Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Nίκος Νικολαίδης: " Αν πας για Σικάγο ... "


Τα παιδικά μου χρόνια βρίσκονται θαμμένα στο 80.
Την εποχή που τα Κουρελια και η Γλυκια Συμμορια γεννουσαν πάθη, μίση και αδιέξοδες συζητήσεις σε ενα ακαδημαικό κοινό που έψαχνε ακόμα αν η Αμερική γεννησε την υποκουλτουρα ή το αυγο την κότα και τι ειναι ο "Δρακος" του Κακογιαννη τι ειναι το ζουμι του, εμένα αυτο που με απασχολούσε ηταν αν τελικά θα αποκτήσω ποτέ το "Πειρατικό της Πλέιμομπιλ " γιατί όλο με κάτι πλαστικά στρατιωτάκια της Mατσμποξ απο το ψιλικατζίδικο με ξεπέταγαν.
Δεν έχω στη μνήμη μου, ουτε το αποσμητικό του κινηματογραφου στις πρώτες προβολές, ούτε το ξάφνιασμα  που έσκασε απ'το πανί. Όταν μετά από χρόνια αναζήτησα τις ταινίες του Νικολαίδη, ο μύθος είχε ήδη φτιαχτεί, ήξερα τι ψάχνω να δώ, καυλωμένος από καιρό με το ροκ&ρολλ, τη νουάρ παραφιλολογία, το σταθμό της Βικτώριας, τη βροχερή Πατησίων, το αλκοολικι  του  Πέκινπα. Ημουνα σύμφωνος και έτοιμος

Αυτό που δέν ήξερα ακόμα και τότε , είναι πως  όσο ήμουν παιδί,κάναμε παρέα και μάλιστα  κάθε μέρα..
 Φυσικά ερχόταν  αυτός σπίτι μου, γιατί εγώ ημουν πολύ μικρός για να πάω οπουδήποτε .Εμπαινε απο την συσκευή της τηλεόρασης στο σαλόνι ξαφνικά την ώρα που  έπαιζα με τα πλαστικά στρατιωτάκια του ψιλικατζιδικου, καθόταν ενα λεπτό, μετά ξαναέφευγε, μετά ξαναερχόταν .

Και αυτο κρατησε χρόνια ολόκληρα, τουλαχιστον μέχρι τη στιγμη που η επαφή μου με την τηλεοραση αραιωσε, αφου αρχισα να την κοπαναω απο το σπιτι και δεν τη χρειαζομουν πια .

 Οταν ερχόταν δεν μίλαγε πολύ, δυο τρεις λέξεις, αλλά ερχόταν σχεδόν πάντα με ένα τραγούδι και μια καρτ-ποσταλ απο τα ευδαιμονικα αμερικανικα 50s, δώρο. Δεν αποκαλυπτε ποτέ τον τιτλο του τραγουδιου, ούτε την τοποθεσια της καρτ-ποσταλ. Μου έβαζε λίγο, απο την αρχη ή απο τη μέση να ακουσω μου έδειχνε και για λιγα δευτερολεπτα την εικονα να δω και μετά μου έλεγε: " Τα υπολοιπα να τα βρεις μονος σου οταν μεγαλωσεις"...

Όταν έμαθα οτι ο Νικολαιδης γύρισε και διαφημιστικα για την τηλεοραση  και είδα ποια ήταν αυτά δεν ενιωσα έκπληξη.
Δεν θα μπορουσαν να ειναι άλλα

Ειναι γεμάτα μουσική του 50 ,  κολεγιακά μπουφάν, αμερικανικα αμαξια,  εικόνες που θυμιζουν Καλιφορνια των αρχων του 60 και εξωτικες κινηματογραφικές περιπετειες του 40 , προσωπα νουαρ γυναικων.
Είδα τις ταινιες, διάβασα βιβλία του, τον κατάλαβα, όσο μπορείς να καταλάβεις έναν άνθρωπο από το έργο του και τωρα ξερω οτι δεν θα μπορουσαν να ειναι διαφορετικές οι διαφημισεις του. Οι σκηνοθέτες που θα μπορούσαν να μετατρέψουν μια διαφημιση για κρέμα καραμελε,( το κλασσικο κερασμα της μεσοκοπης θειας του 80), σε απογευματινό παρτυ εφηβων τσογλαναραδων σε σημειο που εισαι σιγουρος όταν βλεπεις το διαφημιστικο πως σε λιγο θα αρχισουν να πετανε τις κρεμες  μαζι με τα πιατακια, τα κουταλακια και το τρολευ σερβιρισματος ο ενας στον αλλον, ειναι ισως αρκετοι σημερα, τοτε ομως, εδω, ηταν σιγουρα ενας.
 
Και ενα Σαββατο βράδυ γύρω στις 10 μπήκε κλεφτά πάλι ο Νικολα'ι'δης μέσα απο την οθόνη και μου έβαλε να άκουσω για πρώτη φορά στη ζωή μου το λεγκάτο που έκανε η  μπουκωμένη ηλεκτρική φυσαρμόνικα του Μαντυ Γουότερς σε μια παραλλαγη του "Αμ α Κίνκ μπί ". Σήκωσα το κεφάλι μου από τα στρατιωτάκια. Πολύ λίγα πράγματα θα με έκαναν τότε να σηκώσω το κεφάλι μου από τα στρατιωτάκια.
Κοιταξα την τηλεοραση και  μια φωνη είπε: " Αν πάτε για Σικάγο ... "
ενώ στην οθόνη ο Νικολαιδης μου εδειχνε μια αναποφάσιστη κατακοκκινη Ποντιακ που για χρονια  μετα, νομιζα οτι ηταν Σεβρολετα "μπελλεαρ" εποχης  54 να περιμένει σε μια διχάλα ενος ανοιχτου δρόμου στο πουθενά.
Ένας αντρας και μια γυναίκα μέσα ψαχνουν τρόπο να πάνε στο Σικάγο και τότε περνάει επικινδυνα ξυστα ένα σίγουρο τεραστιο φορτηγό ψυγειο, τους δειχνει το δρόμο και εκεινοι το ακολουθουν.
Ηταν μια διαφήμιση για παγωτό,
αλλά τα παγωτά στην παιδικη ηλικία δεν χρειάζονται διαφημιση για να τα προσέξεις οπότε αγνόησα το μήνυμα της βιομηχανιας να ακολουθήσω το ψυγειο της, γιατι στο μεταξυ  το θέμα είχε πάει αλλου.

Αυτό που έγω ακουσα στ'αληθεια ήταν αλλιως:
" Αν πάς για Σικάγο, έτσι μόνο αξίζει να πας, όλα τ'αλλα ειναι μαλακίες "

Η συμφωνία με τον Νικολαιδη κλειστηκε επιτόπου, μια απο τις ελαχιστες που εχω κανει  απο τότε μέχρι και σήμερα με ανθρώπους που δεν γνωριστηκαμε ποτε απο κοντά.
 Αν ποτέ πάω για Σικάγο θα πάω ακριβώς έτσι, με ένα ανοιχτό αμάξι με φιφτικες καμπύλες να τρέχει    σίγουρο κάτω απο τον ήλιο και μια γκόμενα  δίπλα που θα σηκώνεται καθε τρεις και λιγο όρθια για να νιώθει  τον αέρα στα βυζια και την ελευθερία του ανοιχτου δρομου  και θα μου σπαει τα νευρα αλλα  εγώ θα το παιζω χαλαρός και ψύχραιμος για να μη χαλασω την ατμοσφαιρα
και η μπουκομενη φυσαρμονικα του Μαντυ Γουότερς διαπασόν.

Όλα τ'αλλα ειναι μαλακίες ...



( Ευχαριστω τη Μαρι-Λουιζ Νικολα'ι'δη για το φωτογραφικο υλικο απο τα γυρισματα του σποτ )




2 σχόλια:

  1. Εγώ πάλι, ως μεγαλύτερος και πιο έμπειρος, είχα εντυπωσιαστεί με τη τζαζ και τον σωσία του Καμπ Κάλαγουεϊ στο Πεδίο του Άρεως! Πάλι παγωτό διαφήμιζε. Το τι σουβλάκια είχα φάει κάτω από το άγαλμα μπας και πετύχω -αν όχι τον ίδιο τον Καμπ- έστω τον μυθικό Τζιν Κρούπα ρε παιδί μου, δε λέγεται... Αλλά μόνο γυναίκες οι οποίες κάνανε τη ζωή μου ένα με το πλακόστρωτο, μόνο κάτι τέτοιες πετύχαινα... Δεν παραπονιέμαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή