Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Με αφορμη την εκπομπη "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" που σταματησε ...


Την ελληνικη τηλεοραση των παιδικων σου χρονων δεν μπορεις να σταματησεις να την κουβαλας μεχρι να πεθανεις.
Ας πουμε τα πλανα με δεκαεξαρι μιλιμετρ κοντακ με γρηγορο εταλοναζ, στα ντοκυμαντερ του Μάτσα. Με κατι μπαρμπαδες αγγειοπλαστες να φτιαχνουν κανατια στο Αιγαιο με μουσικη υποκρουση το σαντουρι του Μοσχου και οι τιτλοι τελους γραμμενοι βυζαντινοτροπα. Ολα αυτα δυσκολα μπορουν να τραβηξουν την προσοχη ενος παιδιου, αλλα δεν υπηρξε ουτε μια φορα στην ενηλικη ζωη μου που να ειδα θαλασσα μεσημερι και να μη τα θυμηθω
Το Μυστηριο του Χρυσου Πηθικου Πεμπτη Βραδυ - σταματησε ολοκληρο αποκριατικο παρτυ που εκανα στην Πεμπτη Δημοτικου για να δουμε το επεισοδιο και μετα συνεχισαμε. Μεχρι σημερα καθε φορα που ακουω τον ορο "τροπικη βροχη" θυμαμαι αυτοματα την Μεσοπολεμικη και εξωτικη Μπορα-Μπορα, τον δημαρχο με το κωλομπαριστικο μουστακι και το "τικι μπαρ" , την Γιαπωνεζα πριγκιπισα που εβαζε παλαιστες του Σουμο να παλευουν στο γεφυρακι της λιμνης και οποιος επεφτε μεσα ταιζε τα πυρανχας της, τον πιλοτο Τζεικ, τον βοηθο και το μονοφθαλμο σκυλι του, το υδροπλανο.
Η Φρουτοπια ( η πρωτη χρονια). Απο την Εκτη Δημοτικου μεχρι τωρα την θυμαμαι καθε μερα χωρις να υπαρχει αφορμη γαμω την τρελα της μεσα
Υπαρχουν κι'αλλα. Το Καμπινγκ και οι Μικρες Αγγελιες του Θωμοπουλου, το Μια Φορα και ενα καιρο ηταν ο Ανθρωπος, ο Δον Κιχωτης, ο Ανεμος στις Ιτιες, οι Ντιουκς, η "Επιχειρηση Μπαρμπαροσα" και αρκετα ακομα που φερουν μεσα μου ενα μεγαλειο καθαρα υποκειμενικο μιας παιδικης αισθησης που δυσκολα εξηγειται.
Αντικειμενικα ομως υπαρχουν δυο εκπομπες που φερω υπερηφανα την τυχη να με εχουν μεγαλωσει. 
Το Θεατρο της Δευτερας χωρις να χρειαζονται παραπανω συστασεις ειναι η πρωτη. Η αλλη ειναι το Παρασκηνιο που σημερα εμαθα οτι σταματησε, λιγο πριν συμπληρωσει 40 χρονια ζωης στην Ελληνικη Τηλεοραση. 1000 εκπομπες, 1000 παρουσιες ποιητων, συγγραφεων, ηθοποιων, μουσικων, σκηνοθετων και παει λεγοντας και φυσικα μεσα σε αυτους και ο "Καμεραμαν" στους τιτλους αρχης.
 Καμια απο αυτες τις προσωπικοτητες ακομα και ο Καστοριαδης ή ο Καββαδιας δεν μπορουν να συναγωνιστουν στη παιδικη μου μνημη το λευκο φαντασμα, που πλησιαζε στο σημα των τιτλων, αργα και με πολλαπλα ειδωλα που διαρκως μεγαλωναν, τον "Καμεραμαν απο την Κολαση" που σε κοιτουσε κατάματα στο τελος, ενω μια ακαταμαχητη διαβολικη ελξη σε εκανε να μη μπορεις να παρεις και εσυ τα τρομαγμενα ματια σου απο το παραξενο μικρο τετραγωνακι που τρεμοπαιζε μαζι με την ακομα πιο διαβολικη μουσικη του Παπαθανασιου σαν ηλεκτρονικη ψαλμωδια στον Σατανα να σε περικυκλωνει...
Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΤΡΟΜΟΣ.
Τωρα πια αυτος ο Καμεραμαν καρτουν δεν φοβιζει ουτε τετραχρονο. Τελος τιτλων. Τελος εποχης μεσα στην καλπαζουσα εποχη της WIKIPEDIA και της επιγραμματικης γνωσης του TRIVIAL 

Εδω ενα απο τα επεισοδια της εκπομπης ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ για τον Καββαδια, οπου διαφοροι μιλουν για τον Καββαδια και ο Μικρoυτσικος για τον εαυτο του




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου