Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Η Σόμπα



Eνα κείμενο του Δημήτρη Μανιάτη που έγραψε για το Ενοχο Παρελθον, σήμερα "κοντά στα ξημερώματα και πριν να βγει ο ηλιος"



Έκανε κρύο εκείνο τον χειμώνα, αυτή έμενε σε ένα δυάρι στου Μακρυγιάννη, από κάτω λειτουργούσε ένα τυροπιτάδικο που έμοιαζε με το μαγαζί του Όγκι από το «Λίγο Καπνός Ακόμα» των Γουέϊν Γουάνγκ - Πολ Όστερ με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ, το σπίτι κρύο και πού λεφτά για θέρμανση (κοινόχρηστα απλήρωτα για δέκα φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου)…
Κρύωνε πολύ, κοιμόταν με σκούφο, συναχωνόταν συχνά και αποφάσισα να της πάρω (όχι με τα καλά οικονομικά μου) μια μικρή σόμπα που αρχικά την υποτίμησε αλλά μετά έγιναν αυτοκόλλητες. Την άναβε όλο το βράδυ και όταν γυρνούσα στο δικό μου σπίτι (είχαμε μια αδιευκρίνιστη σχέση) μου τηλεφωνούσε, μιλούσαμε για ώρες και με ευγνωμονούσε για την μικρή συσκευή που της είχε αλλάξει την ζωή.
Την λέγαμε «σομπίνο», την χάιδευε, εγώ γελούσα οι Smiths έπαιζαν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me» ξανά και ξανά και έφευγα από το δυάρι στου Μακρυγιαννη με την ίδια μόνιμη χαρμολύπη της αδιευκρίνιστης σχέσης.
Κάποια στιγμή, κάναμε και ένα σημάδι με μαχαίρι για πλάκα στα πλάγια της σόμπας και γράψαμε –εκείνη δηλαδή- την λέξη «σομπίνο» με μικροσκοπικά γράμματα. Μετά την άναβε και εγώ έφευγα και αυτό συνεχιζόταν για καιρό μέχρι που ξεχειμώνιασε (οι Smiths έπαιζαν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me», ακόμη και για πάντα), εκείνη έκρυψε το «σομπίνο» στο πατάρι του σπιτιού, στο τυροπιτάδικο συνέχισαν να συχνάζουν οι ίδιοι παράξενοι τύποι, οι καιρικές συνθήκες έφτιαξαν, η σχέση έμεινε αδιευκρίνιστη, όπως όλες οι αδιευκρίνιστες σχέσεις καταδικάστηκε και τώρα τα σκέφτομαι και τα θυμάμαι όλα αυτά που βλέπω μια μικρή μαύρη σόμπα εδώ στον πάγκο του παλιατζή στην οδό Άστιγγος του Μοναστηρακίου, τώρα που παρατηρώ την λέξη «σομπίνο» στα πλάγιά της και πίσω μου στην ιρλανδέζική παμπ οι Smiths παίζουν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me».


1 σχόλιο: