Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

... Τι "βινταζ μιουζικ" ρε μαλακα? "Ολντις μπατ γκουντις" το λεγαμε τοτε!

Τη δεκαετία του 50 στην Αμερική εφευρεθήκαν τα «φίφτις» …
Όμως εδώ και πολύ καιρό τα «αμερικανικά φίφτις» δεν ανήκουν πια στην Αμερική,ούτε στη δεκαετία του 50, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το «γαλλικό φιλί» δεν είναι κάτι που καλλιεργείται για οκτώ μήνες σε ειδικές φάρμες στη Νότια Γαλλία και εξάγεται κάθε Φθινόπωρο σε σακουλάκι.
Τα «αμερικανικά φίφτις» και το «γαλλικό φιλί» είναι δύο από τα τρία βασικά στοιχεία που βοήθησαν την εφηβική καύλα -που ανακαλύφθηκε και αυτή τη δεκαετία του 50 πρώτη φορά στην Αμερική – να εξαπλωθεί παγκόσμια και πέρα από τον χρόνο και να λειτουργεί το ίδιο, είτε αυτό θα σου συμβεί μεγαλώνοντας σε μια κωμόπολη με σπίτια πλέιμομπιλ και δημαρχείο με ρολόι κάπου ανατολικά του Ντένβερ το 1958, είτε αν μεγαλωνεις το 1989 στα στενά μεταξύ Αριστοτέλους -3η Σεπτεμβρίου- Φωκίωνος-Βικτώρια-Πλατεία Αμερικής – Φυλής. Κάπου εκεί μας βρήκαν και εμάς τα «αμερικάνικα φίφτις» και τα «γαλλικά φιλιά» και καύλωσαν τις δεκαπεντάχρονες ψωλές μας. Και δώστου "πάνω κάτω η Πατησιών" και δώστου «τα μέρη που κάποτε γινόσουν μάγκας » γιατί κακά τα ψέματα αυτοί οι δρόμοι είχαν μια φορά και ένα καιρό, μια κάποια ροκ και ρολλ ιστορία που με ένα είδος αφηρημένου ενστίκτου το καταλαβαίναμε πως ακόμα γραφόταν, αλλά με ένα τέτοιο τρόπο και σ’ένα μοντέρνο παρόν που δύσκολα θα άγγιζε δεκαπεντάχρονα που απαιτούσαν να βάλουν στα μαλλιά τους τα ίδια σκατά που έβαζε και ο παππούς τους πριν 40 χρόνια. Για ποια νέα μόδα, στα αθλητικά παπούτσια του μπάσκετ ξέρω γω, να μιλήσεις το ’89 με ένα δεκαπεντάχρονο που έμπαινε στα καφενεία και ρώταγε εξηνταπεντάχρονους θείους για να μάθει που στο διάολο και σε ποια χωμένη τρύπα της Αιόλου να ψάξει για ασπρόμαυρα λουστρίνια του 50. Για ποια χίπ-χοπ χαλαρότητα να μιλήσεις τότε με δεκαπεντάχρονα που για να σιγουρευτούν ότι το «κοκόρι» δεν θα χαλάσει με κανένα Χριστό πασάλειβαν το κεφάλι τους χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμα και με μαύρο βερνίκι παπουτσιών μέχρι οι αυλακές που έκανε η τσατσάρα στο μαλλί τους να κοκαλώσουν τόσο, σαν να τις είχαν χαράξει πάνω σε βινύλιο από σαρανταπεντάρι της Σαν Ρέκορντς.
1989 και ήταν ακόμα μια εποχή που κανένας δεν μπορούσε να πάρει πιο σοβαρά τις μουσικές του επιλογές όσο ένα δεκαπεντάχρονο, αν αποφάσιζε να το κάνει. Δεν χώραγε κουβέντα γι’αυτό σε ένα σχολείο 600 ατόμων που μόλις 8 ήμαστε όσοι είχαμε ακούσει την τελευταία ελεύθερη κραυγή του Έλβις στο « Μύστερι τρέιν», έφταιγαν πάντα οι άλλοι 592 που ήταν κουφοί.
Γενικά παραπάνω από τρία-τέσσερα βινύλια δεν είχες καταφέρει να ακούσεις και αυτά σου είχε φύγει ο κώλος να τα βρείς,
όμως ήταν για σένα Σάρκα και Αίμα Θεού, μερες που οι ανθρωποι γυρω σου κοινωνουσαν σαρκα και κετσαπ Θεου στα συνοικιακα χαμπουργκεραδικα.

 Αν γινόταν θα έσπαγες τους δίσκους σε μικρά κομμάτια και κάθε μέρα θα κατάπινες κι’από ένα, αντί για Θεία Κοινωνία και σαν συνταγή γιατρού: λίγο Μάτσμποξ του Πέρκινς τη Δευτέρα, πέντε νότες από το Ρούμπι μπέιμπι του Ντιόν την Τρίτη και – με προσοχή γιατί σκοτώνει – ένα μικρό κομματάκι από το άλτο που κάνει το κλαρινέτο στο Ουάσινγκτον Σκουέαρ των Στόμπερς …

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου