Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Μα σκοτωνουν τα ραδιοπικαπ όταν γερασουν?



Το  επιπλο-πικαπ-ραδιο της φωτο γραφει ZENITH στο καπακι όταν σηκωνεται. Το ξυλο του είναι μασιφ και ασηκωτο και  εχει τα στραβα ποδαρακια –στυλ  μοντερνο επιπλο στο σπιτι του Τιραμολα  τη δεκαετια του 60.  Δεξια και αριστερα πισω από τις ξυλινες γριλιες  κρυβονται τα μεγαφωνα. Το ραδιοφωνο δουλευει με τρανζιστορ, στα ΑΜ και στα FM ενώ ενδιαμεσα  υπαρχει και η επιλογη  ΑFC . Διπλα στο πικαπ εχει ειδικο χωρο για να αποθηκευσεις  δισκους  (ή  βερμουτ). Δουλευει στα 115 volt και από πισω εχει σταμπα με τον αριθμο του μοντελου  ZENITH GA50-12 και τον τοπο κατασκευης:  Chicago-Illinoes-USA.
Δεν ξέρω ποιος το εφερε στην Ελλαδα. Οι υποθεσεις σ’αυτή την περιπτωση είναι αρκετες. Πιθανα  καποιος θειος από την Αμερική ή πατερας,  γιος , ξαδελφος,  ναυτικος  μπορεί και  πιλοτος της Ολυμπιακης ή ακομα και στρατιωτικος  που δουλευε στην Αμερικανικη  βαση στη δεκαετια του 60. Καποτε  τα Πατησια, η Βικτωρια,  η Μιχαηλ Βοδα και γενικα οι περιοχες πανω από τις γραμμες του τρενου πρεπει να ηταν γεματες με τετοια επιπλα ραδιοπικαπ αφου οι κατοικοι εδώ  τον ειχαν τον τροπο τους . (Θυμάμαι  πιο μικρος όταν ο πατερας μου ηθελε να τονισει το ποσο ανετες οικονομικα ηταν οι ξαδελφες του που εμεναν στη Μιχαηλ Βοδα στο υψος του Αγιου Παντελεημονα το 60, εβαζε μεσα στα επιχειρηματα και το: « Μα μπορουσαν να κανουν  ροκ&ρολλ παρτυ στο σπιτι τους» )
Επισης δεν ξέρω ποιος το αφησε  στα σκουπιδια διπλα στις γραμμες του τραινου.  Οι υποθεσεις σ’αυτή την περιπτωση δεν είναι και πολλες. Αν δεν παιζει η περιπτωση να εμφανιστηκε ο Αγιος Νικολας ( από την ομώνυμη εκκλησια εκει κοντα )  στον υπνο του ιδιοκτητη και να τον διεταξε να πεταξει αμεσως αυτό το διαβολικο μηχανημα-επιπλο, το πιθανοτερο είναι πως καποιος απογονος το πεταξε για να κανει χωρο στο σαλονι του για να φερει ένα συνθετο από το ΙΚΕΑ ξερω γω.
Όταν το ειδα την περασμενη Παρασκευη  απογευμα δεν με ενοιαζε πως  βρεθηκε εκει. Φρεναρα μονο αποτομα διπλα στις γραμμες και βγηκα εξω από το αμαξι. Το κοιταξα από ολες τις μεριες . Όλα στη θεση τους. Πουθενα σπασιμο, τσακισμα  ή απειλητικη προκα  να εξεχει.  Δεν μπορουσα να πιστεψω στην τυχη μου. Ένα επιπλο φετιχ από την παιδικη μου ηλικια ακομα, στην ακρη του δρομου, ροκ&ρολλ  εντοιχισμένο, με τις νοτες  από το «Ρουμπι μπε’ι’μπι» του Ντιον και το «Γουασινγκτον σκουεαρ»  των Στομπερς να βγαινουν από τα ηχεια και να πεφτουν σε ένα τασακι γεματο αποτσιγαρα με ασπρα φιλτρα και ετσι σιγα –σιγα όπως το επιπλο στεκοταν στα σκουπιδια αρχισαν να χτιζονται γυρω του τοιχοι με γκριζαρισμενα χρωματα και μοντερνιστικα σχεδια σε λεπτα κρεμασμενα καδρα, πορτατιφ και εφηβοι φαντασματα ντυμενοι σαν την Ναταλη Γουντ και τον Στηβ Μακουιν σε εκεινη την ταινια. Και μετα  ολα αυτά έγιναν καπνος  ξαφνικα όπως εμφανιστηκαν όταν  ανοιξα το καπάκι και ηρθε μια μικρη απογοητευση. Το πικαπ ειχε ξηλωθει. Από τα πριονιδια στη βαση του πικαπ  και τις βιδες πεταμενες μεσα και εξω  φαινοταν πως το ξηλωμα ειχε γινει προσφατα. Αποφασισα να αφησω το ονειροπολημα, να επανελθω στο σημερινο  αδιστακτο κοσμο  και βουτηξα το επιπλο να το βαλω γρηγορα στο αμαξι και ουτε προσεξα ποσο βαρυ είναι από την ευτυχια μου που το εσωζα .
Δυο  Αφρικανοι ξεπεταχτηκαν από το πουθενα πριν προλαβω να το καταλαβω και με περικυκλωσαν μιλοντας σε ακαταλυπτη γλωσσα πολύ μακρυα από τα αγγλικα και τα  ιταλικα που χρησιμοποιω όταν είναι φανερο ότι δεν μπορω να χρησιμοποιησω την μητρικη μου γλωσσα. Φωναζαν και μου τραβηξαν το επιπλο από τα χερια, δειχνοντας μου τα υπολοιπα μηχανηματα που ειχε απανω. Ηθελαν να ξηλωσουν τα ηχεια, τον ενισχυτη και το ραδιοφωνο  και να τα πουλησουν για παλιοσιδερα. Αυτοι ειχαν παρει και το πικαπ πιο πριν , το εβλεπα τωρα διαλυμενο μαζι με σουστες από στρωματα και σιδερενια ποδια από καρεκλες, μεσα στα καροτσια του σουπερ-μαρκετ που εσερναν μαζι τους ψαχνοντας στα σκουπιδια της περιοχης για σιδερα από το πρωι μεχρι το βραδυ.  Ξαναβουτηξα το επιπλο, λεγοντας στα αγγλικα , αν και δεν με καταλαβαιναν πως δεν πρεπει να καταστραφει ένα τετοιο αριστουργημα για παλιοσιδερα. Ακομα και να καταλάβαιναν τι ελεγα δεν θα βοηθουσε σε κατι, αφου για εκεινους  δεν υπαρχει διαφορα μεταξυ ενός γκαζοντενεκε και ενός ραδιοφωνου της δεκαετιας του 60. Το μεταλο μετραει μονο.  Οι  δυο πηγαν να με τραβηξουν, εσπρωξα τον έναν, εκατσα πανω στο επιπλο . Με τραβηξαν, τους εσπρωξα, ξανακαθησα, μου φωναζαν κατι που εμοιαζε με «μπουγκουλουμπουλουμπουκγουπου» δεν καταλαβαινα κουναγα μονο το κεφαλι μου αρνητικα. Ο  ενας εφυγε τρεχοντας. Πηγε να φωναξει κι’αλλους? Μου έσκασαν στο μυαλό σκηνές από τον Εμφυλιο πολεμο στην Ουγκαντα,  Ζουλου εναντιον Βρεττανων, ο Αλαν Κουοτερμαν  που πιαστηκε από τους Κανιβαλους στο Κιλιμάντζαρο πριν τον σωσει ο Ταρζαν και λυσει το μυστηριο του Σολωμοντα , γαμησε τα … λες να εμπλεξα για ένα ραδιοπικαπ της δεκαετιας του 60?
Ο Αφρικανος που εφυγε πριν επεστρεψε , όχι με ένα τσουρμο μαυρους  όπως περιμενα, αλλα με έναν μικροσωμο  χαμογελαστο  Αφρικανο με ανοιχτο πουκαμισακι με βερμουδα και σαγιοναρες . Τον ειχαν φωναξει για μεταφραστη.
-Γεια σου φιλε, μου λεει ευγενικα στα αγγλικα , θελεις αυτό.
Του λεω  «ναι»
«Θελουν αποζημιωση για τα σιδερα» μου λεει ξανα «Πληρωσε το και παρτο»
«Τι αποζημιωση? Ποσο δηλαδη?»
Οι Αφρικανοι αρχισαν να λενε μεταξυ τους παλι κατι  «μπουγκουλουμπουλουμπουκγουπου» και τελικα  ο διερμηνεας  μου λεει την τιμή
-Δυο Εβρώ
-Τι εκανε λεει? Πόσο? …

Εχω σκεφτει ηδη σε ποιο σημειο  θα βαλω το ραδιοπικαπ μεσα στο σπιτι μου. Πεντε εβρω που ειχα απανω μου όλα κι’όλα τα εδωσα στους  Αφρικανους που εφυγαν ευχαριστημενοι με τα καροτσια τους  ενώ τα φαντασματα εφηβοι που είναι ντυμενοι σαν την Ναταλη Γουντ και τον Στηβ Μακουιν σε εκεινη την ταινια με βοηθησαν να φορτωσω  το επιπλο στο αμαξι . Τωρα μενουν και αυτά σπιτι μου και καθονται γυρω από το ραδιοπικαπ και κοιταζουν χρωματολογια. Θα με βοηθησουν λεει να  βαψω και το σπιτι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου