Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Δωδεκα τα μεσανυχτα, θα δεις τον Gilmour στον καθρεφτη σου ...



Η παρεα ειναι καθισμενη στην παραλια γυρω απο τη φωτια. Η νυχτα ειναι σκοτεινη ζεστη και καλοκαιρινη και ο ηχος της  θαλασσας σκεπαζεται απο τους  ερασιτεχνικους ηχους της κιθαρας που καποιος απο την παρεα συνηθως κουβαλαει μαζι του για να παιξει το "Νταςτ ιν δε γουιντ" που εμαθε προσφατα. Η ωρα έχει παει δυο τα ξημερωματα οταν ξαφνικα ακουγονται ηρεμα βηματα πάνω στην αμμο. Μια αντρικη φιγουρα πλησιαζει με ευγενικο προσωπο. Δεν ειναι απο αυτα τα μερη, ειναι ξενος. Στο χέρι κρατάει ενα μισογεμάτο μπουκάλι μπυρα. Του αρεσει η ελληνικη μπυρα.
Καθεται μαζι με την παρέα και δεν διακοπτει την ομορφη μουσική. Καποια στιγμη ζητάει και αυτος να παίξει κατι. Η παρεα του δινει την κιθάρα. Τοτε αυτος αρχιζει και παιζει παπάδες. Η ερασιτεχνικη κιθαρα είναι ετοιμη να αυτοκτονησει απο τη συγκινηση. Ποτε μεχρι τωρα οι χορδές της δεν χτυπηθηκαν με τοση μαεστρια. Η παρεα ενθουσιάζεται και απορρει.
Που εμαθες τετοια φοβερη κιθαρα ξενε? Εισαι μουσικος?
"Ε περιπου"  λεει αυτός " εχω εκει ενα συγκροτημα και παιζουμε καμια φορα"
"Πως το λενε ρε φιλε το συγκροτημα σου? " ρωταει παλι ολη η παρεα μαζι
Ο ξενος σηκωνεται, τιναζεται απο την αμμο, χαμογελαει και πριν χαθει ξανα πισω απο τα αρμυρικια στο σκοταδι της καλοκαιρινης νυχτας απανταει παλι ηρεμα:
" Ε να μωρε το συγκροτηματακι μας το λεμε Πινκ Φλοιντ"

Ο David Gilmour ηταν ενα μικρο εγγλεζοπαιδο που εψαξε να βρει το νοημα της ζωης στη μουσικη και στο ροκ&ρολλ. Το 1967 εφτιαξε λοιπον τους Pink Floyd μαζι με κατι αλλους και ξεκινησε την καριερα του.
Υστερα απο τεραστιες παγκοσμιες επιτυχιες και αφου πουλησε δεκαδες εκατομυρια δισκων και ειδε δοξα και καλλιτεχνικη καταξιωση οσο λιγοι, το νοημα της ζωης δεν το ειχε βρει ακομα δυστηχως.

Τότε ηταν που γνωρισε την Ελλαδα και μαζι και το νοημα της ζωης

Ετσι λοιπον εδω και δεκαετιες αποφασισε πως δεν υπαρχει τιποτα καλυτερο σ'αυτον τον Κοσμο απο το να γυρίζει  απο ακρη σε ακρη την Ελλαδα, πεζος με απλα καθημερινα ρουχα για να μη ξεχωριζει απο τους απλους ανθρωπους, να παραμονευει τις νυχτες στις παραλιες τα καλοκαιρια σαν τους ματακηδες ανωμαλους και να πεταγεται απο το πουθενα ξαφνικα μολις καποια παρεα με κιθαρα εμφανιστει και να τους παιζει το Σμοκ ον δε γουοτερ για να τους κανει φιγουρα και μετα να χανεται σαν τον Αγιο Νεκταριο πάλι ξαφνικα μεσα στο σκοταδι.

Δεν ξέρω πως ξεκινησε αυτη η ιστορια με τον Gilmour στην Ελλαδα.Μπορει και να εγινε στα αληθεια καποτε, παντως αυτος ο χριστιανος ( που λεει ο λογος γιατι δηλωνει αθεος ) δεν εχει αφησει παραλια για παραλια που να μην εχει εμφανιστει., Προσωπικα αυτη την ιστορια την εχω ακουσει απο τουλαχιστον εξι διαφορετικα ατομα. Μεχρι και οι Πυξ Λαξ το εχουν αναφερει στα απομνημονευματα τους, οτι εμφανιστηκε ο Γκιλμουρ ξερω γω την ωρα που επαιζε ο Πλιατσικας και επειδη ειχανε και αλλη κιθαρα γιατι οι Πυξ-Λαξ πανε συνηθως απο δυο-δυο και πανω, του δωσανε τη μια και τζαμαρανε κι'ολας ολοι μαζι. Και οπως ο Ραλφ Ματσιο επαιξε με τον Διαβολο στη μουσικη μονομαχια με μπλουζ κιθαρες στην ταινια "Κροσρουντς", ετσι και οι Πυξ-Λαξ επαιξαν με τον Gilmour και πιθανων ο Gilmour να ακουσε πρωτος τα τραγουδια τους πριν τα χαρει η υπολοιπη Ελλαδα και να τους συμβουλεψε κι'ολας για το πως μπορεις να γραψεις 100 διαφορετικα τραγουδια και να ακουγονται ολα σαν να ειναι το ιδιο
Με τα χρονια ο Gilmour έκανε πιο συνθετη την δράση του στην Ελλάδα. Αν, ας πουμε ειναι δεκαδες οι εμφανισεις του στις παραλιες, ακόμα περισσότερες είναι οι περιπτώσεις που κέρασε μια παρέα σε καποιο μπαρ οπουδηποτε. Στην Πελοπονησο, σε ενα κοσμικο νησι των Κυκλαδων ή αλλου.
 Στεκεται καπου σε μια γωνια και πινει ηρεμα σαν Ιρλανδοαμερικανος συνταξιουχος πυροσβεστης της Νεας Υορκης. Καποια στιγμη ενα τραγουδι των Floyd ακουγεται στα ηχεια του μαγαζιου. Ενα τραγουδι που αυτος εγραψε. Τοτε εντοπιζει την παρεα χαρουμενων νεαρων που στο ακουσμα του τραγουδιου αυτου θα πανηγυρισει και απο τη χαρα του και για να τους ανταποδωσει την αγαπη που δειχνουν για τη δουλεια του, φωναζει τον μπαρμαν, πληρωνει οτι ηπιαν μεχρι στιγμης και του λεει: " Πες τους οτι τα ποτα ειναι κερασμενα απο τον Gilmour " και μετα εξαφανιζεται για να προλαβει να παει και σε αλλο μπαρ
Για τον υπολοιπο Κοσμο ο David Gilmour ειναι αναμεσα στους 14 καλυτερους κιθαριστες ολων των εποχων, για την Ελλαδα ειναι εκτος απο αυτο και η κοπελα που βγαινει ραντεβου και ξεχναει το μπουφαν της και οταν ο αλλος παει σπιτι της να  το επιστρεψει μαθαινει πως ειναι νεκρη απο χρονια. Ο Gilmour ειναι η κοπελα που μπαινει στα ταξι και ζηταει να την πανε σπιτι της που ειναι το δευτερο Νεκροταφειο. Ειναι ο Γερος που εμφανιζοταν απο το πουθενα οταν σε εχαναν οι γονεις σου μεσα στο Μινιον,  σε εσωζε απο τις θανατηφορες κυλιωμενες σκαλες για να σε παραδωσει στη ρεσεψιον σωο και αβλαβη. Αμα κατσεις με ενα κερι, δωδεκα τα μεσανυχτα μπροστα στον καθρεφτη σου και πεις αναποδα το Πατερ Ημων θα δεις τον Gilmour ...

Αμα καποτε συναντησεις τον Gilmour στην Πατησιων και σου πει πως παει σε εναν κουμπαρο του στην Αιγινα να του βαφτισει το παιδι, να το πιστεψεις οτι τον ειδες και τον ακουσες.
Aκομα και αν βαριεσαι τους Pink Floyd οπως τους βαριεμαι και εγω.
Γιατι οταν ο μυθος γινεται πιο γοητευτικος απο την αληθεια τοτε η αληθεια δεν εχει πια και πολυ νοημα. Ειναι οπως οταν λεμε "πειρατης" και σκεφτομαστε θαμμενους θησαυρους παρ'ολο που η μονη επιβεβαιωμενη μαρτυρια πειρατη που εθαψε θησαυρο, ειναι αυτη του Καπταιν Φλιντ στο μυθιστορημα "Το νησι των θησαυρων" του Στιβενσον.
Δεν θα φαινεται ποτε ρεαλιστικο  καποιος που παιζει καθημερινα τη ζωη του κορωνα γραμματα  με καταιγιδες, καρχαριες, τροπικες αρρωστιες και τα κανονια του βασιλικου ναυτικου, για να βγαλει χρηματα, να αποφασιζει τελικα να τα θαψει αντι να τα φαει.
Ομως θα φαινεται παντα πιο γοητευτικο και θα κανει κατι μεσα σου "να λαμπει σαν τρελο διαμαντι"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου