Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Στορμυ Γουεδερ

Τελευταια στιγμη βρηκες καποιο γνωστο να σου δανεισει χρηματα, ισα-ισα για λιγη βενζινη και δυο μπυρες απο το περιπτερο, αλλιως θα επρεπε να πας με τα ποδια μεχρι εκει, 25 λεπτα δρομος ή να μη πας καθολου.
Σε περιμενει στη γωνια
"Ελα να κατσουμε στα σκαλια ... "
Της δινεις το ενα κουτακι
Η τελευταια μερα του καλοκαιριου, τελος εποχης, θελεις να πεις κατι αλλα δεν σου βγαινει, η υγρασια σε λιγο θα σε κανει κωλος, μιλα ρε μαλακα, δεν σου βγαινει,  χειροτερο το κανεις, περιμενει να της μιλησεις και το κανεις χειροτερο.
"Σημερα τελειωνει το καλοκαιρι" σου λεει για να σπασει τη μουγκαμαρα
"Τελος εποχης ... " συμπληρωνεις και ξαφνικα σηκωνεται αερας,
Σημαδιακο.
 Ειναι κινηματογραφικο, αλλα μη γινεσαι  σινεφιλ τετοιες ωρες.
Συγκεντρωσου.
Τα πραγματα τα εχεις σκεφτει οσο πιο λογικα μπορουσες και εχεις προβλεψει οτι αν δεν τα πεις εσυ, συντομα θα στα δειξει εκεινη με καποιο τροπο και τοτε ο εγωισμος σου δεν θα ξαναγυρισει ποτε απο την Αποβαση της Νορμανδιας.
Τελικα δεν λες τιποτα για αλλη μια φορα.
Λετε ασχετα.
 Ισως να ειναι και καλυτερα ετσι. Τα μαγαζια εχουν κλεισει, κοσμος πουθενα.
Ταξιτζηδες περνανε και κοβουν λιγο ταχυτητα οταν φτανουν μπροστα απο τα σκαλια
Ειναι ομορφη και θελουν να την παρουν ματι
Φυσαει περισσοτερο. Δεν θα πεις τιποτα και ισως να ειναι καλυτερα ετσι. Θα τελειωσει με μια καληνυχτα. Ολα τα πραγματα καπως τελειωνουν καποτε.
Μια καληνυχτα δεν γαμιεται, πεστην, αλλα δεν σου αρεσουν τα "καλημερα" και τα "καληνυχτα"
Αυτο που θελεις να της πεις στ'αληθεια, ειναι οτι σε λιγο θα σκασει χειμωνας, οι φημες λενε για χειμωνα απο αυτους που παιζουν πασιεντζα με παγωμενα πτωματα αστεγων αντι για τραπουλοχαρτα
Καλα ηταν οσο κρατησε το καλοκαιρι στους δρομους, στο αμαξι, στους λοφους, στα παρκα, αλλα τωρα που θα σκασει κρυο  δεν εχεις ενα σπιτι της προκοπης να τη φωναξεις, να το παιξεις ο καικαλάς ο σαξοφωνιας που παιζει 15 παραλαγες του Ολ οφ μι στο ημιφως με το βλεμμα  μελαγχολια  να κοιταει απο την τζαμαρια στο βαθος τη γεφυρα του Μπρουκλιν την ωρα που αυτη θα κοιμαται στο κρεβατι σου ηρεμα και ζεστα και απο πισω ενας μεγαλος τοιχος με κοκκινα αμερικανικα τουβλα που 45 μαστορες και εξηντα μαθηταδες τα εψησαν σε τιποτα εργοστασια κοντα στο Χαντζον ριβερ...

Γινεσαι παλι σινεφιλ τετοιες ωρες και αυτο γιατι  ντρεπεσαι , γιατι αυτη ειναι μαθημενη αλλιως
Κατι πας να της πεις, κατι παει να ακουσει και τοτε πιανει μια βροχη καθετη σαν αυτες που πεφτουν κατα τον Μισσισιπι την ωρα που η ιδιοκτητρια του λευκου ξυλινου σπιτιου διπλα στις λευκες και τα καλαμποκια σερβιρει τσαι με παγακια στον πρακτορα του FBI που της εκανε επισκεψη με χαλαρη γραβατα  και το καπελο στο χερι ...

Εκεινη μενει στη βροχη. Ακομα περιμενει να της πεις.

Την παιρνεις πιο πανω σε ενα υποστεγο γιατι εχει γινει μουσκεμα, ισα ισα χωρατε ορθιοι απο κατω και το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να  βγαλεις το πουκαμισο σου και τη σκεπαζεις για να μη κρυωσει και σκεφτεσαι πως
μακαρι τα σπιτια να ηταν πουκαμισα, θα τη σκεπαζες καθε μερα και με ενα διαφορετικο οταν θα εσκαγε ο Χειμωνας.
Για τα πουκαμισα σου δεν ντρεπεσαι, ακομα και οταν ειναι τσαλακωμενα, που ειναι συνηθως οπως και λιγο σκισμενα εδω και εκει, σαν αυτα που εχουν κατι ντεντεκτιβ της δεκαετιας του 50 μετα το ξυλο που εχουν φαει απο ολοκληρη σατανιστικη οργανωση στην προσπαθεια τους να λυσουν μια υποθεση βουντου ή καποια μαλακια στο ετσι τελος παντων, καπου στη Νεα Ορλεανη, παραπατωντας αναμεσα σε μπουκαλια κοκα-κολα και τσαλακωμενα πακετα Λακι-στραικ, κατι νυχτες που μοιαζουν σαν και αυτη ...

Το θεμα ειναι οτι εκεινη  ξερει τελικα απο την αρχη τι θελεις να της πεις σε αγκαλιαζει με ολη της τη δυναμη και ακουμπαει το κεφαλι της στο σωμα σου, εκει στη μεση του δρομου και αφου δεν της λες εσυ με τη φωνη σου, αποφασιζει να σου πει εκεινη γραφοντας με τα  "φου" που κανει η ανασα της δυο φρασεις πανω στο  λαιμο σου
" Οι ανθρωποι δεν ειναι παντα ηρωες απο ταινια του Αλαν Παρκερ ... "
" Σε θελω και μη γινεσαι σινεφιλ με τα θελω μου ... "






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου