Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Ο θανατος του ελληνα σαξοφωνιστα


 Απο θέμα εικόνας και ήχου, η κάθε ανθρώπινη ζωη αν θα μπορουσε να τοποθετηθει  στο ισοπεδωτικο και αέναο μοντάζ του Χρόνου ή οτι τουλαχιστον προσπαθουμε να κατανοήσουμε σαν "Χρόνο", θα ηταν κατι λιγότερο απο ενα καρέ με γκριζαρισμενα  χρωματα και μια θολουρα, χαρτοπολεμος αφου θα γινονταν σουπα, ολα μαζι στριμωγμένα τα πλάνα μιας ολοκληρης ζωης και με λιγη τυχη η μουσικη και τα λογια που συνοδεψαν τα χρονια που έζησες θα ακουγονταν σαν δυο-τρεις δοκιμαστικες νοτες που βγαζουν τα χαλκινα πνευστα πριν αρχισoυν την προβα κατι  φιλαρμονικες της συμφορας..
 Ο Αρης Καραντάνης ειναι απο τις φιγουρες που θα μπορουσαν να εμφανιζονται σε ταινιες του Κασαβετη σε στυλ: "Ο θάνατος του Κινέζου πράκτορα ". Οπως πολλοι ηρωες του Κασαβετη σου φαινεται πως έχει καταφέρει με παραξενο τροπο, να κουβαλάει ολοκληρη την ιστορια της ζωης του πανω του και εσυ να την αντιλαμβανεσαι σε ένα μονο καρέ χωρις να χρειαζεται να μιλάει ο ιδιος. Ειδικά στην περιπτωση του, ένας ήχος σαξοφωνου σε ενα γρήγορο κατέβασμα κλίμακας είναι παραπάνω απο αρκετο. Τη βλεπεις και την ακους  την ιστορια, στιγμιαια,  απο τον τροπο που καθεται στο μπαρ, οπως παιζει με το τσιγαρο πανω απο το τασάκι,  το ντυσιμο και κυριως απο τον τροπο που δεν κοιταει την καμερα οταν μιλάει, στα λίγα λεπτά που μιλησε για πρωτη και τελευταια φορα σε μια
εκπομπη στην ΕΡΤ στα μεσα του 80.
Τον φανταζομαι ευκολα, πιθανα  με ενα κλαρινετο στην αρχη που μετα εγινε σαξοφωνο να μελεταει κλιμακες κλασσικης μουσικης σε καποιο Ωδειο καπου στη Μεση Ανατολη της δεκαετιας του 50 που μεγαλωσε και μια νυχτα να βλεπει οπως ολοι σχεδον οι εφηβοι με δυτικη κουλτουρα ειδαν ξαφνικα, τον Μπιλ Χαλευ στη "Ζουγκλα του μαυροπινακα" σε ενα τοπικο σινεμα και εκεινη η προβολη να του αλλαζει τη ζωη.  Μετα να φτιαχνει κουστουμακι στενο και επισημο για εμφανισεις μαζι με αλλoυς  και να περιοδευουν σε  καζινο,  μιουζικ χολ, και κλαμπ  ξενοδοχειων στη Δαμασκο, την Τεχερανη, το Λιβανο, την Αιγυπτο. Τον φανταζομαι να κουβαλαει τη θηκη με το σαξοφωνο απο το ενα χερι και απο το αλλο  τη βαλιτσα και να τσεκαρει τα πακεταρισμενα οργανα μαζι με τους αλλους πριν  τα δωσουν για να φορτωθουν στο αεροπλανο. Αλλες φορες τον φανταζομαι να εχει το σαξοφωνο διπλα του την ωρα που τον εχει παρει ο υπνος με κολημενο το κεφαλι στο τζαμι ενω το νοικιασμενο πουλμαν αγγλικης ή ιταλικης κατασκευης περναει μεσα απο ερημες  εκτασεις γεματες σκονη, Βεδουινους και καμηλες. Τον φανταζομαι να καπνιζει ή να λεει για γκομενες με τους αλλους, οσο περιμενουν σε καποια οαση να κρυωσει η μηχανη του πουλμαν που αναψε απο τη ζεστη. Τον φανταζομαι σε δωματια ξενοδοχειων να προσπαθει να πιασει στο τηλεφωνο τους δικους του, να δοκιμαζει για πρωτη φορα καποιο σινγκλ μολτ που κερναει αυτον και τους αλλους μουσικους ο ιδιοκτητης του ξενοδοχειου ή του μιουζικ χολ που θα εμφανιστουν το βραδυ. Να παιζει καθε βραδυ διασκευες μπροστα σε ενα παγκοσμιο κοινο απο τουριστες, να κοιταζετε διακριτικα με τον μπασιστα ή τον κιθαριστα, ετοιμοι να γελασουν την ωρα που καποιος μεθυσμενος  κανει κατι γελοιο στην πιστα και αλλες φορες να παραμενει  αδιαφορος σολαροντας πανω σε ενα τζαζ στανταρ, σαντιμενταλ τυπου "Ολ οφ μι". Τον φανταζομαι να διαβαζει στις ρεκλαμες, οταν η φημη του σαν σαξοφωνιστας θα μεγαλωσει σ'αυτες τις χωρες, γραμμενο διπλα στο ονομα του το τιτλο: " Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΑΞΟΦΩΝΟΥ" .  Τον φανταζομαι να περπαταει  στην Αθηνα του 60, ψαχνοντας για κουρειο ή να αγοραζει τσιγαρα, μια μερα πριν εμφανιστει σε καποιο ναιτ κλαμπ στο Συνταγμα. Η Αθηνα του φαινεται χωριο αλλα ξερει την γλωσσα και ειναι ανακουφισμενος που βρηκε καινουργια δουλεια   γιατι η πολιτικη κατασταση και ο φονταμενταλισμος στη Μεση Ανατολη αρχισε να ζοριζει. Τον φανταζομαι να κανει προβες με τους αλλους το "Στη μαμα μου θα το πω ... " σε ρυθμο "γιανκα" και να συμφωνουν ολοι τους μαζι οτι το κομματι ειναι γαμω και θα πιασει.στη νεολαια. Τον φανταζομαι να σκεφτεται πως αυτο το συγκροτημα ειναι η οικογενεια του, οταν πανηγυριζουν μετα τη συμφωνια που εκαναν με τη δισκογραφικη εταιρια ή μετα που πετυχαινουν το τραγουδι στο ραδιοφωνο.  Τον φανταζομαι να ακουει στο πικαπ δισκο που παραγγειλε να του στειλουν απο την Αγγλια ή τη Γερμανια με  καποιο τζαζ λαιβ στο Μπερντλαντ της Νεας Υορκης, ενω δεν του εχει περασει ακομα η απογοητευση αφου ενα ακομα μελος απο το συγκροτημα αποφασισε τελικα να αποχωρισει και να παιξει με τον Ζαμπετα γιατι τα λεφτα στην Ελλαδα ειναι περισσοτερα στα μπουζουκια. Τον φανταζομαι να μπαινει στο Μπερντλαντ και να πεφτει το ματι του στους μεγαλους σαξοφωνιστες που επαιξαν εκει μεσα. Τον φανταζομαι με γαντια και χοντρο παλτο στη Φιλανδια  ή στην Ελβετια, με κοντο πουκαμισο  στο Μεξικο, με το σαξοφωνο σταθερα στο χερι να τον συνοδευει σε οποιο μερος του κοσμου πηγε για δουλεια μετα τη διαλυση του γκρουπ στην Ελλαδα, πιστος παντα στο ειδος μουσικης που διαλεξε. μεχρι που τα χρονια αλλαξαν και  ρυθμοι  οπως της τζαζ, του ροκ&ρολλ του σεικ και της γιανκα εφυγαν απο τη μοδα. Τον φανταζομαι στα τελη του 80 παλι στην Αθηνα την ωρα που δοκιμαζει τον ηχο σε ενα ακριβο τενορο Σελμερ Γαλλιας με επάργυρα κλειδια, που ενας φιλος του εμπορος μουσικων οργανων εφερε στο μαγαζι. Τον φανταζομαι,  δασκαλο κατω απο το κιτρινο ηλεκτρικο φως σε μια αιθουσα του Ωδειου Αθηνων να προσπαθει να δειξει σε εναν απειρο μαθητη πως να κανει γρηγορο βιμπρατο .

Ολα αυτα, προσωπικα τουλαχιστον, τα φανταζομαι  απο μερικες φρασεις που λεει σκυφτος μπροστα την καμερα ο Ελληνας σαξοφωνιστας αλλα επισης και απο τις χιλιαδες σελιδες που γραφτηκαν για τη ζωη  δοξασμενων σε παγκοσμιο επιπεδο μουσικων του 50 και των αρχων του 60 . Ακομα και αν καποιοι μονο απο αυτους  και φυσικα δικαια θεωρουνται οι Πατριαρχες της μουσικης που αλλαξε τον κοσμο ολοι τους χωρις εξαιρεση περασαν  τη ζωη τους στριμωγμένοι σε πουλμαν, αεροδρομια,  ξενοδοχεια, ναιτ κλαμπ, γραφεια ατζεντηδων και δισκογραφικων με ιδιες πανω κατω εμπειριες, προσπαθώντας πανω απ'ολα να ζησουν απο το επαγγελμα  και το ταλεντο τους και αφησαν οτι μπορεσε ή οτι προλαβε να αφησει ο καθενας.
Απο αυτη την αποψη,  ακομα και αν θα ηταν κατι λιγοτερο απο ενα καρε μεσα στις χιλιαδες -εκατομυρια καρε  που τυπωθηκαν απανω, ακομα και αν το ανθρωπινο ματι δεν ειναι φτιαγμενο να αντιλαμβανεται ενα μοναχικο καρε οταν το φιλμ κινηται με την ταχυτητα που κινηται το ροκ&ρολλ υην ιδια  που το γενναει και το σκοτωνει  αδιακοπα, ακομα και ετσι το σαξοφωνο του Αρη Καραντανη προλαβε να τυπωθει πανω στο φιλμ του παγκοσμιου ροκ&ρολλ και ειναι αυθεντικο κομματι του.

Συμφωνα με τα στοιχεια ή τις φημες, ο Αρης Καραντανης πεθανε ξαφνικα απο έμφραγμα καπου στη δεκαετια του 90. Την εποχη που τα μεχρι τοτε παραγκωνισμένα ελληνικα ποπ τραγουδια της δεκαετιας του 60, επανηλθαν μαζι με τις ταινιες του παλιου ελληνικου κινηματογραφου  σαν μοδα. στα μεινστριμ κλαμπ  που φοιτητριες Φιλοσοφικης μετα τα χαουζ-τεκνο μπιτακια  ανεβοκατεβαζαν τα χερια σε στυλ Προκοπιου-Σειληνος και κρειζι γκερλ Λασκαρη  και κουνιοντουσαν στο ρυθμο των τραγουδιων  του Καραντανη. Η γιαγκα ηταν ξανα στη μοδα αλλα λιγοι ηξεραν τι ειναι η γιαγκα και πως χορευεται. Δεν ειχε μεγαλη σημασια το ουρλιαχτο του σαξοφωνου στα ηχεια του μαγαζιου ξεσηκωνε με τον ιδιο τροπο και οπως λεει και ο Ντιον: Τι ειναι το ρο&ρολλ χωρις ενα καλο σολο σαξοφωνου?


5 σχόλια:

  1. Σκιαγραφείτε τον πατέρα μου λες και τον ξέρετε πάρα πολύ καλά, συγχαρητήρια για το ύφος και το περιεχόμενο του κειμένου που περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια έναν από τους καλύτερους σαξοφωνίστες της Ελλάδας. Σας ευχαριστώ πολύ.
    Νίκος Καραντάνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κυριε Καραντανη
      Δυστηχως δεν γνωρισα τον πατερα σας.
      Ειναι τιμη για την μνημη ( και οχι για τη νοσταλγια ή τη μοδα ) ολων οσων αγαπαμε το ροκ&ρολλ σαν κατι περισσοτερο απο μια παγκοσμια μουσικη γλωσσα, να συμπεριλαμβανει μορφες οπως του Αρη Καραντανη.
      Δυστηχως ζουμε σε εναν τοπο που ποτε δεν φροντισε επισημα να διατηρει τετοιες σημαντικες μνημες
      Το ΕΝΟΧΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ με τις οποιες δυναμεις του, ειναι στη διαθεση σας για οτιδηποτε πιστευετε πως ειναι σημαντικο να γνωρισουμε γυρω απο τον σαξοφωνιστα Αρη Καραντανη.
      Μιχαλης Καφαντάρης
      enoxoparel8on@yahoo.com

      Διαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπραβο για το βιντεο
    Δ. Μακρυνιτσας

    ΑπάντησηΔιαγραφή