Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Μια συνεντευξη για την ταινια: " ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ"

Η συνεντευξη δόθηκε στην Κατερινα Κοβαιου για το πορταλ artistbook.gr

Όταν μιλάμε για παλιό ελληνικό κινηματογράφο ο νούς μας αυτόματα ταξιδεύει πίσω στην δεκαετία του '60, τότε που κύριο χαρακτηριστηκό των ταινιών -άρα κατ επέκταση και της γενικής εικόνας του- ήταν η λάμψη, οι μουσικές, τα κοστούμια, η πολυκοσμία, η χρυσόσκονη...

Τι γίνεται όμως όταν ένας “αστικός μύθος” απειλεί την γκλαμουράτη αυτή εικόνα; Ο λόγος για ενα “μυστικό” σενάριο το οποίο ξεκίνησε να γράφεται ως επί το πλείστων από ανθρώπους που δούλευαν πίσω απο τις κάμερες και σκοπό είχε να ανατρέψει την εικόνα του ελληνικού σινεμά όπως το ξέρουμε σήμερα.
Το σενάριο αυτό αποτελεί την πηγή έμπνευσης για τον σκηνοθέτη Μιχάλη Καφαντάρη ο οποίος καλείται εκτός των άλλων, να μας απαντήσει και στην ερώτηση “Ποιός είναι επιτέλους αυτός ο Τέλης Στεφανής;



Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στην αφίσα της ταινίας είναι η φράση “Ποτέ ξανά ο ελληνικός κινηματογράφος δεν βρέθηκε τόσο κοντά εις τον κίνδυνον”. Γιατί πιστεύεις οτι ο “Τέλης Στεφανής” αποτελούσε κίνδυνο για τον υπόλοιπο κινηματογράφο;


Δεν είναι κάτι που πιστεύω και δεν είμαι σίγουρος οτι το πίστευαν και αυτοί που προσπάθησαν να φτιάξουν το σενάριο. Μια διαμαρτυρία ήταν, οχι ακριβώς απειλή. Μάλλον έπαιζαν και οι ίδιοι με τον πόνο τους γιατί ήξεραν οτι το κατεστημένο της εποχής ήταν πολύ ισχυρό. Όμως όπως εξελίχθηκαν τελικά τα πράγματα ακόμα και χωρίς να καταφέρει το σενάριο τους να γίνει ταινία και να βγεί προς τα έξω, ο ελληνικός κινηματογράφος έφτασε από μόνος του σε παρακμή. Ίσως ήταν και κάποιου είδους προειδοποίηση.



Διαμαρτυρία; Για το κατεστημένο που προανέφερες;

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ποιό ακριβώς ήταν το κατεστημένο της εποχής, τουλάχιστον σε σχέση με τον κινηματογράφο. Την εποχή που αυτή η ομάδα μαζεύτηκε μυστικά, δηλαδή στις αρχές του '60 ήταν ακόμα σε εξέλιξη η υπόθεση με την ταινία "ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ" του Αλεξανδράκη. Η ταινία δεν μίλαγε για κάτι άγνωστο, δηλαδή οτι σε μεγάλες πόλεις υπάρχουν εξαθλιωμένα άτομα που θα πέσουν στην παρανομία για να επιβιώσουν. Αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο έχει ασχοληθεί σχεδόν το σύνολο του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αυτό που ενόχλησε τις ελληνικές αρχές της εποχής, είναι οτι η ταινία έδειχνε εικόνες μιας παραγκούπολης στο κέντρο της Αθήνας. Θεωρήθηκε σκάνδαλο και δυσφήμιση της χώρας. Όχι μόνο οι βασικοί συντελεστές αλλά ακόμα και βοηθοί του συνεργείου ύστερα απο αυτό κυνηγήθηκαν αδυσώπητα. Φακέλωμα, δεν έβρισκαν δουλειές κλπ.



Πράγμα που μας αποδεικνύει και πόσο πίσω ήμασταν σε σχεση με τον παγκόσμιο κινηματογράφο -έτσι;

Ναι ήμασταν πίσω, πολύ πίσω. Την ίδια στιγμή που στο εξωτερικό, ανθούσε ο νεορεαλισμός, το Βρετανικό φρι σινεμα, ο Τσεχοσλοβάκικος πειραματικός κινηματογράφος και η δημιουργία ήταν πιο ελεύθερη θα μπορούσε να πει κανείς και δημοφιλής. Και ίσως εδώ κολλάει το "προειδοποίηση" που ανέφερα προηγουμένως. Αυτή η μυστική ομάδα δικαιώθηκε καλώς ή κακώς. Και εγώ αν ζούσα τότε και έπρεπε να δουλέψω στην Ελλάδα θα αισθανόμουν παγιδευμένος. Σαφώς ο κινηματογράφος είναι πρώτα απ'όλα μια ψυχαγωγία, είναι όμως και μια Τέχνη που συνέχεια εξελίσεται. Θα μπορούσε και στην Ελλάδα τη δεκαετία του '60 να συνυπάρχουν αυτα τα δυο.


Φυσικά, άλλωστε πάντα είναι καλό να υπάρχει πλουραλισμός. Πιστεύεις πως το κοινό, θα ήταν έτοιμο να δεχτεί την μετάβαση απο το "γκλάμ" του Φίνου στο πιο ρεαλιστικό και γενικώς οχι τόσο συνηθισμένο για τα ως τότε δεδομένα;

Και γιατί όχι. Υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις στις όποιες μπορεί να ανατρέξει κάποιος σχετικά με το πως ενα κοινό διαμορφώνεται απο τις συνθήκες της εποχής του και οχι μόνο σε σχέση με τον κινηματογράφο. Για παράδειγμα σε παλιότερες εποχές πριν το '60 ακόμα και οι πιο λαϊκοί άνθρωποι -συχνά αγράμματοι- άκουγαν πολιτικούς να αγορεύουν σε άπταιστη καθαρεύουσα για ώρες και όμως καταλάβαιναν πολύ καλά τα μηνύματα που προσπαθούσαν να τους περάσουν. Το θεωρούσαν φυσιολογικό. Στην Ιταλία το ίδιο κοινό που έβλεπε μελο, γουέστερν, συναισθηματικές κομεντί και ψευδοιστορικές περιπέτειες με τον Μασίστα της Τσινετσιτά, έβλεπε και ταινίες του Φελίνι ή του Αντονιόνι, του Ντε Σικα ακόμα και του Παζολίνι με την ίδια διάθεση. Άλλωστε, αν σκεφτεί κανείς τις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν το '60 για τον μέσο πολίτη στην Ελλάδα, θα καταλάβει οτι και το "γκλαμ" του Φίνου που προβαλόταν συστηματικά στις αίθουσες δεν τον αντιπροσώπευε. Δεν ήταν η καθημερινότητα του. Νομίζω οτι η μυστική ομάδα του "Τέλη Στεφανή" αυτό ζητούσε στ'αλήθεια. Δεν μισούσε τις ταινίες του Φίνου. Πιθανών πολλοί από αυτούς να είχαν δουλέψει και σε αυτές. Αγαπούσαν τον κινηματογράφο. Ζητούσαν ομως ελευθερία στην έκφραση και στο στυλ. Ζητούσαν η Πολιτεία να δείξει και σε αυτή την περίπτωση το Ευρωπαικό και πολιτισμένο πρόσωπο που βαυκαλιζόταν στο εξωτερικό. Η συνέπειες από την άμεση ή έμεση άρνηση της δεύτερης, ήταν τραγικές νομίζω για την πορεία του ελληνικού κινηματογράφου και τις βιώνουμε μέχρι σήμερα, με πρώτο θύμα το ίδιο το κοινό.


Και ποιές είναι αυτές οι συνέπειες ακριβώς;

Η άμεση συνέπεια ήταν καταρχήν να μην αναπτυχθεί κανένα άλλο είδος κινηματογράφου μέχρι και το τέλος της δικτατορίας. Με την μεταπολίτευση οι νέοι κινηματογραφιστές που ένιωσαν επιτέλους ελεύθεροι λειτούργησαν εκδικητικά απέναντι στις ταινίες του Φίνου ή κάποιων άλλων εταιριών τις δεκαετίας '50-'60. Νομίζω άδικα, γιατί πολλές από αυτές τις ταινίες ήταν πολύ καλές. Ήταν τόσα τα απωθημένα τους από το παλιό καθεστώς που φρόντησαν να διαχωρίσουν τον Ελληνικό κινηματογράφο σε Παλαιό και Νεοελληνικό. Αυτό δεν έχει γίνει πουθενά νομίζω στον κόσμο. Στη δεκαετία του '80 ο κινηματογράφος προσπάθησε σπασμωδικά να προλάβει όσα είχε χασει με αποτέλεσμα να δώσει ενα ασυνάρτητο αποτέλεσμα που τρόμαξε το κοινό. Δεν έπαιξε μόνο ρόλο η τηλεόραση. Αποτέλεσμα; Για τις παλιές ταινίες λέμε: Η Στέλλα, η Μανταλένα, ο Ντορής. Υπάρχουν ρόλοι-χαρακτήρες που έχουν περάσει στο μύθο, χαρακτήρες που ο αντίστοιχος νεοελληνικός κινηματογράφος δεν έχει να επιδείξει. Και έτσι για το μόνο πράγμα που μπορούν πέντε διαφορετικά μεταξύ τους άτομα να συζητήσουν σήμερα άνετα στην Ελλάδα και να συνεννοηθούν είναι ο "παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος" όπως λέγεται. Είναι άσχημο.


Θεωρείς πως σήμερα τα πράγματα, έχουν μεγάλη διαφορά με το τότε;

Υπάρχει διαφορά. Σήμερα υπάρχουν στην Ελλάδα ταλαντούχοι σκηνοθέτες, τεχνικοί, εξοπλισμός, διάθεση για πειραματισμό, όμως δυστυχώς δεν υπάρχει μια αντίστοιχη Φινος Φιλμ. Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει σήμερα εταιρίες παραγωγής που να εξάγουν υπέροχο κινηματογράφο παγκοσμίως.Όμως δυστυχώς οικονομικά ο κινηματογράφος στην Ελλάδα εξαρτάται ακόμα από το Κράτος που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει.


Ποιές δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας σκηνοθέτης στο ξεκίνημά του;

Καμία.


Μάλιστα. Φαντάζομαι πως για εναν κινηματογραφιστή, το να γυρίσει την συγκεκριμένηταινία ειναι σίγουρα πρόκληση. Η διάθεση σου είναι να καταγράψεις απλά τα "λεγόμενα" των δημιουργών ή να διαμαρτυρηθείς με τον τρόπο σου για την κατάσταση του κινηματογράφου σήμερα;

Δεν θέλω να ακουστώ απαισιόδοξος όμως νομίζω οτι δεν εχει κανένα νόημα πλέον μια διαμαρτυρία για την κατάσταση του ελληνικού κινηματογράφου σήμερα. Προσπαθώ να καταγράψω μια ιστορία που κυκλοφορεί χρόνια μεταξύ αυτών που ασχολούνται. Και αυτή η ιστορία έχει ενδιαφέρον από μόνη της σαν υπόθεση πέρα απο πολιτικοκοινωνικά συμπεράσματα που ενδεχομένως θα προκύψουν. Είναι μια κωμικοτραγική υπόθεση συνομωσίας αν το δεί κάποιος ψυχρά με βάση το σήμερα, που μερικές φορές αγγίζει τα όρια της φάρσας. Κάποιοι τεχνικοί του κινηματογράφου μαζί και κάποιοι φίλοι τους μαζεύτηκαν μυστικά τη δεκαετία του '60 χωρίς να ξέρουν αν στ'αλήθεια κινδυνεύουν να συλληφθούν από τις αρχές ή αν αυτό που θα έκαναν θα θεωρούνταν στ'αλήθεια επικίνδυνο ή ποινικά κολάσιμο ξεκίνησαν να φτιάχνουν μια ταινία με στόχο να προβληθεί στο εξωτερικό. Φαντάζει ηλίθιο και απίστευτο για τα ελληνικά δεδομένα τουλάχιστον. Όμως όπως προκύπτει από την έρευνα η ταινία δεν προοριζόταν για κωμωδία.


Το πρωτότυπο σενάριο που έχεις αυτή τη στιγμή στα χέρια σου τι ακριβώς λέει; Μπορείς να μας δώσεις κάποιες πληροφορίες πάνω σε αυτό;

Το σενάριο, μάλλον οτι κατάφερε να διασωθεί απο αυτό, κάποια αποσπάσματα δηλαδή και κυρίως πιθανές ιδέες όπως τουλάχιστον προκύπτει απο τις μαρτυρίες, προέβλεπε εκτός των άλλων και ένα είδος, ας το πούμε, αποδόμησης σκηνών του ελληνικού κινηματογράφου.Οι σκηνές βέβαια επιλέγονταν βάση της εμπορικής επιτυχίας που ενδεχομένως είχαν κάποιες ταινίες τότε. Ταινίες που σήμερα κάποιες από αυτές δεν είναι τόσο γνωστές και έτσι η επιλογή μερικών σκηνών ξενίζει. Κάποιες όμως είναι πλέον κλασσικές. Νομίζω οτι η άμεση τουλάχιστον πρόθεση τους δεν ήταν να θίξουν τους ηθοποιούς προσωπικά. Ουσιαστικά ο "Τέλης Στεφανής" είναι ένας τύπος αγνώστου ταυτότητας που μπαίνει και “χαλάει” τις σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου. Ο στόχος τους ήταν οι ίδιοι οι ρόλοι, η Στέλλα, ο Ζορμπάς, η Μανταλένα. Εδώ είναι και η πρόκληση που ρώτησες προηγουμένως. Κάποια στιγμή μέσα στην έρευνα προέκυψε η πληροφορία οτι η μυστική ομάδα είχε προλάβει και είχε κινηματογραφήσει μέρος του σεναρίου και μάλιστα οτι στη δεκαετία του '80 είχαν προβληθεί σε κάποιες λέσχες ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων και αποσπάσματα του φίλμ. Δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποια άκρη με το θέμα. Οπότε αποφασίσαμε να κινηματογραφήσουμε εμείς αυτά τα μικρά αποσπάσματα του σεναρίου που έχουμε στην διάθεση μας με ενα ύφος που να μοιάζει οσο γίνεται περισσότερο στο στυλ της εποχής, τεχνικά και καλλιτεχνικά για να δούμε και πως πάνω κάτω θα φαινόταν η ταινία αν προβαλόταν τότε στο πανί. Το δύσκολο είναι οτι αυτή η εποχή έχει περάσει και μαζί της έχουν καταστραφεί και τα διάφορα λοκέισον. Είναι μια πρόκληση να ψάξεις και να βρείς ας πούμε το σταυροδρόμι που η "Στέλλα" συναντάει τον "Μίλτο" με το μαχαίρι στη σημερινή Αθήνα.


Πες μας λίγα λόγια για το σενάριο και την πλοκή του. Θα είναι όπως ένα κλασσικό ντοκιμαντέρ ή θα θυμίζει περισσότερο ταινία μυθοπλασίας;

Είναι ένα κλασσικό ντοκιμαντέρ πάνω απ'όλα. Κάποιοι άνθρωποι σχετικοί με το θέμα δέχτηκαν να μιλήσουν, όχι πάντα τόσο εύκολα γιατί το θέμα είναι κάπως λεπτό σε αρκετά σημεία του. Το να προβάλεις μια παλία υπόθεση συνομωσίας κατά του “Παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου” είναι επικίνδυνο γιατί εύκολα μπορεί να σε κατηγορήσουν οτι ρίχνεις λάσπη σε ιερά τέρατα του χώρου. Αν είχαμε στην διάθεση μας ολόκληρο το σενάριο σαφώς θα μπορούσε να σταθεί ως ταινία, όμως γνωρίζουμε αποσπάσματα μόνο, οπότε ενα ντοκιμαντέρ βολεύει για να στηρίξει αυτά τα διάσπαρτα κομμάτια με υποθέσεις, αναλύσεις και φυσικά μαρτυρίες. Δεν γνωρίζουμε τα πάντα για την πλοκή του σεναρίου. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για κάποιες γυναίκες που βλέπουν στον ύπνο τους να παίρνουν μέρος σε σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, σε πρωταγωνιστηκό μάλιστα ρόλο. Όπως για παράδειγμα μια απο τις ηρωίδες του σεναρίου βλέπει πως είναι η Στέλλα του Κακογιάννη. Όμως κάτι συμβαίνει και οι σκηνές αυτές εξελίσονται αλλιώς μέσα στο όνειρο τους, πράγμα που τις κάνει να ξυπνάνε τρομαγμένες. Το μυστήριο μεγαλώνει περισσότερο και από μια άγνωστη αντρική φιγούρα που φοράει μάσκα και επίσης εμφανίζεται στον ύπνο τους και φαίνεται πως με κάποιο τρόπο τις προτρέπει να λειτουργήσουν διαφορετικά, ίσως και με κάποιο διαβολικό σχέδιο τις χρησιμοποιεί για να καταστρέψει τον ελληνικό κινηματογράφο. Μακάρι να είχαμε στην διάθεση μας ολόκληρο το σενάριο. Μακάρι να κατάφερνε αυτή η μυστική ομάδα του '60 να ολοκληρώσει το έργο της. Πιστεύω πως σήμερα θα είχαμε μια ακόμα καταπληκτική κλασσική ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου όπως ο Δράκος, η Μανταλένα, τα Κόκκινα Φανάρια κλπ.


Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να ασχοληθείς με τον χώρο του ντοκιμαντέρ;

Βασικά αποφεύγω τους ηθοποιούς, δεν μπορώ να συνεννοηθώ μαζί τους. Παίζει βέβαια και κάποιο μικρό ρόλο οτι η μυθοπλασία θέλει καλή χρηματοδότηση για να γίνει σωστά και μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί κανένας να μου εμπιστευτεί τόσα χρήματα. Έχω κάνει όμως μια ταινία μυθοπλασίας με κινούμενα σχέδια.


Στο υλικό που έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής με τους συντελεστές, παρατηρούμε πως όλοι φοράνε μια μαύρη μάσκα. Ποιός ο στόχος της; Συμβολίζει κάτι ιδιαίτερο;

Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο στόχο. Είναι ας πούμε ένας μικρός φόρος τιμής στην μυστική ομάδα που κατά κάποιο τρόπο "συνωμότησε" εναντίων του ελληνικού κινηματογράφου. Έτσι για να προμοτάρουμε το υλικό. Άλλωστε η μάσκα πρωταγωνιστεί και στο σενάριο.


info: Η διεύθυνση φωτισμού είναι του Νίκου Χανιώτη. Βασικούς ρόλους στην απόδοση των σκηνών του σεναρίου θα ερμηνεύσει η Αργυρώ Μουστάκα Βρετού. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην σελίδα της ταινίας στοfacebook.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

"ΑΣΥΛΟΦΡΟΝΕΣ"


Ερχεται η ωρα που ο Πρισλευ, στη γνωστη συναυλια , χεσμενος απο την κοκα περιμενει τις καραμουζες να τελειωσουν τα δικα τους για να να μπει να πει το τελευταιο "γκλορι-γκλορι, αλελουγια"στο "Αμερικαν Τριλοτζι". Οπως στεκεται τον βρισκει κατι, που κανει το αιμα του να αλλαζει ξαφνικα και γινεται νερο του Μισσισιππη , του ανεβαζει ποταμοπλοια, καλαμποκια, βαμβακοφυτειες και πεσόντες Νοτιους της μαχης του Γκεντισμπεργκ στο κεφαλι, αδιαφορει για την Ανθρωποτητα που τον κοιταει απο την τηλεοραση και αφηνει μια κραυγη με τα γνωστα τραβηγμενα φωνηεντα του αμερικανικου Νοτου.
Κατι μου λεει οτι εκεινη την ωρα δεν ειναι οι πατριωτικοι στιχοι του τραγουδιου που τον κανουν να ουρλιαξει, αλλα κατι αλλο που τον συνδεει για λιγα δευτερολεπτα με τα παιδικα του χρονια στα λασπονερα της Ντιξιλαντ.
Σημερα ξερουμε οτι ο Ελβις, υπηρξε στριμωγμένος απο μια "φαμπρικα", στο μεγαλυτερο μερος της καριερας του και οταν συμβιβαζεσαι τα πιατα του μενου ειναι προκαθορισμενα, οπως στους χορούς σωματειων και συλλογων και τα τρως με μια γλυκοπικρη νοσταλγιας, εδω και εκει για την εποχη που ησουν ακομα μικρος, πεινασμενος για τα παντα και τη συνταγη την οριζες εσυ. Στο τελος τον χωνευεις το συμβιβασμο και προσαρμοζεσαι, ομως κατι σου καθεται στο λαιμο και θελεις να ουρλιαξεις σε ανυποπτο χρονο οπως κανει ο Πρισλευ σε εκεινη την συναυλια για να πει " Ξεχασε το ασπρο κιτς "Aμερικαν ιγκλ" κουστουμι που φοραω τωρα για να κανω αρπαχτες στα σκυλαδικα του Βεγκας, ο Βασιλιας πια ειναι γυμνος, ομως καποτε ημουν ενα μικρο μοναχικο βλαχακι απο το Τουπελο με τοση τρελα στα παπαρια που αλλαξα την ιστορια της μουσικης χωρις καν να το καταλαβω ... "
Τι σημαινε η κραυγη του Ελβις και τι σκεφτοταν στ'αληθεια εκεινη την ωρα ειναι κατι που βεβαια δεν θα αποδειχτει ποτε, ετσι ολη η υποθεση ειναι ασκοπη, παραμενει ομως γεγονος οτι νοσταλγοι οπως εγω εχουν μια μανια να μπερδευουν την πραγματικοτητα με μυθους που επινοούν συνηθως αθελα τους.
Ενα σωστο ντοκυμαντερ δεν βασιζεται ομως σε ικασιες, ουτε στη νοσταλγια. Μοιαζει πιο πολυ σαν να προσπαθεις να τεκμηριωσεις μπροστα σε ενα δικαστηριο που θα αποφασισει στο τελος για το συμπερασμα. Βεβαια οπως και στις δικες, ετσι και στα ντοκυμαντερ υπαρχει κίνδυνος τα συμπερασματα να αλλοιωθούν απο υπερβολικη αγαπη ή και απεχθεια για το αντικειμενο, ομως οταν ξεκινας να φτιαξεις κατι σαν το "ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ" μια ταινια δηλαδη για την ανεξαρτητη ελληνικη σκηνη της δεκαετιας του 80 καταλαβαινεις αμεσως οτι τα υλικα που εχεις στη διαθεση σου μαγειρευονται πολυ δυσκολα. Τα στενα ορια της αιωνιας ελληνικης πραγματικοτητας δεν αφηνουν πολλα περιθωρια σε νοσταλγους και σε μύθους.
Ακομα και αν το ροκ&ρολλ βασιζεται σε αυτους ή ακομα χειροτερα τους δημιουργει καθως γεννιεται ξαφνικα σε ανυποπτο χρονο και κραταει για λιγο ( η πρωτη εμφανιση ηταν το 54, η δευτερη στα μεσα του 60 η τριτη στα τελη του 70) και μετα ξαναβυθιζεται παλι χωρις προειδοποιηση σαν τον Μομπι Ντικ παιρνοντας μαζι του τους επιδοξους Καπταιν Αχαμπ που κυνηγανε να το δαμασουν, οπως τον Κοχραν τον Μπαντυ Χολυ, τα " τρια Τζέι " ( Τζιμ, Τζιμη και Τζανις) ή περσονες οπως ο Σιντ Βισιους. Το ροκ&ρολλ καταδυεται και αφηνει πισω του μια θαλασσα απο αιφνιδιους θανατους, φημες, δοξα, μεμοραμπιλια, βιογραφιες, εταιριες, συνεχιστες, επανασταση, μουσικα ρευματα, και απανω της να επιπλεει παντα ενοχλητικο ενα απο τα μεγαλυτερα ερωτηματα που εθεσε ανθρωπινη μουσικη:
Το ροκ&ρολλ ειναι τελικα αντισταση κατα του συστηματος ή το συστημα γεννησε το ροκ&ρολλ για να ελεγχει τις μαζες?
Το μπλεξιμο με το ροκ&ρολλ ειναι κατι που το ξεκινας εφηβος ή δεν το ξεκινας ποτε. Και σ'αυτες τις ηλικιες δεν ασχολησε με ερωτηματα. Δεν σε νοιαζει στην τελικη. Θεωρεις ατυχους οσους εζησαν τους προηγουμενους αιωνες και δεν προλαβαν αυτη τη μουσικη που σε κανει να παθαινεις μια ακατασχετη εσωτερικη φλυαρια, στυλ Φιλιπ Μαρλοου, με περιπου ισες πιθανοτητες ο εαυτος σου να σε βαρεθει νωρις, να σε φοβηθει ή να σου ζητησει αυτογραφο. Η μυθολογια που σερνει το ροκ&ρολλ απο την αλλη αποδεικνύεται συντομα μια αδιστακτη τσατσα που σε βαζει να πηδιεσαι για ψιχουλα , να κουρευτεις φλατ-τοπ , οταν οι αλλοι γυρω σου αφηνουν χαιτουλα στο μαλι ή και το αντιθετο. Σε βαζει να βρεις τροπους να σε προσεξουν, πιο δυσκολους απο το να κορο'ι'δεψεις ας πουμε το χαζο της ταξης για να γελασουν οι γκομενες και για να μη χαλαρωνεις σε τρομοκρατει ψιθυριστά στο αυτι για το μελλον που σε περιμενει: "Υπαλληλος, Γερος, Κνιτης, Καγκουρας ... μαλακα, κανονισε". Σου δημιουργει την αναγκη να νιωσεις ανεξαρτητος μακρυα απο θεωρητικους και καθοδηγητες, μακρυα απο τα οραματα που δημιουργουν τα πληθη να κυνηγάς οπτασιες που δημιουργει η μοναξια.
Η ελληνικη ανεξαρτητη μουσικη σκηνη του 80, εμφανιστηκε καθυστερημενα σε μια στιγμη που το Πανκ στο εξωτερικο ειχε μετονομαστει σε Νιου Γουε'ι'β απο τις εταιριες ( "Το φιλι του θανατου του ροκ&ρολλ " οπως το αποκαλεσε σαρκαστικα ο Ροττεν) , ο Στραμερ διαπιστωνε πως οι τουριστες τον αναγνωριζαν στο αεροδρομιο γιατι "τον ειδαν προσφατα στο ΜΤV", ο Μπιαφρα παρατηρουσε πως η νεα θρησκεια των αμερικανων ειναι ο νεκρος Ελβις, ενω οι καποτε ανατρεπτικοι στιχοι του ροκ&ρολλ , αλλαζαν πιατσα για να κανουν τσουληθρα σε χιπ-χοπ κατεβατα. Η Ελλαδα ηταν τοτε το πιο απομακρυσμενο μερος της Δυσης, εθισμενη οσο καμια αλλη ευρωπαικη χωρα στον αμερικανικο τροπο ζωης και με σοσιαλιστικη κυβερνηση που στις προγραμματικες της δηλωσεις αντιπαθουσε τους Αμερικανους.
Μεσα σ'αυτη την ατμοσφαιρα εμπορευματοποιησης και αντιφατικοτητας τα ελληνικα ανεξαρτητα συγκροτηματα του 80, αρπαξαν με τη σειρα τους το μυθο του ροκ&ρολλ απο τα μαλλιά και διεκδικησαν το δικαιωμα να σταθουν και να παιξουν ελευθερα τη μουσικη της εφηβειας τους με τη δικια τους συνταγη και με τους δικους τους ορους. Το ποσο ευκολο ή δυσκολο ηταν κατι τετοιο το καταλαβαινει κανενας διαβαζοντας ενα απο τα πολλα περιστατικα της εποχης που επιχειρει να καταγραψει η ταινια:

"... Εμείς όταν είχαμε πάει να παίξουμε στου Ζωγράφου, με τραγουδιστή τον Ντρενογιάννη μάλιστα –βγήκανε τα κλασσικά ροκ συγκροτήματα πριν από εμάς κι όταν ανεβήκαμε στη σκηνή, ξεκινάμε το Silly Thing των Sex Pistols – ο Σκαρλάτος τότε είχε βαμμένο το ένα μάτι μαύρο, το άλλο άσπρο και βαμμένα χείλη, γιουχάρανε από κάτω τα φρικιά. Στις πρώτες νότες φεύγει από κάτω η πρώτη Βελουτέλα συστημένη για τον Σκαρλάτο –την αποφεύγει αυτός, σκύβω κι εγώ στα ντραμς, τη γλιτώνω. Δεύτερη Βελουτέλα, είχανε βάλει σημάδι τον Σκαρλάτο, φτάνει στα ντραμς, τη χτυπάω εγώ στον αέρα με τη μπαγκέτα, έγινε φαντασμαγορία με τους προβολείς να φωτίζουν τα ιπτάμενα γιαούρτια. Ανεβαίνουν επάνω δυο φρικιά κι αρχίζουν να χορεύουν τσάμικο για να μας ξεφτιλίσουν. Σε κάποια φάση, περνάνε δίπλα από τον Ντρενογιάννη, του τραβάει ο ένας απ΄αυτούς μια κλωτσιά στ΄αρχίδια, δε χάνει καιρό ο Ντρενογιάννης, του περνάει το καλώδιο του μικροφώνου γύρω από το λαιμό κι αρχίζει να τον πνίγει. Σηκώνομαι κι εγώ, πάω στην άκρη της σκηνής, τους κάνω κωλοδάχτυλο –άρχισε τότε ένα ξύλο άνευ προηγουμένου. Μιλάμε για τόσο ξύλο που κατά λάθος ο ξάδερφός μου βάρεσε την κοπέλα του πρώην τραγουδιστή μας –έρχονταν και οι δυο να μας βοηθήσουν και μπερδεύτηκαν μεταξύ τους...Υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να μας βλέπουν πάνω στη σκηνή, θυμάμαι οτι αν υπήρχαν 50 άτομα από κάτω ήταν οι δικοί μας, όταν υπήρχαν 150 ήταν 50 δικοί μας κι 100 που θέλανε να μας πλακώσουν, ήταν τόσο περιχαρακωμένα τα πράγματα –50 είχαμε μαζί μας, ο πεντηκοστός πρώτος ήταν πάντα εναντίον μας... "

Τα ανεξαρτητα ελληνικα συγκροτηματα θεωρήθηκαν κατι σαν συμμοριες μοναχικων τρελων "που χαλανε τη συνταγη", αληταραδες, χωρις εμπορικη και αισθητικη αξια, αντιδραστικοι χωρις πολιτικη συνειδηση και οραμα και αναλογα αντιμετωπιστηκαν απο εταιριες, αγανακτισμενους πολιτες , "φρικια" θεματοφυλακες του ακαδημαικου ροκ και κομματικες οργανωσεις ολων των αποχρωσεων.
Δεν ξερω τελικα αν ποτε στην Ελλαδα υπηρξε γενια που πετυχε τους στοχους της. Το σιγουρο ειναι πως η συγκεκριμενη γενια βρεθηκε χαμενη οταν το παιχνιδι εληξε αποτομα στις αρχες του 90. Τοσο αποτομα που δεν προλαβε καν να συμβιβαστει και να ουρλιαξει σαν τον χοντρο Πρισλευ, στριμωγμένη σε καποιο σκυλαδικο για την δυναμη της νιότης της που χαθηκε για παντα. Μυθοι σαν αυτον του "Βασιλια" αλλωστε, δεν χωρεσαν απο την αρχη στον κωδικα της. Τη μερα μαλιστα που πεθανε ο Ελβις, τον Αυγουστο το 77, οπου ετυχε να γινεται καποια πανκ συναυλια, το κοινο ξεσπασε σε ζητωκραυγες μολις εμαθε τα νεα ...

Αυτο που καταφερε να αφησει πισω της η γενια του 80 στην Ελλαδα ειναι κυριως μουσικη. Και μεσα απο αυτη τη μουσικη καποια ερωτηματα για ολους εμας τους επομενους.
Αν ενα ντοκυμαντερ σου φαινεται βαρετο, βγες μια βολτα εξω και κοιταξε γυρω σου.
Θα διαπιστωσεις οτι αυτα τα ερωτηματα παραμενουν ακομα.
Το ιδιο και η μουσικη τους


Για περισσοτερες πληροφοριες σχετικα με το ντοκυμαντερ "ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ":

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΑ ΠΛΑΝΑ ΑΠΟ ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ ΤΟΥ 80


... ή αλλιως καλως τα ναυτακια τα ζουμπουρλουδικα 1987 βέρζιον. Τα πλάνα ανήκουν σε Αμερικανο ναυτη που ηρθε με αεροπλανοφορο στον Πειραια στα τελη της δεκαετιας του 80. Η μουσικη επενδυση ειναι επισης του ιδιου, προφανως απο καποια κασσετα με "παραδοσιακη ελληνικη μουσικη" που του πουλησαν στο λιμανι. Την αφησα ετσι γιατι νομιζω οτι ειναι καλυτερα. Μεσα στα πλάνα και η καταγραφη κάποιου σκυλάδικου της παραλιας που ο εκστασιασμενος αμερικανος απολαμβανει την εξωτική αυθεντικη ελληνικη ατμοσφαιρα ζουμαροντας σε μια ομορφη " ελληνιδα" χορευτρια που μοιαζει στη Σουζαν Χε'ι'γουορντ ( και ισως ειναι Αγγλιδα - οπως αρκετες χορευτριες σκυλαδικων της Αθηνας και της Επαρχιας εκεινο τον καιρο - την ωρα που εκτελει εναν " πατροπαραδοτο ελληνικο χορο ".
Μια μικρη ερασιτεχνικη καταγραφη εικονων του ελληνικου ενοχου 80 που χαθηκαν σε ενα σκοτεινο μακρυνο παρελθον.
Ή μηπως οχι?


video

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

"ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ" ενα "μυστικο" ντοκυμαντερ


Κυκλοφορεί περιπου σαν αστικος μυθος για τους περισσοτερους που ασχολουνται και ψαχνουν τα "πισω απο τις καμερες" του Ελληνικου κινηματογραφου. Για τους παλιους ομως που εζησαν στ'αληθεια πισω απο τις καμερες γυριζοντας ταινιες ειναι κοινο μυστικο.
Προκειται για ένα σεναριο κινηματογραφικης ταινιας που ξεκινησε να γραφεται, (στην αρχη για πλάκα, αλλα μετα, τουλαχιστον συμφωνα με τα οσα λεγονται το πραγμα σοβαρεψε), απο μια παρεα τεχνικων, σκηνοθετων, που δουλευαν οι περισσοτεροι απο αυτους στον ελλ. κινηματογραφο τη δεκαετια του 60, αλλα και καποιων αλλων που δεν ειχαν επαγγελματικη σχεση με το αντικειμενο. Σκοπος τους ηταν να γυρισουν μια ταινια που θα αμφισβητουσε τον ελληνικο κινηματογραφο οπως ειχε διαμορφωθει και θα αποδομουσε κλασσικες σκηνες που ειχαν κανει το γυρω του κοσμου εκεινη την εποχη. Μολις γυριζαν την ταινια - μυστικα παντα- θα την εστελναν να προβληθει στο εξωτερικο.
Ηταν μια διαμαρτυρια.
Μιλαμε για μια εποχη που τα ενημερωτικα φιλμακια διαβεβαιωναν με το κλασσικο πια σλογκαν πως η Πρωτευουσα ηταν "μια πολη που δεν εχει να ζηλεψει τιποτα απο τις αντιστοιχες Ευρωπα'ι'κες" με αποτελεσμα ταινιες σαν το "ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ" να καταδιωκονται στην κυριολεξια, απο τη Λογοκρισια, ως επικινδυνες για την εικονα της αναπτυσομενης Ελλαδας στην υπολοιπη Ευρωπη, αν οχι στον υπολοιπο Κοσμο. Αν μαλιστα σκεφτεί κανεις, πως η εταιρια παραγωγης εκλεισε αμεσως μετα την προβολη και οι περισσοτεροι συντελεστες της παραλιγο να τερματισουν αδοξα την καριερα τους, ως εχθροι του Εθνους, μονο και μονο γιατι κατεγραψαν στον φακό, εικόνες απο μια "Παραγκουπολη" 10 λεπτα με τα ποδια απο το Κεντρο της Αθηνας, μιλαμε για πραγματικα αγριες και πολυ σκοτεινές διαδικασιες.
Την ιδια εποχη, στην Ευρωπη, που τοτε καθοριζε ακομα τις εξελιξεις στον κινηματογραφο, γινοταν ενας μικρος χαμος. Νουβελ Βαγκ, πρωτοποριακη διασπαση του αφηγηματικου αξονα, σεναριακες προσεγγίσεις σε θεματα Ταμπου, βρεττανικο "φρί σίνεμα", εξαιρετικα δειγματα Τσεχοσλοβακικου κινηματογραφου και αλλα πολλα έκαναν τους εδω δημιουργους να νιωθουν ακομα πιο ασφυκτικά στην ηδη μιζερη ( τουλαχιστον γι'αυτους) ελληνικη κατασταση. Οι προσπαθειες που εβλεπαν το φως της μονταζιερας και απλωνονταν στο ασπρο πανι σε καποια κινηματογραφικη αιθουσα της συμφορας συνηθως, ηταν πολυ λιγες.
Κατα τ'αλλα το ελληνικο κοινο της εποχης ηταν κουρδισμένο στο εξιδανικευμένο στυλ που λανσαρε ο Φινος με κλασσικους αφηγηματικους αξονες οπως για παραδειγμα το δοκιμασμενο μοτιβο "ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ": δηλαδη μια φτωχη κοπελα στην αρχη, μια κακια μητρια στη μεση και ενας πλουσιος ωραιος νεος στο τελος, ολα αυτα μαζι με λιγη φαρσα και φυσικα αρκετη ελαφρολα'ι'κη μουσικη ( για τους καλους χαρακτηρες του σεναριου) ενω δεν ελειπε και καποια μουσικη που μιμουταν την τζαζ για να υποδηλώσει την παρουσια του κακου συνηθως πλουσιου.

Αν σκεφτει κανεις ποσες ταινιες του "παλιου καλου ελληνικου κινηματογραφου" εχουν γυριστει με αυτο
το πανομοιότυπο σεναριο μπορει να συμπερανει ισως πως αυτη η μυστικη "συνομωσια" των αντιδραστικων τεχνικων και σκηνοθετων ειχε μια βαση. Αν μαλιστα σκεφτουμε επισης πως αυτο που ονομαζουμε "Παλιος ελληνικος κινηματογραφος" απεχει απο τον "Νεοελληνικο κινηματογραφο" μολις 6-7 χρονια με το ζορι, επισης καταλαβαινουμε πως οι φοβοι τους επιβεβαιώθηκαν. Mεγαλο μεριδιο ευθηνης βεβαια σ'αυτη την ατυπη διασπαση εχουν και οι μετέπειτα κινηματογραφιστες που προσπαθησαν να διαχωρισουν τη θεση τους ( οτι εκανε μυστικα και η ομαδα του 60 ) αλλα το εκαναν σπασμωδικα και με μια διαθεση εκδικησης ξεφευγοντας ( αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια)


Ο τιτλος που συμφωνα με την ερευνα φαινεται να ηταν ο επικρατεστερος αναμεσα στην ομαδα ειναι το
" ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ".
Ειναι μια ολοκληρη ατακα κατευθειαν κλεμενη απο μια κινηματογραφικη κωμωδια της εποχης το: " ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΓΑΤΑ" σε σεναριο και σκηνοθεσια Αλεκου Σακελαριου. Το πρωτο που υποπτεύεται κανεις ειναι οτι ο Σακελαριος ανηκε στην ομαδα και γι'αυτο με καποιο τροπο ισως και να μην ισχυει γιατι το σιγουρο ειναι οτι θα τραβαγε αμεσως τις υποψιες οταν η ταινια θα προβαλοταν στο εξωτερικο.

(Μαθετε εδω περισσοτερα στοιχεια για το υλικο του ντοκυμαντερ )

Επισης στο ντοκυμαντερ θα γινει καποια προσπαθεια να γυριστουν σκηνες του σεναριου με τον τροπο που φαινεται πως ηθελαν να ακολουθησει η ομαδα, ετσι ωστε να εχουμε και μια ιδεα για το πως θα φαινοταν και θα ακουγοταν η ταινια.

Η σκηνοθεσια ειναι του Μιχαλη Καφανταρη ενω η διευθηνση φωτισμου ειναι του Νικου Χανιωτη. Βασικους ρολους στην αποδοση των σκηνων του σεναριου θα ερμηνευσει η Αργυρω Μουστακα Βρετου:
Εδω ενα μικρο διαφημιστικο σποτ για το ντοκυμαντερ "ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ" :
video

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

"Ενα σιδερά να βαλει τη σωληνα ... " ΜΕΡΟΣ Γ



(ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ )

" Δε νομιζω πως εδω στην Ελλαδα θα εξαφανιστει η πορνεια. Σε κανενα μερος δεν εχει σβυσει, απλως την εχουν επουλωσει. Ακομα και στα κουμουνιστικα κρατη υπαρχει ακομα, κρυφα. Αν το κρατος μας γινει κουμουνιστικο αυτο θα ειναι εναντιον μας. Το αριστερο κομμα δεν θελει τον επι πληρωμη ερωτα. Ομως αφου θα τα εχεις ολα,βεβαια,δε θα σε ενοχλησει και πολυ. Πιστευω πως θα ζησουμε πολυ καλα.Γιατι αν εγω θα εχω το σπιτι μου, αν δεν πληρωνω ενοικια και ειδικα αν υπαρχει παιδεια γιατι να στεναχωρηθω. Θα δουλευω και θα παιρνω ενα μισθο που θα με φτανει να συντηρω την οικογενεια μου ... "

Αυτα λεει στο βιβλιο "ΠΟΥΤΑΝΑ" της Τασιας Χατζη, που κυκλοφορησε το 1980 απο τις εκδοσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ, μια απο τις 11 ιεροδουλες που η συγγραφεας βρηκε να δουλευουν σε μπαρ-βιζιταδικα της εποχης, σε ξενοδοχεια στην Αθηνάς,Σωκρατους και Σοφοκλεους, σαν πατρονες-ιδιοκτητριες οικου ανοχης ή σαν"ρεπατζουδες" ( δηλαδη μη δηλωμενες πουτανες που δουλευουν στη θεση της ιδιοκτητριας του μπουρδελου). Δεν παραλειπεται οπως ειναι φυσικο και η κλασσικη περιγραφη του χωρου:
" Η κοπελα με την στολη της δουλειας μεσα σε ενα αλλοκοτο ντεκορ οπου τα εικονοστασια με Παναγιες και Εσταυρωμενους ζευγαρωνουν με ημιγυμνες φωτογραφιες και ποστερ σταρ. Η συγγραφεας απο τη μεσα μερια για να μη την ενοχλουν "αυτα τα γομαρια" ( προφανως συμβουλη που της εδωσε η πουτανα) Στην αφιξη καθε νεου πελατη, διακοπη στο μαγνητοφωνο, βγαινει η υπηρεσια, παλια πορνη ή ομοφυλοφιλος, που ο ετεροφυλικος ρατσισμος, εχει περιθωριοποιησει, να πει στον πελατη τον τροπο δουλειας της κοπελας και την τιμη. " Πισωκολλητο κι'απο πανω, με προφυλακτικο" ή " Περιποιηση δεν εχει". Στη συνεχεια παρουσιαζοταν η κοπελα εκανε ενα σκερτσο το ιδιο παντα, κι ευθυς αποσυροταν και η υπηρεσια να λεει " Αυτη ειναι η κοπελα, θα περασεις? " Το τυπικο της συναλλαγης στον οικο ανοχης ... Αν ο πελατης εφευγε γιατι δεν του αρεσε η κοπελα κουβεντιαζαμε ησυχες μεχρι την αφιξη νεου. Αν ηθελε να περασει περνουσε σε καποιο δωματιο, εμεις συνεχιζαμε να μιλαμε για πεντε λεπτα μεχρι να ξεντυθει ο κυριος. Μετα εφευγε η κοπελα και σε ενα δυο λεπτα επεστρεφε και συνεχιζαμε. Ειχα ξαφνιαστει. Συζητουσαμε σαν να μην ειχε μεσολαβισει τιποτα. Σα να χε παει να αγορασει ενα σαντουιτς, ζητουσε συγνωμη που με αφησε να περιμενω, θυμοταν λαμπρα που ειχαμε σταματησει και συνεχιζε να αφηγειται ... )

Οπως υποψιαζεται κανεις, απο τις λεξεις ακομα που ακολουθουν τον βασικο τιτλο στο εξωφυλλο: "μια γυναικεια μοιρα ή η αθλιοτητα να' σαι γυναικα ", η συγγραφεας τάσσεται κατα της Πατριαρχικης ταξικης κοινωνιας ...

" Που κυνικα επαναλαμβανει οτι ολες οι γυναικες ειναι πουτανες και η Γυναικα θυμα της κοινωνιας των αντρων εσωτερικευει καταστροφικα αυτη την αφοριστικη ρηση που εκφραζει ταυτοχρονα μια επιθυμια τους. Γυναικα γινε πουτανα οταν εγω ο Αντρας σε θελησω ή γυναικα προσπαθησε να μου αποδειξεις πως δεν εισαι πουτανα για να γινεις μητερα των παιδιων μου...
Μια μομφη που εκφοβιζει και χειραγωγει θαυμασια τη γυναικα ποικιλοτροπος ... "
Ο Αντρας-δυναστης-αναγνωστης νιωθει απο τον Προλογο ακομα την επιθυμια της συγγραφεα να του επιστρεψει μεσω του βιβλιου της αυτη τη"μομφη". Βεβαια η συγγραφεας εχει το πολυ σοβαρο ελαφρυντικο πως ζει στο τελος της δεκαετιας του 70, μια εποχη που οι μορφωμενες και επαναστατημενες γυναικες της Μεταπολιτευσης φαινεται να αγκαλιαζουν την πρωτοεμφανιζομενη για τα τοτε ελληνικα δεδομενα, ιδεα της παγκοσμιας γυναικειας χειραφετισης με τη σκληροπυρινικη-μονοπλευρη αγαπη του ζηλωτη.
Αν το αιτημα του βιβλιου θα ηταν καποτε στον τοπο μας να δηλωθουν και "Αρσενικες πορνες " που θα εκμεταλευονται σεξουαλικα οι γυναικες, εκτος οτι θα ειχε πλακα, θα ηταν δικαιο, και μαλιστα θα επιβεβαιωνοταν κατα καποιο τροπο σημερα. Η φανερη αξιωση ομως της συγγραφεα ειναι να παψουν να υπαρχουν γυναικες πορνες και να σταματησει ετσι η σεξουαλικη εκμεταλευση απο τον ανδρα πελατη και η οικονομικη εκμεταλευση απο τον ανδρα-νταβατζη , οποτε να σταματησει και η Πατριαρχικη κοινωνια να αισχροκερδει εις βαρος τους. Συμπονα βεβαια τις δυστυχισμένες πουτανες αλλα κατα καποιο τροπο θεωρει την υπαρξη τους αχίλλειο πτερνα της Γυναικειας υπαρξης, ενω τα μπουρδελα τα ξενοδοχεια και τα κωλομπαρα ανδρο συνομωσιας κατα της Γυναικειας αξιοπρεπειας.
Ετσι τονιζει το αισθημα οργης και μισους που ενιωθε οταν γυριζε εξουθενωμενη απο τις πιατσες, τα μπουρδελα, τα ξενοδοχεια μετα απο συζητηση με την καθε γυναικα, γιατι και εκεινη ειχε αναστατωθει σαν γυναικα
" αντικριζοντας τη γυναικεια σκλαβια και ταπεινωση, τον παραλογισμο του αγοραιου ερωτα, την εμπορευματοποιηση του γυναικειου σωματος, τη χαμηλοφωνη διαπραγματευση της σεξουαλικης μισθωσης, "Ποσο παει? -Τετρακοσσιες δραχμες με προφυλακτικο", τη θλιβερη φετιχοποιηση του ερωτα, την επιβεβλημενη απο την κοινωνικη και κρατικη μεταχειριση πνευματικη και ηθικη εξαθλιωση των γυναικων, την αδυσωπητη παρουσια του αντρα με ολες τις συμφορες που συνεπαγεται για τη γυναικα, ειτε αυτος ειναι ο πελατης, ειτε ο Νταβας ειτε ο ξενοδοχος ειτε ο αστυνομικος, την ανταγωνιστικη διεκδικηση απεναντι στις υπολοιπες γυναικες, τις "σπιτικες" με τη διαπιστωση-αμυνα τους "οι αλλες ειναι πιο πουτανες" και την καθολικη τελικα σεξουαλικη αθλιοτητα. Γιατι ειναι η ΓΥΝΑΙΚΑ, η γυναικεια υπαρξη, οχι η "πουτανα" αυτη που καθημερινα εξευτελιζεται, ταπεινωνεται και εμπορευματοποιειται εκει"

Μια πιο αντικειμενικη διασταση στο θεμα την δινει η ιδια η Πουτανα η ζωη. Οι 11 ιεροδουλες που μιλανε φαινονται πιο χαλαρες, και περιγραφουν ξερα χωρις περιστροφες, και συχνα με λιγοτερη απο οτι θα περιμενε η συγγραφεας την αισθηση του κοινωνικου θυματος για τον εαυτο τους, τη ζωη μεσα απο τη δουλεια τους και μαζι μια ελληνικη κοινωνια υπανάπτυκτη, αμόρφωτη και βαρβαρη των δεκαετιων του πενηντα, εξηντα και εβδομηντα .
Τα παιδικα χρονια λιγο πολυ αθλια για ολες. Επαρχια ή περιθωριακη συνοικια, στερηση, ανικανοι γονεις με σακατεμενα μυαλα, εκμεταλευση .
Η Ντινα 42 χρονων το 1980, λεει:

" Οταν πηγαινα ακομα στο δημοτικο σχολειο στην Πεμπτη ταξη ειχα μπλεξει με εναν χωροφυλακα. Απο αυτον εμεινα εγκυος στα δωδεκα. Αυτος φοβηθηκε και ζητησε μεταθεση.Οταν η κοιλια μου ειχε αρχισει να φαινεται και πηγα στη μανα της νυφης μου και της στο ειπα,οτι εχω παθει αυτη τη ζημια, αμα θελει ο αδελφος μου ας με σκοτωσει αμα θελει ας με παει να βρω αυτον. Αυτος ειχε πετυχει την μεταθεση του για αλλη επαρχιακη πολη. Μολις το ειπαν στον αδελφο μου πηγε να με σφαξει ... με τα πολλα με πηγε. Τον βρηκαμε συζητησαμε μου ειπε να παμε στην Αθηνα να ριξουμε το παιδι και να μου νοικιασει ενα σπιτι να μεινω, γιατι δεν του επετρεπε ακομα η υπηρεσια να παντρευτει. Αυτος ομως ελεγε ψεματα και τελικα με πηγαν στο ιδρυμα Μητερα και γεννησα το παιδι εκει. Δεν το ξαναειδα απο τοτε ..."

Οι περισσοτερες περασαν τα παιδικα τους χρονια σε ιδρυμα. Η "Φωφω" 25 χρονων το 1980 λεει:

" Γεννηθηκα το 1955 στο Βολο και απο δυο χρονων εζησα στην Αθηνα. Στα 15 μου ο πατερας μου με εκλεισε στο αναμορφωτηριο, γιατι φοβοταν μηπως γινω ξερω γω ,πουτανα. Με εβαλε στο αναμορφωτηριο μαζι με τον αδελφο μου γιατι λεει θα γινομασταν αλητες. Στο αναμορφωτηριο χαλας πιο πολυ. Αυτα που ειδα εκει μεσα δεν φανταζομαι να τα ξαναδω στη ζωη μου. Μας δερνανε πολυ και με το παραμικρο μας βαζαν πειθαρχειο.Πολλες φορες φερνανε την Αστυνομια, το 100 για να δερνει τις απειθαρχες. Εβλεπα κοπελες εγκυες να μη ξερουν απο ποιον ειναι, να βαζουν βελονες στην κοιλια τους, να κοβουν φλεβες. Τις τρεχαν στο νοσοκομειο αλλα δεν τις πηγαιναν για εκτρωση. Κανονισα με 10 κοπελες και πηδηξα τη μαντρα και το εσκασα"

Το ξυλο, ο φοβος και η αγνοια συνεχιζεται και εκτος ιδρυματος. Η "Βανεσα" 19 χρονων το 1980 λεει :

Μετα απο αποπειρες αυτοκτονιας, εγραψα ενα γραμμα στη μητερα μου να ερθει να με παρει απο το ιδρυμα στη Λαρισα. Η μητερα μου επειδη της στερουσα την ελευθερια μου εριχνε αγριο ξυλο. Το σκασα και με εψαχνε η Αστυνομια και στην αρχη οπως σου ειπα με φιλοξενουσαν διαφοροι γνωστοι που ηθελαν να ικανοποιησουν τις σεξουαλικες τους αναγκες. Την πρωτη φορα με φιλοξενησαν τρια παιδια τα οποια εκμεταλευτηκαν το γεγονος οτι ειμαι ξεκαρφωτη και με βιασανε. Αφου με πηδηξαν με πηγαν σε ενα αλλο σπιτι που εμενε ενας γεροντας για να με πουλησουν σε καποια τιμη. Εγω φοβισμενη δεχτηκα να παω μεχρι εκεινο το σπιτι, εξαλου απο ποιον θα μπορουσα να ζητησω βοηθεια. Η Αστυνομια με κυνηγουσε, οι γονεις μου ... χειροτερα. Ο Γερος με ειδε χλωμη και φοβηθηκε οτι ημουν αρρωστη και δεν εκανε τιποτα μαζι μου. Τα παιδια με χτυπησαν μετα γιατι λεει εγω κατι ειχα πει στο Γερο γι'αυτους. Για τον βιασμο δεν ειπα τιποτα, που να τα πω ...

Σ αυτο το σημειο οι κοπελες αποφασιζουν να επιβιωσουν . Η Βανεσα συνεχιζει λοιπον:

... αλλα αφου ειδα οτι υπαρχει αυτος ο ευκολος δρομος για το χρημα επιχειρησα να το κανω μονη μου στα 14.
Πηγα σε ενα μπαρακι στην Αλεξανδρας και ειπα του αφεντικου να δουλεψω βιζιτα ... Αλλα ημουν ανηλικη και σκαστη, οποτε σταματαγα, αρχιζα ξανασταματαγα με βρισκαν με πηγαιναν πισω στη μητερα μου το ξαναεσκαγα και αυτο κρατησε μεχρι τα 17. Τον καιρο που ημουν σκαστη, περα απο τη βιζιτα εκανα και δουλειες του ποδαριου. Δουλεψα σε γραφειο εσωτερικης διακοσμητικης, παραδουλευτρα, μπαρ-γουμαν κλπ. Αλλα μου ριχνονταν συνεχεια τα αφεντικα και εγω εφευγα. Ελεγα, τον κερατα να δουλευω και να με πηδαει ολο το μηνα για τις οκτω χιλιαδες δραχμες μηνιατικο. Γιατι να κατσω? Για ποιο λογο. Και πριν συμπληρωσω εβδομαδα εφευγα ... "

Η δουλεια στο εργοστασιο οσο πλησιαζουμε στη δεκαετια του 80 φαινεται να χανει ποντους. Η "Μυρτω" 20 χρονων το 1980 λεει: "

Συναντησα τυχαια μια παλια μου γνωστη απο το ιδρυμα κοντα στο Θησειο και αυτη μου ειπε να, εχω παρει αυτο το δρομο ... Την πηγα μεχρι τη δουλεια της και εκατσα στο μπαρ να πιω ενα ποτο. Το μπαρ ηταν βιζιταδικο. Ενω επινα το ποτο μου με καμακωσαν δυο'τρεις πελατες γιατι με περασαν της δουλειας. Εγω εκεινη τη στιγμη δεν σκεφτηκα ουτε ηθικα, ουτε ταμπου ουτε προκαταληψεις αλλα απλα σκεφτηκα οτι εργαζομουν σε μια βιοτεχνια και επαιρνα τοτε εκατονογδονταπεντε δραχμες μεροκαματο σαν ανηλικη και δεν θα ηταν ασχημα να βγαλω χιλιες ή δυο χιλιαδες δραχμες να ανασανω λιγακι. Η βιζιτα σ¨αυτο το μαγαζι ειχε πεντακοσιες. Πηγα λοιπον με τον πρωτο πελατη, με το δευτερο και τελικα μεχρι της δυο η ωρα τα μεσανυχτα ειχα βγαλει δωδεκαμησι χιλιαδες. Τοτε ημουν δεκαοκτω χρονων ..."

Δεν ειναι λιγες οι περιπτωσεις που την κοπελα τη βγαζει στη βιζιτα καποιος δικος της, αντρας-γκομενος-πατερας και η μανα ή η πεθερα κανουν τα στραβα ματια. Η "Δημητρα" 27 χρονων το 1980 λεει:

" ... Τοτε ημουν δεκαοχτω χρονων. Πανω στους δυο μηνες που ημουν με τον Δ. τελειωσαν τα λεφτα. Αυτος ομως δεν πηγαινε για δουλεια. Μια ωραια πρωια,μου λεει,πρεπει να δουλεψεις και εσυ γιατι τωρα η οικοδομη εχει πεσει σε κριση και δεν εχουμε δουλεια. Δεν πειραζει του λεω θα παω να δουλεψω εγω σε εργοστασιο. Α, μου λεει τι να παρεις απο το εργοστασιο. Τρακοσια φραγκα μεροκαματο τι να σου κανουν.Η γυναικα ενος φιλου μου εχει δυο ανθρωπους που πανε και κανουν ερωτα μαζι της και την πληρωνουν. Τι λεω, θα κανω ερωτα με ανθρωπους που δεν ξερω? Κανεις δεν θα το μαθει μου λεει θα σε πηγαινω εγω σε ενα μερος και θα σου δινει 10.000 ο ενας.Του λεω καλα, εσυ το θεωρεις σωστο αυτο το πραγμα? Ακου μωρη καριολα μου λεει, αν θες να πας καλως, αν οχι εμενα ξεγραψε με. Ελα τωρα που εγω απο την πλευρα μου ειδα, πως με πηγε στους δικους του και λεω ο ανθρωπος πρεπει να εχει καλο σκοπο για να με παει ετσι αυθορμητα αμεσως στους δικους του πρεπει σιγουρα να μην ειναι αλητης. Να παω εκει δεν ηθελα. Τον αγαπουσα, η αληθεια ειναι πως ηταν πολυ ομορφος ...

Ακομα και αν δεν υπαρχει γκομενος που θα τις βγαλει στο πεζοδρομιο, αργα η γρηγορα θα υπαρξει καποιος νταβας να τις εκμεταλευτει. Τις περισσοτερες φορες μαλιστα τον δημιουργουν οι ιδιες απο συναισθηματικη αναγκη. Η "Μαγδα" 51 χρονων το 1980 λεει:

... Τωρα πως γινεται αυτος ο ανθρωπος να γινεται κακος και να σου παιρνει τα λεφτα? Δεν νομιζω οτι φταιει αυτος. Κατ εμε φταιει η γυναικα. Οταν εσυ βγαζεις δεκα χιλιαδες την ημερα και δινεις σε εναν νεαρο που κανεις κεφι και που αυτος βγαζει το πολυ χιλιες την ημερα και τον βγαζεις εξω και τον πας στα μπουζουκια , δεξια και αριστερα και δεν ξερω και εγω που αλλου και τα πληρωνεις ολα εσυ και του δινεις πεντε δεκα χιλιαδες δραχμες μοιραια θα σκεφτει να σε εκμεταλευτει. Οι γυναικες θελουν να χουν τον καλυτεραο, τον δυνατοτερο, τριχες τωρα ... Η γυναικα που ναι της αμαρτιας εχει την αδυναμια να δινει, γιατι νομιζει οτι αυτο κανει καλο στον ανθρωπο που εχει, αυτος αρχιζει αλλη τακτικη. Ξερεις εγω εχω οικογενεια, εχω υποχρεωσεις, εχω αδελφη να παντρεψω. Αυτο το ανθρωπακι λοιπον που αγωνιζεται ολα του τα χρονια για να πιασει πεντε δεκαρες παει μια γυναικα και του προσφερει καθε μερα δεκα χιλιαδες δραχμες. Δεν θα τα παρει? Θα τα παρει την πρωτη, θα τα παρει τη δευτερη, την τριτη θα πει, φτου στο διαολο και εγω ο μαλακας πηγαινα και δουλευα για πεντακοσια και για χιλια τωρα η κυρια μου φερνει δεκα χιλιαδες στο πιατο. Και κατεβαινει λοιπον στις πιατσες που συχναζε αυτος που δεν ειχε να φαει, με το καλυτερο κοστουμι και το καλυτερο κομπολοι.Κομπολοι ξερεις τι παει να πει. Χρυσο κομπολοι. Αφου λοιπον παιζει ζαρια και εχει φαει τ αντερα του, παιρνει το κομπολοι και κατεβαινει στις πιατσες που ετρωγε σφαλιαρα για να πιασει ενα χιλιαρικο και αρχιζει εκεινος και ριχνει σφαλιαρες. Γιατι? Αφου εχει τη γυναικα που του δινει δεκαπεντε χιλιαρικα θα πιασει και αλλες δυο. Ετσι του εμαθε η ζωη αυτη. Βεβαια υπαρχουν αγαπητικοι που δερνουν και μαχαιρωνουν τις γυναικες. Δεν μπορεις να τους βαλεις ολους στο ιδιο τσουβαλι. Αυτοι ειναι εγκληματιες. Οπου και αν ηταν αυτοι θα ηταν εγκληματιες. Τους αγαπητικους τους κανουμε εμεις εκτος απο τους μαστρωπους. Και μια γυναικα μπορει να ειναι μαστρωπος ...

Ακομα και αν γλυτωσουν το ξυλο ή το χαρακωμα του νταβατζη, αργα ή γρηγορα ολες θα πεσουν θυματα κακοποιησης απο τις Αρχες. Οι μαρτυριες ειναι πολλες ιδιαιτερα στις παλιοτερες που δουλεψαν την εποχη της Χουντας. Περα απο το ξυλο για να μαρτυρησουν πως βγηκαν ( Συμφωνα με τις ιδιες, οι αστυνομικοι εψαχναν σ'αυτη την περιπτωση να βρουν αν υπαρχει καποιος που τα παιρνει απο τις γυναικες χωρις να δινει και σ'αυτους ) , οι ιεροδουλες περνουσαν δεκαημερα μεχρι η Ασφαλεια να δηλωσει στα πρακτικα το ονομα τους, δεμενες μεσα στα κρατητήρια και υποβαλλονταν σε φαλαγγα οσπου να υπογραψουν ομολογια. Η "Μαρια" 26 χρονων το 1980 λεει:

... Κι ομως ο νομος μολις με δει εμενα να καθομαι κατω στην εισοδο του ξενοδοχειου λεει να με δειρουν. Το περασμενο Σαββατο μαζευτηκε αλητεια απο κατω, ειναι η μερα τους, τους ειπα να φυγουν δεν φευγανε, αιφνης νασου το 100. Μολις βλεπω το 100 λεω κατσε να ανεβω απανω να μην εχω μπερδεματα. Μου φωναζουν, ε εσυ που πας για κατεβα κατω. Αυτοι μαζευουν δυο τρεις τους βαζουν μεσα στο 100 και φωναζουν ενισχυσεις. Ερχονται τρια 100. Λεει σε εμενα ενας μπατσος για μπες μεσα. Του λεω γιατι, μου λεει να παμε στο τμημα.Γιατι ρε παιδι μου λεω, αφου εμας ερχεται και μας παιρνει το Ηθων.Οχι μωρη μου λεει θα μπεις μεσα ακους τι σου λεω και μ¨εχει πιασει απο το μπρατσο και με ποναει. Εκεινη την ωρα φωναζει ενας μεσα απο το 100. Αμα δεν την παρεις δεν εισαι αντρας, δεν εισαι τιποτα. Και που τον ακουω γυριζω και του λεω με συγχωρεις διασκεδαζετε μαζι μας? Ναι μωρη μου λεει διασκεδαζουμε σε πειραζει_ Και με πιανει απο τα μαλια. Εγω καθοτι ειμαι νευρασθενικη και δεν τους χωνευω καθολου δεν πηγαινα. Πεφτουν απανω μου ισα με 10 αστυνομικοι ο ενας με τραβαγε απ¨τα μαλια ο αλλος απο τα χερια, ο αλλος απο τα ποδια λες και ημουν τσουβαλι και με εχωσαν στο 100 ηθελαν να με πανε μεσα ετσι για καπριτσιο για να δειξουν οτι ειναι αντρες ...μη φωναζεις μωρη πουτανα και μου δινει μια μπαμ στο ματι και μου γινεται το ματι τοσο και τον αρπαζω απο τα μουτρα, ειχα και τα νυχια και του κατεβαζω τη μαπα κατω, ο αλλος μου κανει λαβη. Μας πανε στο Πεμπτο. Μολις μπηκαμε μεσα στο τμημα αυτος που του χα κατεβασει τη μαπα με αρχιναει στις μπουνιες και εγω με κατι μποτες μυτερες που ειχα τον πηρα στις κλωτσιες. Δικηγορο δεν αφηναν να καλεσουμε τιποτα. Την αλλη μερα αυτοφωρο με την κατηγορια σωματικες βλαβες. Στην καταθεση γραψανε οτι ηθελαν. Πηγα στο δικαστηριο με δικασανε 50 μερες με τριετη αναστολη.

Αυτη η δουλεια εχει συνεπειες. Ολες το ξερουν, απο την αρχη. Η "Ποπη" 31 χρονων το 1980 λεει:
Για μας ομως ειναι μια απαισια δουλεια, σου σπαει τα νευρα. Προσπαθουμε να το παρουμε αποφαση πως αφου βγηκαμε σ'αυτη την εργασια θα εχουμε και τις συνεπειες της. Ετσι πολλες γινονται αλκοολικες και αλλες παιρνουν ναρκωτικα ψαχνοντας για μια διεξοδο. Ειναι μια διεξοδος στα ψυχολογικα προβληματα που μας δημιουργει η δουλεια. Γι'αυτο υπαρχει επισης μεταξυ μας η ομοφυλοφιλια και αυτο γιατι υπαρχει μεγαλυτερη κατανοηση μεταξυ δυο γυναικων παρα μεταξυ ενος αντρα και μιας γυναικας πορνης. Ξερω τι δουλεια κανει, ξερει τι δουλεια κανω σα γυναικα καταλαβαινει η μια τα προβληματα που εχει η αλλη ...

Υπαρχει επισης και το ονειρο της οριστικης αποδρασης καπου στον οριζοντα που σε κανει να αντεχεις. Η "Κατια" 26 χρονων το 1980 λεει:

... Καθημερινα αντιμετωπιζω τοσους αντρες που εχω πια σιχαθει το αντρικο φυλο. Και λεω αμαν, να τελειωσω να σηκωθω να παω στο σπιτι μου να δω τα παιδια μου.Τα παιδια μου δεν ξερουν πως κανω αυτη τη δουλεια, δεν τρελαθηκα να τους το πω. Εξαλου κανενα χρονο θα δουλεψω ακομα και μετα σκοπευω να σταματησω. Εχω αγορασει κατι οικοπεδα και σπιτια, θελω να κανω μερικα ακομα πραγματα και μετα να βλεπω την Αθηνα και να φευγω μιλια μακρια. Θα φυγω για την επαρχια μαζι με τα παιδια μου και θα ανοιξω μαγαζι ...

Μεχρι τοτε ομως αναγκαστικά θα πρεπει να υπομεινεις την καθημερινη ρουτινα, που δεν ειναι παντα νορμαλ . Η "Κασσιανη" 36 χρονων το 1980 λεει:

... Η πελατεια μου προερχεται κυριως απο τη μεσαια ταξη και κατω. Οι πλουσιοι δεν θα ερθουν σε εμας, θα πανε στα κρυφα διαμερισματα αυτα που λειτουργουν με τηλεφωνο. Εχω πελατες, νεους γερους φυσιολογικους και ανωμαλους. Και το τι ζητανε απο μας οι πελατες δεν περιγραφεται. Οι βιτσιοζοι γενικα ειναι μεγαλοι στην ηλικια και αριστοκρατες. Και αφου ικανοποιησουν τα βιτσια τους μετα κανουν ζοριλικια στη γυναικα για να δειξουν αντρες. Ενας ανωμαλος που ρχεται στο μπουρδελο δε θα δειξει ποτε την ανωμαλια του στη νομιμη γυναικα του. Φερειπειν απο εγωισμο δε θα γλυψει τη γυναικα του ή δεν θα της ζητησει να του βαλει αγγουρι πισω, πραγμα που το ζηταει απο μας. Παντως οτι και να ναι, φυσιολογικος ή ανωμαλος αμα κανει ερωτα με τη γυναικα του οπως κανει εμας η γυναικα του θα φυγει. Με εμας δεν εχει ερωτικο παιχνιδι, ουτε φιλια και χαδια. Γι¨αυτο και δεν μπορεις να ευχαριστηθεις μεσα στο μπουρδελο. Τον πελατη τον βλεπεις χρημα, κοιτας πως θα τελειωσει να φυγει. Μπορει να εισαι απο κατω και να σκεφτεσαι τις διαφορες δουλειες σου, δεν το δειχνεις βεβαια γιατι ο αλλος δν προκειται να τελειωσει ποτε. Οι αντρες βεβαια ευχαριστιουνται και μετα κοκορευονται στο καφενειο πως γαμησαν απο ολες τις τρυπες και ας την επαιξαν στο τελος.Ηρθε ενας μια φορα με κατι τυλιγμενο στο χαρτι. Ηταν ενα τεραστιο αγκουρι, του ειχε βαλει και καποτα και μου ζητησε να του το βαλω. Το ριξα στην τρελη, βαλτο μονος σου μη σε πονεσω. Το βαλε μονος του και την επαιζε και εγω καθομουν διπλα του γυμνη και απλα με κοιταζε. Απο τοτε εχω να φαω αγκουρι. Ερχεται μια αλλη φορα ενας παιδαρος 30-35 χρονων περιπου. Τοτε ειχα ενα ομοφυλοφιλο. Ηθελε τον ομοφυλοφιλο.Ο πελατης του εκανε τσιμπουκι και μετα εκατσε να τον πηδηξει ο ομοφυλοφιλος. Στο τελος τον πληρωσε 4.000 και εμενα απο πανω.Τυχαινει μια φορα να παω σε ενα αλλο μπουρδελο που δουλευε μια φιλη μου για να τη δω. Ακουω να πεφτει αγριο ξυλο. Η φιλη μου ακουσε πως ημουνα εκει και φωναξε για ενισχυσεις. Τον παταγε αυτη με τα τακουνια στην κοιλια και εγω του τραβαγα με δυο μανταλακια τις ρωγες. Ξυλο να δουν τα ματια σου και αυτος ζηταγε πιο πολυ. Αφου τελειωσε πληρωσε σαν ωραιος κυριος 10.000 δραχμες εκεινη την εποχη. Κοπρομανεις που θελουν να εισαι απο πανω και να τους χεζεις ή να τους κατουρας. Αιμομιχτες: Βλεπω το μουνι σου μανα, βλεπω το μουνι σου μανα,νεκροφιλους που μαζευουν γυναικες απο το πεζοδρομιο και τις πανε για αμυθητα ποσα σε νεκροκαμαρες που εχουν στις βιλες τους ή στα μεγαλα ξενοδοχεια της Αθηνας, μπανιστιρητζιδες, διεστραμενους καθε λογης. Ασεδε τους σουπερ αντρες που σου κανουν τον καμποσο και αν δεν τους βαλεις κωλοδαχτυλο δεν χυνουν. Μου εχουν ερθει σπανια βεβαια πελατες να συζητησουν μαζι μου για σεξουαλικα τους προβληματα και τους βοηθαω ιδιαιτερα οταν εχουν ανικανοτητες. Δεν εχω παρει ποτε γνωστο μου ομως. Με καποιον που ηπια εστω ενα καφε δεν μπορω να τον δω σαν χρημα ...

Οποιος και να ειναι ο λογος που βγηκαν τελικα στην πορνεια ολες συμφωνουν, πως συντομα γλυκαινονται στα λεφτα. Η "Ελενα" 31 χρονων το 1980 λεει:

"... Καταναλωνουμε παρα πολλα χρηματα. Διαβολομαζωματα, διαβολοσκορπισματα. Ευκολο κερδος, ευκολα χαλιουνται. Καταναλωνουμε γιατι η στα παιδικα μας χρονια ή στην παντρεια μας εχουμε ζησει στη μιζερια και οταν πιανουμε λεφτα κοιταμε να κανουμε εφε. Κοιταμε να φορεσουμε οτι καλυτερο υπαρχει, να παρουμε το καλυτερο αυτοκινητο, για να λεμε αυτη μπορει να ειναι πουτανα αλλα κοιτα πως ζει. Εγω κανω αυτη τη δουλεια επαγγελματικα για να συντηρω την οικογενεια μου γιατι ειναι επικερδες επαγγελμα. Μπορει να ζεις πιο ανετα απο το να δουλευεις στο εργοστασιο ...

Η "Ελενα" ειναι και η κοπελα που κλεινει τη συνεντευξη της στο βιβλιο με εκεινη τη σκεψη για την περιπτωση που το ελληνικο κρατος θα γινοταν καποτε κουμουνιστικο, που αναφερθηκε στην αρχη αυτης της αναρτησης και αθελα της βαζει το τελος και την αρχη ενος κυκλου.
10-15 χρονια περιπου μετα στην Ελλαδα, η ελευθερη γενιά του Πολυτεχνειου θα ψαχνει επιπλωμενο διαμερισμα στα προάστια ενω ολος ο Κοσμος θα μαθει πως εκτος απο τον Πατριαρχικο Καπιταλισμο και ο Κουμουνισμος τελικα μπορει να παραγει πουτανες με τα ιδια σακατεμενα παιδικα χρονια, το ιδιο βαρβαρο περιβαλον, την ιδια αναγκη για επιβιωση, την ιδια αυτοδιαθεση στην πασης φυσεως εκμεταλευση, τα ιδια αποθυμενα καταναλωτισμου. Το επομενο βημα ηταν να εξαφανιστουν τη δεκαετια του 90 απο την Ελλαδα (και απ'ολη τη Δυση) οι ασύμφορες πλεων εγχώριες επαγγελματιες πουτανες που μεχρι τοτε γεμιζαν τα πεζοδρομια, τα ξενοδοχεια, τα κωλομπαρα ή τα μπουρδελα και καποια Yana ή Liliya ή Victoriya που ηρθε απο την Poltava το Nikolaev ή το Krasnodar να τις αντικαταστησει ξεκινησε με τη σειρα της να φτιαχνει τη δικια της προσωπικη ιστορια που δεν διαφερει σχεδον σε τιποτα απο τις αντιστοιχες ελληνικες που αναφερονται στο βιβλιο του 1980. Η ιστορια της Πουτανας εχει κοινο σεναριο σε ολες τις γλωσσες.
Μια ιστορια που μας λεει οτι η πουτανα ηταν και θα ειναι ενα θυμα που αναγκαζεται να κυνηγάει θύματα για να επιβιωσει . Και την εποχη που γραφτηκε το βιβλιο ο Ελληνας θυμα πολλαπλων στερησεων ο ιδιος αντιλαμβανοταν την πουτανα σαν κοινωνικο θυμα που μπορει να εκμεταλευτει χωρις δυσκολια για να ξεκαυλωσει.
Ηταν ενα ειδος μακιαβελικης άτυπης συμφωνιας που τα χερια δινονταν μυστκα και με καποια ενοχη απεναντι στο αγρυπνο βλέμμα του κοινωνικου περιγυρου γιατι και οι δυο προερχονταν απο αυτον.
Οταν επεσε το Ανατολικο Μπλοκ και γυναικες απο τα διαφορα πρωην Σοβιετ εφτασαν εδω παρανομες, αγνωστες, δεμενες χειροποδαρα σαν τα ζωα και ετοιμες να κανουν οτιδηποτε και για ελαχιστα για να επιβιωσουν, ο Ελληνας που εκεινο τον καιρο ειχε πια αρχισει να καταναλωνει και το συναισθημα του " αναπτυγμενου " του σηκωνε την ψωλη ειδε ξαφνικα την πουτανα απο θυμα, "κοινωνικο αγαθο" και θεωρησε οτι τα διαβατηρια με τους σλαβικους τυπωμενους χαρακτηρες απανω που κραταγε ο δουλεμπορος στην τσεπη για να μη μπορουν οι κοπελες να γυρισουν πισω ηταν κατι σαν συναγερμος που βαζεις στο καινουργιο σου αμαξι για να μη στο κλεψουν ...


O ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΛΑΝΤ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ ...

... η στη Λουτσα. Αυτο θα το κρινουν εμπειρογνωμονες. Και το κουβαρι με τις ελληνικες βιντεοκασσετες του 80 καπου εχει μια ακρη τελικα μεσα στον Παγκοσμιο Χαρτη. Οι περισσοτεροι οπαδοι των Ζεπελιν σιγουρα θα εχουν δει ελεω Γιου-τιουμπ την σκληροπηρινικη 80'ς εμφανιση του Ρομπερτ Πλαντ με μπουκλα στη χαίτη να ερμηνευει το SEA OF LOVE σε μια στοίβα καλαμιες με ενα παιδακι με πλαστικα παπουτσια θαλασσης να κοντευει να αποκοιμηθει στα αριστερα του πλανου, τον μπαρμπα μου με μαγιο και μουστακι στα δεξια ετοιμο να ψησει χταποδια Αργοσαρωνικου, "ΝΕΑΝΙΚΟ ΚΑΡΔΙΟΧΤΥΠΙ" γενικως και η Νανα Βενετη να πινει αμεριμνη Μπλου Κουρακαου στους σκονισμενους ελαιωνες ...