kαμπανία παλιοκρετινε, τετοια ονειρα ειχα εγω για σένα?

-Γάμα τα αδελφε , κορν φλε’ι’ξ σκετα με νερο εφτασα να τρωω, σου τα πα και στο τηλεφωνο.

-Γιατι δεν μου ειπες να σου στειλω λεφτα, δεν ειμαστε αδελφια?

- Και μετα παλι θα τελειωναν και πως να στα επιστρεψω ... Παμε να φαμε . τωρα ειμαι και εγω επαγγελματιας , κερνάω, ειπε ο Αθηναιος και εβγαλε ένα ματσο λιρετες από την τσεπη του δερματινου.

O Σικελος εκανε χαμογελώντας μια συγκαταβατικη χειρονομια σε στυλ απαλη μπουνια στο μαγουλο του Αθηναιου και μετα εκανε ένα ετσι και δυναμωσε τη μουσικη στο κασσετοφωνο. Από τοτε που ο Αθηναιος του ειπε να παραγγειλει Ζεπελιν στο κωλομπαρο , τους εμαθε και αυτος και εγιναν ξαφνικα οι αγαπημενοι του. Βγηκαν από την εξοδο του Σαβιανο για την αουτοστραντα με τη μουσικη διαπασον

-Που θα παμε για φα’ι’ τελικα? Ρωτησε ο Αθηναιος

- Τρρεάπανι ειπε ο Σικελος με την χαρακτηριστικη του προφορα και έκανε μια κινηση σαν να κοβει τον αερα. Το Τράπανι ηταν η γεννετηρα του, καπου στα βορειοδυτικα της Σικελιας και την κινηση την εκανε για να δειξει ότι το ονομα εβγαινε από το αρχαιοελληνικο Δρέπανον, κατι που μπερδεψε στην αρχη τον Αθηναιο γιατι δεν ηξερε τετοιες αρχαιες λεπτομεριες για τη Σικελια. Ομως δεν αργησε να μπει στο νοημα ... Τραπανι, Τραπανι, Δραπανι ... δρεπάνι? Ελα ρε, αλήθεια? Ο Αθηναιος είχε ταλέντο στις γλωσσες. Πρίν έρθει εδω για να σπουδασει εκανε βεβαια καποια μαθηματα Ιταλικων, ομως τα περισσοτερα τα εμαθε ρωτωντας. Με μια φορα που ακουγε μια λεξη ή μια φραση, την αποθηκευε αμεσως και για παντα.

«Η δοξα του Τράπανι» ηταν ένα μαγαζακι πανω στην εθνικη όπως πας για Ταραντα, λιγο καφετερια, λιγο σουπερ μαρκετ , σταση για νταλικες . Το χε μια θεια του Σικελου που χε μεταναστεψει στην Καμπανία πολλα χρονια τωρα.

-Σιγά μη δωσουμε χρημα στους γαμιοληδες τους Ναπολιτανους, ειπε ο Σικελος. Εδώ θα φαμε ησυχοι.

Αφου τους υποδέχτηκε η θεια στα γρηγορα, τους εκανε νοημα να πανε στην κουζινα του μαγαζιου και γυρισε στο ταμειο της. Εκει ο Αθηναιος εκατσε σε ένα σκαμνι και ο Σικελος ξεκινησε το μαγειρεμα.

-Μα τι σου ρθε να μπλεξεις μ’αυτους εδώ? Και οι σπουδες σου?

-Μολις βγαλω χρηματα θα γυρισω να τελειωσω, ειπε ο Αθηναιος. Οι δικοι μου δεν μπορουν να στειλουν από την Ελλαδα, το μαγαζι δεν παει καλα, μου ειπαν να τα παρατησω και να παω πισω , αλλα δεν γουσταρω.

- Μα ξερεις τι ανθρωποι είναι εδώ?

- Ενώ εσεις στη Σικελία εισαστε αγγελουδια

- Όχι δεν ειμαστε, αλλα εμεις ότι κάναμε το κάναμε από ανάγκη, από φτωχια. Αυτοι εδώ και σε σπιτια από χρυσο να εμεναν πάλι εγκληματιες θα ηταν. Το εχουν στο αιμα τους, είναι Καταλανοί, Σπανιολοι , δεν εχουν σχεση με Ιταλους …

Όταν ο Αθηναιος αποφασισε να ερθει εδώ για να σπουδασει πιστευε πως δεν θα δυσκολευοταν να καταλαβει τη νοοτροπία των Ιταλων. Ουνα φατσα ουνα ρατσα και τετοια, μακαρονια, πιτσα, Φελιτσιτα και σκοπια-σκοπια μι σκο και ιστοριες του Τιραμολα ηταν ιδια και στην Ελλαδα. Δεν αργησε να καταλάβει όμως πως όχι μονο οι Ιταλοι δεν εμοιαζαν με τους Ελληνες, αλλα ουτε και μεταξυ τους δεν ειχαν καλά καλά σχέση. 120 χρονια περιπου μετα την ενωση της η Ιταλια, στα μεσα του 80 ηταν ακομα ένα κουβαρι από περιοχες, ξένες μεταξύ τους στη συνηθειες, σχεδον με δικια τους γλωσσα η κάθε μια που τις κρατουσαν ενωμενες με το ζορι, η Καθολικη Εκκλησια, η κομεντια ντελ' αρτε και η κρατικη Τηλεοραση. Από τα πρωτα πραγματα που του ελειψαν στον Ιταλικο Νοτο ηταν η ροκ ατμοσφαιρα. Μουσικη ειχε φερει μαζι του να ακουει αλλα μαγαζια δεν επαιζαν σχεδον καθολου. Παραδόξως το ροκ στην Ιταλια του 80 ηταν υποθεση της Αριστερας και καθολου παραδοξως η Αριστερα στην Ιταλια του 80 ηταν υποθεση του βιομηχανικου Βορρα. Εκει ειχε ότι ηθελες. Μουσικες σκηνες, μπαρ, καταληψεις, τοπικα συγκροτηματακια και συγκροτματα μουρες σε παγκοσμια περιοδεία που ουτε ηξεραν κατά που πεφτει η Ελλαδα. Οι πιτσιρικαδες του Νοτου από την άλλη ντυνονταν σαν τον Γιωργιτση στις ταινιες του 60, φτωχομπινες κατω στον Πειραια στα Καμινια, «με το μπουφαν στους ωμους ...» μαζευονταν γυρω από ένα αμαξι στον παραλιακο δρομο και ακουγαν από το κασετοφωνο ντισκο Ιταλο. Οι μουνιτσες που σπουδαζαν εκει ηταν λιγες και συνεχως πιασμενες, ενώ οι ντοπιες ουτε να ακουσουν για φοιτητες γενικά και αν καμια σου χαμογελαγε δεν κραταγε πολύ γιατι ακολουθουσαν τα τσοπανοσκυλα να τις ξαναβαλουν στο μαντρι. Από αυτή την αποψη τους ειχε ψιλογαμησει ο Καθολικισμος εκει κατω. Παντου λιτανειες, πολιούχοι Αγιοι και συστολη. Ακομα και ο Σικελος που ταξιδευε συνεχως με νταλικα και δεν ειχε αφησει κωλομπαρο για κωλομπαρο σ’ολη την Ευρωπη , δεν ανεβαζε πουτανες στην καμπινα του οδηγου γιατι ηταν γεματη Μαντονες, ροζαρια και αλλα φυλαχτα για το δρομο και αν πηδιοταν μπροστα τους την επομενη θα τρακαρε. Όταν ο Αθηναιος του ειπε πως στην Ελλαδα λενε «γαμω την Παναγια σου» επαθε πολιτισμικό σοκ.

Στην αρχη σκεφτηκε να παρει μεταγραφη στο Βορρα, όπως εκανε ο τριτος της παρεας από τη Σαρδηνια. Όμως οι δικοι του δεν ειχαν αλλα λεφτα να του στειλουν και εκει απανω όλα ηταν ακριβοτερα. Θα τα παρατουσε και θα γυρναγε Ελλαδα αλλα τοτε βρηκε για συγκατοικο έναν Ναπολιτάνο που σπουδαζε κι’αυτος. Ο Ναπολιτανος του προτεινε να κανει μια δουλεια για να βγαλει χρηματα. Ειχε παρατηρησε πως ο Αθηναιος όταν εβλεπε τηλεοραση , μεταγλωτισμενα εργα στο RAI , σοου ή πολιτικες συζητησεις, καταλαβαινε τα παντα και μαλιστα σχολιαζε κι’ολας. Η τηλεοραση ηταν μια λυση, οταν δεν εχεις και πολλα να κάνεις και μαζι με το ταλεντο του στις ξενες γλωσσες βοηθησαν μεσα σε εναμιση χρονο να καταλαβαινει όχι μονο τα επισημα Ιταλικα της τηλεορασης , αλλα και την τοπικη διαλεκτο. Ακομα και μεταξυ τους, συντομα μιλαγαν Ναπολιτανικα όχι Ιταλικα. Η οικογένεια του Ναπολιτανου λοιπον ειχε μια μεγαλη βιοτεχνια ρουχων έξω από το Σαβιανο, μια από τις εκατονταδες που δουλευαν εκει, μπορει και χιλιαδες , αφου η μιση σχεδον περιοχη της Καμπανια στα μεσα του 80 εφτιαχνε ρουχα για την Ιταλια και την Ευρωπη. Ο Αθηναιος ηταν τυχερος γιατι έπεσε σε εποχη που το «made in Italy» πουλαγε σαν τρελο στην Ελλαδα. Τα μαγαζια με ρουχα ανοιγαν το ένα πισω από το άλλο . Ακομα και τη λεξη παπάρι αμα την έκανες «παπαρόνι» μπορουσες ανετα να την πλασαρεις για Ιταλικη φιρμα ποιοτητας. Συντομα καποιοι για να ξεχωρισουν, αφησαν τις βιοτεχνιες στο Μπραχαμη και στη Νεα Ιωνια και πηγαν στην Ιταλια να φερουν αυθεντικα. Όμως λιγοι Ελληνες και Ιταλοι μπορουσαν να συνενοηθουν απευθειας μεταξυ τους. Οι περισσοτεροι και από τις δυο πλευρες δεν ηξεραν ουτε αγγλικα.Ο Αθηναιοςειχε τωρα ένα τροπο να κερδιζει χρηματα και να παραμεινει στην Ιταλια. Ο Ναπολιτανος τον εστειλε συστημενο στους δικους του και αυτοι του ζητησαν να ψαρευει για λογαριασμο τους, ξεμπαρκους εμπορους που ψαχνονταν στις μεγαλες αγορες της Νολα ή ακομα και στο αεροδρομιο. Οι αλλοι ακουγαν ελληνικα και αμεσως αυτό δημιουργουσε καποιο κλιμα εμπιστοσυνης. Μετα τους εφερνε σε επαφη και εκανε τον διερμηνεα. Αν εκλεινε η συμφωνια εκτος από το μισθο του επαιρνε και ένα ποσοστο . Του νοικιασαν και ένα μικρο δωματιο στο Σαβιανο . Η δουλεια ηταν καθαρη, η βιοτεχνια απολυτα νομιμη και τα αφεντικα του σωστοι επαγγελματιες

Μεχρι που ένα μεσημερι στην παλια πλατεια του Σαβιανο εμφανιστηκε μπροστα του ενας ζητιανος που εμοιαζε με ηρωα βγαλμενο από την κομεντια ντελ’ αρτε …

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου