Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Μια συνεντευξη για την ταινια: " ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ"

Η συνεντευξη δόθηκε στην Κατερινα Κοβαιου για το πορταλ artistbook.gr

Όταν μιλάμε για παλιό ελληνικό κινηματογράφο ο νούς μας αυτόματα ταξιδεύει πίσω στην δεκαετία του '60, τότε που κύριο χαρακτηριστηκό των ταινιών -άρα κατ επέκταση και της γενικής εικόνας του- ήταν η λάμψη, οι μουσικές, τα κοστούμια, η πολυκοσμία, η χρυσόσκονη...

Τι γίνεται όμως όταν ένας “αστικός μύθος” απειλεί την γκλαμουράτη αυτή εικόνα; Ο λόγος για ενα “μυστικό” σενάριο το οποίο ξεκίνησε να γράφεται ως επί το πλείστων από ανθρώπους που δούλευαν πίσω απο τις κάμερες και σκοπό είχε να ανατρέψει την εικόνα του ελληνικού σινεμά όπως το ξέρουμε σήμερα.
Το σενάριο αυτό αποτελεί την πηγή έμπνευσης για τον σκηνοθέτη Μιχάλη Καφαντάρη ο οποίος καλείται εκτός των άλλων, να μας απαντήσει και στην ερώτηση “Ποιός είναι επιτέλους αυτός ο Τέλης Στεφανής;



Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στην αφίσα της ταινίας είναι η φράση “Ποτέ ξανά ο ελληνικός κινηματογράφος δεν βρέθηκε τόσο κοντά εις τον κίνδυνον”. Γιατί πιστεύεις οτι ο “Τέλης Στεφανής” αποτελούσε κίνδυνο για τον υπόλοιπο κινηματογράφο;


Δεν είναι κάτι που πιστεύω και δεν είμαι σίγουρος οτι το πίστευαν και αυτοί που προσπάθησαν να φτιάξουν το σενάριο. Μια διαμαρτυρία ήταν, οχι ακριβώς απειλή. Μάλλον έπαιζαν και οι ίδιοι με τον πόνο τους γιατί ήξεραν οτι το κατεστημένο της εποχής ήταν πολύ ισχυρό. Όμως όπως εξελίχθηκαν τελικά τα πράγματα ακόμα και χωρίς να καταφέρει το σενάριο τους να γίνει ταινία και να βγεί προς τα έξω, ο ελληνικός κινηματογράφος έφτασε από μόνος του σε παρακμή. Ίσως ήταν και κάποιου είδους προειδοποίηση.



Διαμαρτυρία; Για το κατεστημένο που προανέφερες;

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ποιό ακριβώς ήταν το κατεστημένο της εποχής, τουλάχιστον σε σχέση με τον κινηματογράφο. Την εποχή που αυτή η ομάδα μαζεύτηκε μυστικά, δηλαδή στις αρχές του '60 ήταν ακόμα σε εξέλιξη η υπόθεση με την ταινία "ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ" του Αλεξανδράκη. Η ταινία δεν μίλαγε για κάτι άγνωστο, δηλαδή οτι σε μεγάλες πόλεις υπάρχουν εξαθλιωμένα άτομα που θα πέσουν στην παρανομία για να επιβιώσουν. Αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο έχει ασχοληθεί σχεδόν το σύνολο του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αυτό που ενόχλησε τις ελληνικές αρχές της εποχής, είναι οτι η ταινία έδειχνε εικόνες μιας παραγκούπολης στο κέντρο της Αθήνας. Θεωρήθηκε σκάνδαλο και δυσφήμιση της χώρας. Όχι μόνο οι βασικοί συντελεστές αλλά ακόμα και βοηθοί του συνεργείου ύστερα απο αυτό κυνηγήθηκαν αδυσώπητα. Φακέλωμα, δεν έβρισκαν δουλειές κλπ.



Πράγμα που μας αποδεικνύει και πόσο πίσω ήμασταν σε σχεση με τον παγκόσμιο κινηματογράφο -έτσι;

Ναι ήμασταν πίσω, πολύ πίσω. Την ίδια στιγμή που στο εξωτερικό, ανθούσε ο νεορεαλισμός, το Βρετανικό φρι σινεμα, ο Τσεχοσλοβάκικος πειραματικός κινηματογράφος και η δημιουργία ήταν πιο ελεύθερη θα μπορούσε να πει κανείς και δημοφιλής. Και ίσως εδώ κολλάει το "προειδοποίηση" που ανέφερα προηγουμένως. Αυτή η μυστική ομάδα δικαιώθηκε καλώς ή κακώς. Και εγώ αν ζούσα τότε και έπρεπε να δουλέψω στην Ελλάδα θα αισθανόμουν παγιδευμένος. Σαφώς ο κινηματογράφος είναι πρώτα απ'όλα μια ψυχαγωγία, είναι όμως και μια Τέχνη που συνέχεια εξελίσεται. Θα μπορούσε και στην Ελλάδα τη δεκαετία του '60 να συνυπάρχουν αυτα τα δυο.


Φυσικά, άλλωστε πάντα είναι καλό να υπάρχει πλουραλισμός. Πιστεύεις πως το κοινό, θα ήταν έτοιμο να δεχτεί την μετάβαση απο το "γκλάμ" του Φίνου στο πιο ρεαλιστικό και γενικώς οχι τόσο συνηθισμένο για τα ως τότε δεδομένα;

Και γιατί όχι. Υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις στις όποιες μπορεί να ανατρέξει κάποιος σχετικά με το πως ενα κοινό διαμορφώνεται απο τις συνθήκες της εποχής του και οχι μόνο σε σχέση με τον κινηματογράφο. Για παράδειγμα σε παλιότερες εποχές πριν το '60 ακόμα και οι πιο λαϊκοί άνθρωποι -συχνά αγράμματοι- άκουγαν πολιτικούς να αγορεύουν σε άπταιστη καθαρεύουσα για ώρες και όμως καταλάβαιναν πολύ καλά τα μηνύματα που προσπαθούσαν να τους περάσουν. Το θεωρούσαν φυσιολογικό. Στην Ιταλία το ίδιο κοινό που έβλεπε μελο, γουέστερν, συναισθηματικές κομεντί και ψευδοιστορικές περιπέτειες με τον Μασίστα της Τσινετσιτά, έβλεπε και ταινίες του Φελίνι ή του Αντονιόνι, του Ντε Σικα ακόμα και του Παζολίνι με την ίδια διάθεση. Άλλωστε, αν σκεφτεί κανείς τις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν το '60 για τον μέσο πολίτη στην Ελλάδα, θα καταλάβει οτι και το "γκλαμ" του Φίνου που προβαλόταν συστηματικά στις αίθουσες δεν τον αντιπροσώπευε. Δεν ήταν η καθημερινότητα του. Νομίζω οτι η μυστική ομάδα του "Τέλη Στεφανή" αυτό ζητούσε στ'αλήθεια. Δεν μισούσε τις ταινίες του Φίνου. Πιθανών πολλοί από αυτούς να είχαν δουλέψει και σε αυτές. Αγαπούσαν τον κινηματογράφο. Ζητούσαν ομως ελευθερία στην έκφραση και στο στυλ. Ζητούσαν η Πολιτεία να δείξει και σε αυτή την περίπτωση το Ευρωπαικό και πολιτισμένο πρόσωπο που βαυκαλιζόταν στο εξωτερικό. Η συνέπειες από την άμεση ή έμεση άρνηση της δεύτερης, ήταν τραγικές νομίζω για την πορεία του ελληνικού κινηματογράφου και τις βιώνουμε μέχρι σήμερα, με πρώτο θύμα το ίδιο το κοινό.


Και ποιές είναι αυτές οι συνέπειες ακριβώς;

Η άμεση συνέπεια ήταν καταρχήν να μην αναπτυχθεί κανένα άλλο είδος κινηματογράφου μέχρι και το τέλος της δικτατορίας. Με την μεταπολίτευση οι νέοι κινηματογραφιστές που ένιωσαν επιτέλους ελεύθεροι λειτούργησαν εκδικητικά απέναντι στις ταινίες του Φίνου ή κάποιων άλλων εταιριών τις δεκαετίας '50-'60. Νομίζω άδικα, γιατί πολλές από αυτές τις ταινίες ήταν πολύ καλές. Ήταν τόσα τα απωθημένα τους από το παλιό καθεστώς που φρόντησαν να διαχωρίσουν τον Ελληνικό κινηματογράφο σε Παλαιό και Νεοελληνικό. Αυτό δεν έχει γίνει πουθενά νομίζω στον κόσμο. Στη δεκαετία του '80 ο κινηματογράφος προσπάθησε σπασμωδικά να προλάβει όσα είχε χασει με αποτέλεσμα να δώσει ενα ασυνάρτητο αποτέλεσμα που τρόμαξε το κοινό. Δεν έπαιξε μόνο ρόλο η τηλεόραση. Αποτέλεσμα; Για τις παλιές ταινίες λέμε: Η Στέλλα, η Μανταλένα, ο Ντορής. Υπάρχουν ρόλοι-χαρακτήρες που έχουν περάσει στο μύθο, χαρακτήρες που ο αντίστοιχος νεοελληνικός κινηματογράφος δεν έχει να επιδείξει. Και έτσι για το μόνο πράγμα που μπορούν πέντε διαφορετικά μεταξύ τους άτομα να συζητήσουν σήμερα άνετα στην Ελλάδα και να συνεννοηθούν είναι ο "παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος" όπως λέγεται. Είναι άσχημο.


Θεωρείς πως σήμερα τα πράγματα, έχουν μεγάλη διαφορά με το τότε;

Υπάρχει διαφορά. Σήμερα υπάρχουν στην Ελλάδα ταλαντούχοι σκηνοθέτες, τεχνικοί, εξοπλισμός, διάθεση για πειραματισμό, όμως δυστυχώς δεν υπάρχει μια αντίστοιχη Φινος Φιλμ. Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει σήμερα εταιρίες παραγωγής που να εξάγουν υπέροχο κινηματογράφο παγκοσμίως.Όμως δυστυχώς οικονομικά ο κινηματογράφος στην Ελλάδα εξαρτάται ακόμα από το Κράτος που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει.


Ποιές δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας σκηνοθέτης στο ξεκίνημά του;

Καμία.


Μάλιστα. Φαντάζομαι πως για εναν κινηματογραφιστή, το να γυρίσει την συγκεκριμένηταινία ειναι σίγουρα πρόκληση. Η διάθεση σου είναι να καταγράψεις απλά τα "λεγόμενα" των δημιουργών ή να διαμαρτυρηθείς με τον τρόπο σου για την κατάσταση του κινηματογράφου σήμερα;

Δεν θέλω να ακουστώ απαισιόδοξος όμως νομίζω οτι δεν εχει κανένα νόημα πλέον μια διαμαρτυρία για την κατάσταση του ελληνικού κινηματογράφου σήμερα. Προσπαθώ να καταγράψω μια ιστορία που κυκλοφορεί χρόνια μεταξύ αυτών που ασχολούνται. Και αυτή η ιστορία έχει ενδιαφέρον από μόνη της σαν υπόθεση πέρα απο πολιτικοκοινωνικά συμπεράσματα που ενδεχομένως θα προκύψουν. Είναι μια κωμικοτραγική υπόθεση συνομωσίας αν το δεί κάποιος ψυχρά με βάση το σήμερα, που μερικές φορές αγγίζει τα όρια της φάρσας. Κάποιοι τεχνικοί του κινηματογράφου μαζί και κάποιοι φίλοι τους μαζεύτηκαν μυστικά τη δεκαετία του '60 χωρίς να ξέρουν αν στ'αλήθεια κινδυνεύουν να συλληφθούν από τις αρχές ή αν αυτό που θα έκαναν θα θεωρούνταν στ'αλήθεια επικίνδυνο ή ποινικά κολάσιμο ξεκίνησαν να φτιάχνουν μια ταινία με στόχο να προβληθεί στο εξωτερικό. Φαντάζει ηλίθιο και απίστευτο για τα ελληνικά δεδομένα τουλάχιστον. Όμως όπως προκύπτει από την έρευνα η ταινία δεν προοριζόταν για κωμωδία.


Το πρωτότυπο σενάριο που έχεις αυτή τη στιγμή στα χέρια σου τι ακριβώς λέει; Μπορείς να μας δώσεις κάποιες πληροφορίες πάνω σε αυτό;

Το σενάριο, μάλλον οτι κατάφερε να διασωθεί απο αυτό, κάποια αποσπάσματα δηλαδή και κυρίως πιθανές ιδέες όπως τουλάχιστον προκύπτει απο τις μαρτυρίες, προέβλεπε εκτός των άλλων και ένα είδος, ας το πούμε, αποδόμησης σκηνών του ελληνικού κινηματογράφου.Οι σκηνές βέβαια επιλέγονταν βάση της εμπορικής επιτυχίας που ενδεχομένως είχαν κάποιες ταινίες τότε. Ταινίες που σήμερα κάποιες από αυτές δεν είναι τόσο γνωστές και έτσι η επιλογή μερικών σκηνών ξενίζει. Κάποιες όμως είναι πλέον κλασσικές. Νομίζω οτι η άμεση τουλάχιστον πρόθεση τους δεν ήταν να θίξουν τους ηθοποιούς προσωπικά. Ουσιαστικά ο "Τέλης Στεφανής" είναι ένας τύπος αγνώστου ταυτότητας που μπαίνει και “χαλάει” τις σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου. Ο στόχος τους ήταν οι ίδιοι οι ρόλοι, η Στέλλα, ο Ζορμπάς, η Μανταλένα. Εδώ είναι και η πρόκληση που ρώτησες προηγουμένως. Κάποια στιγμή μέσα στην έρευνα προέκυψε η πληροφορία οτι η μυστική ομάδα είχε προλάβει και είχε κινηματογραφήσει μέρος του σεναρίου και μάλιστα οτι στη δεκαετία του '80 είχαν προβληθεί σε κάποιες λέσχες ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων και αποσπάσματα του φίλμ. Δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποια άκρη με το θέμα. Οπότε αποφασίσαμε να κινηματογραφήσουμε εμείς αυτά τα μικρά αποσπάσματα του σεναρίου που έχουμε στην διάθεση μας με ενα ύφος που να μοιάζει οσο γίνεται περισσότερο στο στυλ της εποχής, τεχνικά και καλλιτεχνικά για να δούμε και πως πάνω κάτω θα φαινόταν η ταινία αν προβαλόταν τότε στο πανί. Το δύσκολο είναι οτι αυτή η εποχή έχει περάσει και μαζί της έχουν καταστραφεί και τα διάφορα λοκέισον. Είναι μια πρόκληση να ψάξεις και να βρείς ας πούμε το σταυροδρόμι που η "Στέλλα" συναντάει τον "Μίλτο" με το μαχαίρι στη σημερινή Αθήνα.


Πες μας λίγα λόγια για το σενάριο και την πλοκή του. Θα είναι όπως ένα κλασσικό ντοκιμαντέρ ή θα θυμίζει περισσότερο ταινία μυθοπλασίας;

Είναι ένα κλασσικό ντοκιμαντέρ πάνω απ'όλα. Κάποιοι άνθρωποι σχετικοί με το θέμα δέχτηκαν να μιλήσουν, όχι πάντα τόσο εύκολα γιατί το θέμα είναι κάπως λεπτό σε αρκετά σημεία του. Το να προβάλεις μια παλία υπόθεση συνομωσίας κατά του “Παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου” είναι επικίνδυνο γιατί εύκολα μπορεί να σε κατηγορήσουν οτι ρίχνεις λάσπη σε ιερά τέρατα του χώρου. Αν είχαμε στην διάθεση μας ολόκληρο το σενάριο σαφώς θα μπορούσε να σταθεί ως ταινία, όμως γνωρίζουμε αποσπάσματα μόνο, οπότε ενα ντοκιμαντέρ βολεύει για να στηρίξει αυτά τα διάσπαρτα κομμάτια με υποθέσεις, αναλύσεις και φυσικά μαρτυρίες. Δεν γνωρίζουμε τα πάντα για την πλοκή του σεναρίου. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για κάποιες γυναίκες που βλέπουν στον ύπνο τους να παίρνουν μέρος σε σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, σε πρωταγωνιστηκό μάλιστα ρόλο. Όπως για παράδειγμα μια απο τις ηρωίδες του σεναρίου βλέπει πως είναι η Στέλλα του Κακογιάννη. Όμως κάτι συμβαίνει και οι σκηνές αυτές εξελίσονται αλλιώς μέσα στο όνειρο τους, πράγμα που τις κάνει να ξυπνάνε τρομαγμένες. Το μυστήριο μεγαλώνει περισσότερο και από μια άγνωστη αντρική φιγούρα που φοράει μάσκα και επίσης εμφανίζεται στον ύπνο τους και φαίνεται πως με κάποιο τρόπο τις προτρέπει να λειτουργήσουν διαφορετικά, ίσως και με κάποιο διαβολικό σχέδιο τις χρησιμοποιεί για να καταστρέψει τον ελληνικό κινηματογράφο. Μακάρι να είχαμε στην διάθεση μας ολόκληρο το σενάριο. Μακάρι να κατάφερνε αυτή η μυστική ομάδα του '60 να ολοκληρώσει το έργο της. Πιστεύω πως σήμερα θα είχαμε μια ακόμα καταπληκτική κλασσική ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου όπως ο Δράκος, η Μανταλένα, τα Κόκκινα Φανάρια κλπ.


Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να ασχοληθείς με τον χώρο του ντοκιμαντέρ;

Βασικά αποφεύγω τους ηθοποιούς, δεν μπορώ να συνεννοηθώ μαζί τους. Παίζει βέβαια και κάποιο μικρό ρόλο οτι η μυθοπλασία θέλει καλή χρηματοδότηση για να γίνει σωστά και μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί κανένας να μου εμπιστευτεί τόσα χρήματα. Έχω κάνει όμως μια ταινία μυθοπλασίας με κινούμενα σχέδια.


Στο υλικό που έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής με τους συντελεστές, παρατηρούμε πως όλοι φοράνε μια μαύρη μάσκα. Ποιός ο στόχος της; Συμβολίζει κάτι ιδιαίτερο;

Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο στόχο. Είναι ας πούμε ένας μικρός φόρος τιμής στην μυστική ομάδα που κατά κάποιο τρόπο "συνωμότησε" εναντίων του ελληνικού κινηματογράφου. Έτσι για να προμοτάρουμε το υλικό. Άλλωστε η μάσκα πρωταγωνιστεί και στο σενάριο.


info: Η διεύθυνση φωτισμού είναι του Νίκου Χανιώτη. Βασικούς ρόλους στην απόδοση των σκηνών του σεναρίου θα ερμηνεύσει η Αργυρώ Μουστάκα Βρετού. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην σελίδα της ταινίας στοfacebook.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΑ ΠΛΑΝΑ ΑΠΟ ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ ΤΟΥ 80


... ή αλλιως καλως τα ναυτακια τα ζουμπουρλουδικα 1987 βέρζιον. Τα πλάνα ανήκουν σε Αμερικανο ναυτη που ηρθε με αεροπλανοφορο στον Πειραια στα τελη της δεκαετιας του 80. Η μουσικη επενδυση ειναι επισης του ιδιου, προφανως απο καποια κασσετα με "παραδοσιακη ελληνικη μουσικη" που του πουλησαν στο λιμανι. Την αφησα ετσι γιατι νομιζω οτι ειναι καλυτερα. Μεσα στα πλάνα και η καταγραφη κάποιου σκυλάδικου της παραλιας που ο εκστασιασμενος αμερικανος απολαμβανει την εξωτική αυθεντικη ελληνικη ατμοσφαιρα ζουμαροντας σε μια ομορφη " ελληνιδα" χορευτρια που μοιαζει στη Σουζαν Χε'ι'γουορντ ( και ισως ειναι Αγγλιδα - οπως αρκετες χορευτριες σκυλαδικων της Αθηνας και της Επαρχιας εκεινο τον καιρο - την ωρα που εκτελει εναν " πατροπαραδοτο ελληνικο χορο ".
Μια μικρη ερασιτεχνικη καταγραφη εικονων του ελληνικου ενοχου 80 που χαθηκαν σε ενα σκοτεινο μακρυνο παρελθον.
Ή μηπως οχι?


video

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

"ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ" ενα "μυστικο" ντοκυμαντερ


Κυκλοφορεί περιπου σαν αστικος μυθος για τους περισσοτερους που ασχολουνται και ψαχνουν τα "πισω απο τις καμερες" του Ελληνικου κινηματογραφου. Για τους παλιους ομως που εζησαν στ'αληθεια πισω απο τις καμερες γυριζοντας ταινιες ειναι κοινο μυστικο.
Προκειται για ένα σεναριο κινηματογραφικης ταινιας που ξεκινησε να γραφεται, (στην αρχη για πλάκα, αλλα μετα, τουλαχιστον συμφωνα με τα οσα λεγονται το πραγμα σοβαρεψε), απο μια παρεα τεχνικων, σκηνοθετων, που δουλευαν οι περισσοτεροι απο αυτους στον ελλ. κινηματογραφο τη δεκαετια του 60, αλλα και καποιων αλλων που δεν ειχαν επαγγελματικη σχεση με το αντικειμενο. Σκοπος τους ηταν να γυρισουν μια ταινια που θα αμφισβητουσε τον ελληνικο κινηματογραφο οπως ειχε διαμορφωθει και θα αποδομουσε κλασσικες σκηνες που ειχαν κανει το γυρω του κοσμου εκεινη την εποχη. Μολις γυριζαν την ταινια - μυστικα παντα- θα την εστελναν να προβληθει στο εξωτερικο.
Ηταν μια διαμαρτυρια.
Μιλαμε για μια εποχη που τα ενημερωτικα φιλμακια διαβεβαιωναν με το κλασσικο πια σλογκαν πως η Πρωτευουσα ηταν "μια πολη που δεν εχει να ζηλεψει τιποτα απο τις αντιστοιχες Ευρωπα'ι'κες" με αποτελεσμα ταινιες σαν το "ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ" να καταδιωκονται στην κυριολεξια, απο τη Λογοκρισια, ως επικινδυνες για την εικονα της αναπτυσομενης Ελλαδας στην υπολοιπη Ευρωπη, αν οχι στον υπολοιπο Κοσμο. Αν μαλιστα σκεφτεί κανεις, πως η εταιρια παραγωγης εκλεισε αμεσως μετα την προβολη και οι περισσοτεροι συντελεστες της παραλιγο να τερματισουν αδοξα την καριερα τους, ως εχθροι του Εθνους, μονο και μονο γιατι κατεγραψαν στον φακό, εικόνες απο μια "Παραγκουπολη" 10 λεπτα με τα ποδια απο το Κεντρο της Αθηνας, μιλαμε για πραγματικα αγριες και πολυ σκοτεινές διαδικασιες.
Την ιδια εποχη, στην Ευρωπη, που τοτε καθοριζε ακομα τις εξελιξεις στον κινηματογραφο, γινοταν ενας μικρος χαμος. Νουβελ Βαγκ, πρωτοποριακη διασπαση του αφηγηματικου αξονα, σεναριακες προσεγγίσεις σε θεματα Ταμπου, βρεττανικο "φρί σίνεμα", εξαιρετικα δειγματα Τσεχοσλοβακικου κινηματογραφου και αλλα πολλα έκαναν τους εδω δημιουργους να νιωθουν ακομα πιο ασφυκτικά στην ηδη μιζερη ( τουλαχιστον γι'αυτους) ελληνικη κατασταση. Οι προσπαθειες που εβλεπαν το φως της μονταζιερας και απλωνονταν στο ασπρο πανι σε καποια κινηματογραφικη αιθουσα της συμφορας συνηθως, ηταν πολυ λιγες.
Κατα τ'αλλα το ελληνικο κοινο της εποχης ηταν κουρδισμένο στο εξιδανικευμένο στυλ που λανσαρε ο Φινος με κλασσικους αφηγηματικους αξονες οπως για παραδειγμα το δοκιμασμενο μοτιβο "ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ": δηλαδη μια φτωχη κοπελα στην αρχη, μια κακια μητρια στη μεση και ενας πλουσιος ωραιος νεος στο τελος, ολα αυτα μαζι με λιγη φαρσα και φυσικα αρκετη ελαφρολα'ι'κη μουσικη ( για τους καλους χαρακτηρες του σεναριου) ενω δεν ελειπε και καποια μουσικη που μιμουταν την τζαζ για να υποδηλώσει την παρουσια του κακου συνηθως πλουσιου.

Αν σκεφτει κανεις ποσες ταινιες του "παλιου καλου ελληνικου κινηματογραφου" εχουν γυριστει με αυτο
το πανομοιότυπο σεναριο μπορει να συμπερανει ισως πως αυτη η μυστικη "συνομωσια" των αντιδραστικων τεχνικων και σκηνοθετων ειχε μια βαση. Αν μαλιστα σκεφτουμε επισης πως αυτο που ονομαζουμε "Παλιος ελληνικος κινηματογραφος" απεχει απο τον "Νεοελληνικο κινηματογραφο" μολις 6-7 χρονια με το ζορι, επισης καταλαβαινουμε πως οι φοβοι τους επιβεβαιώθηκαν. Mεγαλο μεριδιο ευθηνης βεβαια σ'αυτη την ατυπη διασπαση εχουν και οι μετέπειτα κινηματογραφιστες που προσπαθησαν να διαχωρισουν τη θεση τους ( οτι εκανε μυστικα και η ομαδα του 60 ) αλλα το εκαναν σπασμωδικα και με μια διαθεση εκδικησης ξεφευγοντας ( αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια)


Ο τιτλος που συμφωνα με την ερευνα φαινεται να ηταν ο επικρατεστερος αναμεσα στην ομαδα ειναι το
" ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ".
Ειναι μια ολοκληρη ατακα κατευθειαν κλεμενη απο μια κινηματογραφικη κωμωδια της εποχης το: " ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΓΑΤΑ" σε σεναριο και σκηνοθεσια Αλεκου Σακελαριου. Το πρωτο που υποπτεύεται κανεις ειναι οτι ο Σακελαριος ανηκε στην ομαδα και γι'αυτο με καποιο τροπο ισως και να μην ισχυει γιατι το σιγουρο ειναι οτι θα τραβαγε αμεσως τις υποψιες οταν η ταινια θα προβαλοταν στο εξωτερικο.

(Μαθετε εδω περισσοτερα στοιχεια για το υλικο του ντοκυμαντερ )

Επισης στο ντοκυμαντερ θα γινει καποια προσπαθεια να γυριστουν σκηνες του σεναριου με τον τροπο που φαινεται πως ηθελαν να ακολουθησει η ομαδα, ετσι ωστε να εχουμε και μια ιδεα για το πως θα φαινοταν και θα ακουγοταν η ταινια.

Η σκηνοθεσια ειναι του Μιχαλη Καφανταρη ενω η διευθηνση φωτισμου ειναι του Νικου Χανιωτη. Βασικους ρολους στην αποδοση των σκηνων του σεναριου θα ερμηνευσει η Αργυρω Μουστακα Βρετου:
Εδω ενα μικρο διαφημιστικο σποτ για το ντοκυμαντερ "ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ" :
video

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

O ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΛΑΝΤ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ ...

... η στη Λουτσα. Αυτο θα το κρινουν εμπειρογνωμονες. Και το κουβαρι με τις ελληνικες βιντεοκασσετες του 80 καπου εχει μια ακρη τελικα μεσα στον Παγκοσμιο Χαρτη. Οι περισσοτεροι οπαδοι των Ζεπελιν σιγουρα θα εχουν δει ελεω Γιου-τιουμπ την σκληροπηρινικη 80'ς εμφανιση του Ρομπερτ Πλαντ με μπουκλα στη χαίτη να ερμηνευει το SEA OF LOVE σε μια στοίβα καλαμιες με ενα παιδακι με πλαστικα παπουτσια θαλασσης να κοντευει να αποκοιμηθει στα αριστερα του πλανου, τον μπαρμπα μου με μαγιο και μουστακι στα δεξια ετοιμο να ψησει χταποδια Αργοσαρωνικου, "ΝΕΑΝΙΚΟ ΚΑΡΔΙΟΧΤΥΠΙ" γενικως και η Νανα Βενετη να πινει αμεριμνη Μπλου Κουρακαου στους σκονισμενους ελαιωνες ...