ΤΟ ΕΝΟΧΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΑΝ ΤΟ ΧΑΛΑΖΙ ...

2012-02-06T05:29:00.000-08:00

Ολοι λένε οτι το σκηνικο εγινε Σαββατο βραδυ και προφανως εχουν δικιο. Εγω το θυμαμαι παντα να εγινε καθημερινη , Δευτερα ή Τριτη συγκεκριμενα και την αλλη μερα που πηγα στο σχολειο, τοτε ημουν στο Δημοτικο, συζηταγαμε κρυφα με τον διπλανο μου την ωρα του μαθηματος τα γεγονοτα ...

Οποτε και να εγινε παντως, θυμαμαι τις Χριστοπαναγιες που ακουστηκαν στον αερα απο τους τεχνικους πριν κοπει η μεταδοση και σκασει το μαυρο στην οθονη και τη μανα μου και τον πατερα μου να εχουν κατουρηθει απο το γελιο και να μιλανε με φιλους στο τηλεφωνο που χτυπησε. Στις αρχες του 80 καποιος υπευθηνος του δευτερου προγραμματος της ελληνικης τηλεορασης, δεν ειχε περασει πολύς καιρος απο τοτε που λεγοταν ακομα ΥΕΝΝΕΔ, εψαχνε να βρει μια καλη ταινια για τη βραδινη ζωνη. Πηγε στο τεραστιο αρχειο με τις κοπιες και εκει ειδε εναν τιτλο που του γυαλισε: " ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΑΝ ΤΟ ΧΑΛΑΖΙ ... ". Θεωρησε προφανως οτι ειναι γουεστερν ή γκαγκστερικο , κατι με μαχη τελος παντων και το αφησε στον διευθηντη ροης για τα παρακατω. 20 λεπτα μετα τρην εναρξη (και παλι δεν ειναι δυνατον να θυμαμαι ποση ωρα περασε) εγινε της πουτανας. Η ταινια κοπηκε στον αερα και για περιπου μιση ωρα απουσια εναλακτικου προγραμματος οι θεατες εβλεπαν τα γνωστα "χιονακια", χωρις καποια ανακοινωση, αμετρητα τηλεφωνηματα διαμαρτυριας, μαζεμενοι αγανακτισμενοι εξω απο το σταθμο, παραιτηση την αλλη μερα σύσσωμου του διοικητικου συμβουλιου της ΕΡΤ και του αρμοδιου Υπουργου, παρεμβαση του Πρωθυπουργου και του Προεδρου της Δημοκρατιας, κατακραυγη στον ελληνικο και ξενο Τυπο.

Ο σκηνοθετης της ταινιας, Νικος Αλευρας περασε στην ιστορια του ελληνικου κινηματογραφου μεσα σε λιγα λεπτα της ωρας. Η ταινια ειχε γυριστει το 77 και μεχρι εκεινη τη νυχτα του 84 σχεδον κανενας δεν την ηξερε.

Η ταινια χαρακτηριστηκε πορνογραφικη και ακαταλλη για ανηλικους απο τους λογοκριτες της εποχης, αν και δεν περιεχει σκηνες σεξ. Η κολασιμες σκηνες που σκανδαλισαν το απροετοιμαστο ελληνικο κοινο της δεκαετιας του 80 ηταν ολες και ολες τρεις. Στη μια ο σκηνοθετης παριστανει το μωρο και μια γυναικα, ας πουμε η μανα του, που του ριχνει ταλκ στα παπαρια γιατι εχει συγκαει, στη δευτερη ο σκηνοθετης της αρπαζει το βυζι και αρχιζει να θυλαζει ενω υπαρχει και μια σκηνη που γυμνοστηθες γειτονισες ερχονται να τον δουν στη βρεφικη κουνια.

Εχουν δημοσιευτει πολλα για την ταινια και αρκει μια απλη πληκτρολογηση του τιτλου στο google για να εμφανιστουν. Αλλα μιλανε για γελοιοτητα, άλλα για μια "ψαγμενη" ταινια. Το σιγουρο ειναι οτι ο εμπνευστης της ειναι ενας εξυπνος ανθρωπος και με ιδιοτυπο, αυτοσαρκαστικο χιουμορ που ορισμενες φορες "σκοτωνει". Οποιαδηποτε αρνητικη κριτικη στον Αλευρα μοιαζει με το να καταβρεχεις με ποτιστήρι τη θαλασσα, αφου το κανει ο ιδιος πρωτα σε καθε ευκαιρια . Η γνωμη μου ειναι οτι προκεται για φαρσερ που αυτοσχεδιασε χωρις ελεος, αφηνοντας εδω και τριαντα χρονια σοβαροφανεις εμπειρογνωμονες του κινηματογραφου και ελληνικο κοινο ( που την ιδια ωρα γελαγε με την καθε ειδους βιντεομαλακια ) να βγαλει το φιδι απο την τρυπα για το τι θελει να πει ο " τραυματισμενος καλλιτεχνης που τρομαζει "( οπως λεει πανω κατω και ολοκληρος ο τιτλος ). Ο σκηνοθετης υποστηριζει στη μεση περιπου του φιλμ οτι "οι ταινιες δεν μπορουν να αλλαξουν τον κοσμο παρα μονο η πολιτικη δραση, οποτε δεν μπορει να υπαρξει κανενας διαλογος με το κοινο". Λεει επισης οτι "το συστημα αποροφα τα παντα και οι αστοι συνηθιζουν τα παντα, γι'αυτο προσπαθησε να φτιαξει μια ταινια που οχι μονο δεν θα καταλαβαινουν αλλα θα τους εξοργιζει κι'ολας". Περα απο αυτα τα δυο η Ιστορια μας λεει τελικα πως καταφερε και να τους τρομαξει με καποιο τροπο. Εστω και αθελα του.

Μια συνεντευξη για την ταινια: " ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ"

2012-01-30T06:53:00.000-08:00

Η συνεντευξη δόθηκε στην Κατερινα Κοβαιου για το πορταλ artistbook.gr

Όταν μιλάμε για παλιό ελληνικό κινηματογράφο ο νούς μας αυτόματα ταξιδεύει πίσω στην δεκαετία του '60, τότε που κύριο χαρακτηριστηκό των ταινιών -άρα κατ επέκταση και της γενικής εικόνας του- ήταν η λάμψη, οι μουσικές, τα κοστούμια, η πολυκοσμία, η χρυσόσκονη...

Τι γίνεται όμως όταν ένας “αστικός μύθος” απειλεί την γκλαμουράτη αυτή εικόνα; Ο λόγος για ενα “μυστικό” σενάριο το οποίο ξεκίνησε να γράφεται ως επί το πλείστων από ανθρώπους που δούλευαν πίσω απο τις κάμερες και σκοπό είχε να ανατρέψει την εικόνα του ελληνικού σινεμά όπως το ξέρουμε σήμερα.
Το σενάριο αυτό αποτελεί την πηγή έμπνευσης για τον σκηνοθέτη Μιχάλη Καφαντάρη ο οποίος καλείται εκτός των άλλων, να μας απαντήσει και στην ερώτηση “Ποιός είναι επιτέλους αυτός ο Τέλης Στεφανής;”

Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στην αφίσα της ταινίας είναι η φράση “Ποτέ ξανά ο ελληνικός κινηματογράφος δεν βρέθηκε τόσο κοντά εις τον κίνδυνον”. Γιατί πιστεύεις οτι ο “Τέλης Στεφανής” αποτελούσε κίνδυνο για τον υπόλοιπο κινηματογράφο;

Δεν είναι κάτι που πιστεύω και δεν είμαι σίγουρος οτι το πίστευαν και αυτοί που προσπάθησαν να φτιάξουν το σενάριο. Μια διαμαρτυρία ήταν, οχι ακριβώς απειλή. Μάλλον έπαιζαν και οι ίδιοι με τον πόνο τους γιατί ήξεραν οτι το κατεστημένο της εποχής ήταν πολύ ισχυρό. Όμως όπως εξελίχθηκαν τελικά τα πράγματα ακόμα και χωρίς να καταφέρει το σενάριο τους να γίνει ταινία και να βγεί προς τα έξω, ο ελληνικός κινηματογράφος έφτασε από μόνος του σε παρακμή. Ίσως ήταν και κάποιου είδους προειδοποίηση.

Διαμαρτυρία; Για το κατεστημένο που προανέφερες;

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ποιό ακριβώς ήταν το κατεστημένο της εποχής, τουλάχιστον σε σχέση με τον κινηματογράφο. Την εποχή που αυτή η ομάδα μαζεύτηκε μυστικά, δηλαδή στις αρχές του '60 ήταν ακόμα σε εξέλιξη η υπόθεση με την ταινία "ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ" του Αλεξανδράκη. Η ταινία δεν μίλαγε για κάτι άγνωστο, δηλαδή οτι σε μεγάλες πόλεις υπάρχουν εξαθλιωμένα άτομα που θα πέσουν στην παρανομία για να επιβιώσουν. Αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο έχει ασχοληθεί σχεδόν το σύνολο του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αυτό που ενόχλησε τις ελληνικές αρχές της εποχής, είναι οτι η ταινία έδειχνε εικόνες μιας παραγκούπολης στο κέντρο της Αθήνας. Θεωρήθηκε σκάνδαλο και δυσφήμιση της χώρας. Όχι μόνο οι βασικοί συντελεστές αλλά ακόμα και βοηθοί του συνεργείου ύστερα απο αυτό κυνηγήθηκαν αδυσώπητα. Φακέλωμα, δεν έβρισκαν δουλειές κλπ.

Πράγμα που μας αποδεικνύει και πόσο πίσω ήμασταν σε σχεση με τον παγκόσμιο κινηματογράφο -έτσι;

Ναι ήμασταν πίσω, πολύ πίσω. Την ίδια στιγμή που στο εξωτερικό, ανθούσε ο νεορεαλισμός, το Βρετανικό φρι σινεμα, ο Τσεχοσλοβάκικος πειραματικός κινηματογράφος και η δημιουργία ήταν πιο ελεύθερη θα μπορούσε να πει κανείς και δημοφιλής. Και ίσως εδώ κολλάει το "προειδοποίηση" που ανέφερα προηγουμένως. Αυτή η μυστική ομάδα δικαιώθηκε καλώς ή κακώς. Και εγώ αν ζούσα τότε και έπρεπε να δουλέψω στην Ελλάδα θα αισθανόμουν παγιδευμένος. Σαφώς ο κινηματογράφος είναι πρώτα απ'όλα μια ψυχαγωγία, είναι όμως και μια Τέχνη που συνέχεια εξελίσεται. Θα μπορούσε και στην Ελλάδα τη δεκαετία του '60 να συνυπάρχουν αυτα τα δυο.

Φυσικά, άλλωστε πάντα είναι καλό να υπάρχει πλουραλισμός. Πιστεύεις πως το κοινό, θα ήταν έτοιμο να δεχτεί την μετάβαση απο το "γκλάμ" του Φίνου στο πιο ρεαλιστικό και γενικώς οχι τόσο συνηθισμένο για τα ως τότε δεδομένα;

Και γιατί όχι. Υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις στις όποιες μπορεί να ανατρέξει κάποιος σχετικά με το πως ενα κοινό διαμορφώνεται απο τις συνθήκες της εποχής του και οχι μόνο σε σχέση με τον κινηματογράφο. Για παράδειγμα σε παλιότερες εποχές πριν το '60 ακόμα και οι πιο λαϊκοί άνθρωποι -συχνά αγράμματοι- άκουγαν πολιτικούς να αγορεύουν σε άπταιστη καθαρεύουσα για ώρες και όμως καταλάβαιναν πολύ καλά τα μηνύματα που προσπαθούσαν να τους περάσουν. Το θεωρούσαν φυσιολογικό. Στην Ιταλία το ίδιο κοινό που έβλεπε μελο, γουέστερν, συναισθηματικές κομεντί και ψευδοιστορικές περιπέτειες με τον Μασίστα της Τσινετσιτά, έβλεπε και ταινίες του Φελίνι ή του Αντονιόνι, του Ντε Σικα ακόμα και του Παζολίνι με την ίδια διάθεση. Άλλωστε, αν σκεφτεί κανείς τις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν το '60 για τον μέσο πολίτη στην Ελλάδα, θα καταλάβει οτι και το "γκλαμ" του Φίνου που προβαλόταν συστηματικά στις αίθουσες δεν τον αντιπροσώπευε. Δεν ήταν η καθημερινότητα του. Νομίζω οτι η μυστική ομάδα του "Τέλη Στεφανή" αυτό ζητούσε στ'αλήθεια. Δεν μισούσε τις ταινίες του Φίνου. Πιθανών πολλοί από αυτούς να είχαν δουλέψει και σε αυτές. Αγαπούσαν τον κινηματογράφο. Ζητούσαν ομως ελευθερία στην έκφραση και στο στυλ. Ζητούσαν η Πολιτεία να δείξει και σε αυτή την περίπτωση το Ευρωπαικό και πολιτισμένο πρόσωπο που βαυκαλιζόταν στο εξωτερικό. Η συνέπειες από την άμεση ή έμεση άρνηση της δεύτερης, ήταν τραγικές νομίζω για την πορεία του ελληνικού κινηματογράφου και τις βιώνουμε μέχρι σήμερα, με πρώτο θύμα το ίδιο το κοινό.

Και ποιές είναι αυτές οι συνέπειες ακριβώς;

Η άμεση συνέπεια ήταν καταρχήν να μην αναπτυχθεί κανένα άλλο είδος κινηματογράφου μέχρι και το τέλος της δικτατορίας. Με την μεταπολίτευση οι νέοι κινηματογραφιστές που ένιωσαν επιτέλους ελεύθεροι λειτούργησαν εκδικητικά απέναντι στις ταινίες του Φίνου ή κάποιων άλλων εταιριών τις δεκαετίας '50-'60. Νομίζω άδικα, γιατί πολλές από αυτές τις ταινίες ήταν πολύ καλές. Ήταν τόσα τα απωθημένα τους από το παλιό καθεστώς που φρόντησαν να διαχωρίσουν τον Ελληνικό κινηματογράφο σε Παλαιό και Νεοελληνικό. Αυτό δεν έχει γίνει πουθενά νομίζω στον κόσμο. Στη δεκαετία του '80 ο κινηματογράφος προσπάθησε σπασμωδικά να προλάβει όσα είχε χασει με αποτέλεσμα να δώσει ενα ασυνάρτητο αποτέλεσμα που τρόμαξε το κοινό. Δεν έπαιξε μόνο ρόλο η τηλεόραση. Αποτέλεσμα; Για τις παλιές ταινίες λέμε: Η Στέλλα, η Μανταλένα, ο Ντορής. Υπάρχουν ρόλοι-χαρακτήρες που έχουν περάσει στο μύθο, χαρακτήρες που ο αντίστοιχος νεοελληνικός κινηματογράφος δεν έχει να επιδείξει. Και έτσι για το μόνο πράγμα που μπορούν πέντε διαφορετικά μεταξύ τους άτομα να συζητήσουν σήμερα άνετα στην Ελλάδα και να συνεννοηθούν είναι ο "παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος" όπως λέγεται. Είναι άσχημο.

Θεωρείς πως σήμερα τα πράγματα, έχουν μεγάλη διαφορά με το τότε;

Υπάρχει διαφορά. Σήμερα υπάρχουν στην Ελλάδα ταλαντούχοι σκηνοθέτες, τεχνικοί, εξοπλισμός, διάθεση για πειραματισμό, όμως δυστυχώς δεν υπάρχει μια αντίστοιχη Φινος Φιλμ. Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει σήμερα εταιρίες παραγωγής που να εξάγουν υπέροχο κινηματογράφο παγκοσμίως.Όμως δυστυχώς οικονομικά ο κινηματογράφος στην Ελλάδα εξαρτάται ακόμα από το Κράτος που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει.

Ποιές δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας σκηνοθέτης στο ξεκίνημά του;

Καμία.

Μάλιστα. Φαντάζομαι πως για εναν κινηματογραφιστή, το να γυρίσει την συγκεκριμένηταινία ειναι σίγουρα πρόκληση. Η διάθεση σου είναι να καταγράψεις απλά τα "λεγόμενα" των δημιουργών ή να διαμαρτυρηθείς με τον τρόπο σου για την κατάσταση του κινηματογράφου σήμερα;

Δεν θέλω να ακουστώ απαισιόδοξος όμως νομίζω οτι δεν εχει κανένα νόημα πλέον μια διαμαρτυρία για την κατάσταση του ελληνικού κινηματογράφου σήμερα. Προσπαθώ να καταγράψω μια ιστορία που κυκλοφορεί χρόνια μεταξύ αυτών που ασχολούνται. Και αυτή η ιστορία έχει ενδιαφέρον από μόνη της σαν υπόθεση πέρα απο πολιτικοκοινωνικά συμπεράσματα που ενδεχομένως θα προκύψουν. Είναι μια κωμικοτραγική υπόθεση συνομωσίας αν το δεί κάποιος ψυχρά με βάση το σήμερα, που μερικές φορές αγγίζει τα όρια της φάρσας. Κάποιοι τεχνικοί του κινηματογράφου μαζί και κάποιοι φίλοι τους μαζεύτηκαν μυστικά τη δεκαετία του '60 χωρίς να ξέρουν αν στ'αλήθεια κινδυνεύουν να συλληφθούν από τις αρχές ή αν αυτό που θα έκαναν θα θεωρούνταν στ'αλήθεια επικίνδυνο ή ποινικά κολάσιμο ξεκίνησαν να φτιάχνουν μια ταινία με στόχο να προβληθεί στο εξωτερικό. Φαντάζει ηλίθιο και απίστευτο για τα ελληνικά δεδομένα τουλάχιστον. Όμως όπως προκύπτει από την έρευνα η ταινία δεν προοριζόταν για κωμωδία.

Το πρωτότυπο σενάριο που έχεις αυτή τη στιγμή στα χέρια σου τι ακριβώς λέει; Μπορείς να μας δώσεις κάποιες πληροφορίες πάνω σε αυτό;

Το σενάριο, μάλλον οτι κατάφερε να διασωθεί απο αυτό, κάποια αποσπάσματα δηλαδή και κυρίως πιθανές ιδέες όπως τουλάχιστον προκύπτει απο τις μαρτυρίες, προέβλεπε εκτός των άλλων και ένα είδος, ας το πούμε, αποδόμησης σκηνών του ελληνικού κινηματογράφου.Οι σκηνές βέβαια επιλέγονταν βάση της εμπορικής επιτυχίας που ενδεχομένως είχαν κάποιες ταινίες τότε. Ταινίες που σήμερα κάποιες από αυτές δεν είναι τόσο γνωστές και έτσι η επιλογή μερικών σκηνών ξενίζει. Κάποιες όμως είναι πλέον κλασσικές. Νομίζω οτι η άμεση τουλάχιστον πρόθεση τους δεν ήταν να θίξουν τους ηθοποιούς προσωπικά. Ουσιαστικά ο "Τέλης Στεφανής" είναι ένας τύπος αγνώστου ταυτότητας που μπαίνει και “χαλάει” τις σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου. Ο στόχος τους ήταν οι ίδιοι οι ρόλοι, η Στέλλα, ο Ζορμπάς, η Μανταλένα. Εδώ είναι και η πρόκληση που ρώτησες προηγουμένως. Κάποια στιγμή μέσα στην έρευνα προέκυψε η πληροφορία οτι η μυστική ομάδα είχε προλάβει και είχε κινηματογραφήσει μέρος του σεναρίου και μάλιστα οτι στη δεκαετία του '80 είχαν προβληθεί σε κάποιες λέσχες ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων και αποσπάσματα του φίλμ. Δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποια άκρη με το θέμα. Οπότε αποφασίσαμε να κινηματογραφήσουμε εμείς αυτά τα μικρά αποσπάσματα του σεναρίου που έχουμε στην διάθεση μας με ενα ύφος που να μοιάζει οσο γίνεται περισσότερο στο στυλ της εποχής, τεχνικά και καλλιτεχνικά για να δούμε και πως πάνω κάτω θα φαινόταν η ταινία αν προβαλόταν τότε στο πανί. Το δύσκολο είναι οτι αυτή η εποχή έχει περάσει και μαζί της έχουν καταστραφεί και τα διάφορα λοκέισον. Είναι μια πρόκληση να ψάξεις και να βρείς ας πούμε το σταυροδρόμι που η "Στέλλα" συναντάει τον "Μίλτο" με το μαχαίρι στη σημερινή Αθήνα.

Πες μας λίγα λόγια για το σενάριο και την πλοκή του. Θα είναι όπως ένα κλασσικό ντοκιμαντέρ ή θα θυμίζει περισσότερο ταινία μυθοπλασίας;

Είναι ένα κλασσικό ντοκιμαντέρ πάνω απ'όλα. Κάποιοι άνθρωποι σχετικοί με το θέμα δέχτηκαν να μιλήσουν, όχι πάντα τόσο εύκολα γιατί το θέμα είναι κάπως λεπτό σε αρκετά σημεία του. Το να προβάλεις μια παλία υπόθεση συνομωσίας κατά του “Παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου” είναι επικίνδυνο γιατί εύκολα μπορεί να σε κατηγορήσουν οτι ρίχνεις λάσπη σε ιερά τέρατα του χώρου. Αν είχαμε στην διάθεση μας ολόκληρο το σενάριο σαφώς θα μπορούσε να σταθεί ως ταινία, όμως γνωρίζουμε αποσπάσματα μόνο, οπότε ενα ντοκιμαντέρ βολεύει για να στηρίξει αυτά τα διάσπαρτα κομμάτια με υποθέσεις, αναλύσεις και φυσικά μαρτυρίες. Δεν γνωρίζουμε τα πάντα για την πλοκή του σεναρίου. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για κάποιες γυναίκες που βλέπουν στον ύπνο τους να παίρνουν μέρος σε σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, σε πρωταγωνιστηκό μάλιστα ρόλο. Όπως για παράδειγμα μια απο τις ηρωίδες του σεναρίου βλέπει πως είναι η Στέλλα του Κακογιάννη. Όμως κάτι συμβαίνει και οι σκηνές αυτές εξελίσονται αλλιώς μέσα στο όνειρο τους, πράγμα που τις κάνει να ξυπνάνε τρομαγμένες. Το μυστήριο μεγαλώνει περισσότερο και από μια άγνωστη αντρική φιγούρα που φοράει μάσκα και επίσης εμφανίζεται στον ύπνο τους και φαίνεται πως με κάποιο τρόπο τις προτρέπει να λειτουργήσουν διαφορετικά, ίσως και με κάποιο διαβολικό σχέδιο τις χρησιμοποιεί για να καταστρέψει τον ελληνικό κινηματογράφο. Μακάρι να είχαμε στην διάθεση μας ολόκληρο το σενάριο. Μακάρι να κατάφερνε αυτή η μυστική ομάδα του '60 να ολοκληρώσει το έργο της. Πιστεύω πως σήμερα θα είχαμε μια ακόμα καταπληκτική κλασσική ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου όπως ο Δράκος, η Μανταλένα, τα Κόκκινα Φανάρια κλπ.

Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να ασχοληθείς με τον χώρο του ντοκιμαντέρ;

Βασικά αποφεύγω τους ηθοποιούς, δεν μπορώ να συνεννοηθώ μαζί τους. Παίζει βέβαια και κάποιο μικρό ρόλο οτι η μυθοπλασία θέλει καλή χρηματοδότηση για να γίνει σωστά και μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί κανένας να μου εμπιστευτεί τόσα χρήματα. Έχω κάνει όμως μια ταινία μυθοπλασίας με κινούμενα σχέδια.

Στο υλικό που έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής με τους συντελεστές, παρατηρούμε πως όλοι φοράνε μια μαύρη μάσκα. Ποιός ο στόχος της; Συμβολίζει κάτι ιδιαίτερο;

Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο στόχο. Είναι ας πούμε ένας μικρός φόρος τιμής στην μυστική ομάδα που κατά κάποιο τρόπο "συνωμότησε" εναντίων του ελληνικού κινηματογράφου. Έτσι για να προμοτάρουμε το υλικό. Άλλωστε η μάσκα πρωταγωνιστεί και στο σενάριο.

info: Η διεύθυνση φωτισμού είναι του Νίκου Χανιώτη. Βασικούς ρόλους στην απόδοση των σκηνών του σεναρίου θα ερμηνεύσει η Αργυρώ Μουστάκα Βρετού. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην σελίδα της ταινίας στοfacebook.

"ΑΣΥΛΟΦΡΟΝΕΣ"

2012-01-27T12:34:00.001-08:00

Ερχεται η ωρα που ο Πρισλευ, στη γνωστη συναυλια , χεσμενος απο την κοκα περιμενει τις καραμουζες να τελειωσουν τα δικα τους για να να μπει να πει το τελευταιο "γκλορι-γκλορι, αλελουγια"στο "Αμερικαν Τριλοτζι". Οπως στεκεται τον βρισκει κατι, που κανει το αιμα του να αλλαζει ξαφνικα και γινεται νερο του Μισσισιππη , του ανεβαζει ποταμοπλοια, καλαμποκια, βαμβακοφυτειες και πεσόντες Νοτιους της μαχης του Γκεντισμπεργκ στο κεφαλι, αδιαφορει για την Ανθρωποτητα που τον κοιταει απο την τηλεοραση και αφηνει μια κραυγη με τα γνωστα τραβηγμενα φωνηεντα του αμερικανικου Νοτου.

Κατι μου λεει οτι εκεινη την ωρα δεν ειναι οι πατριωτικοι στιχοι του τραγουδιου που τον κανουν να ουρλιαξει, αλλα κατι αλλο που τον συνδεει για λιγα δευτερολεπτα με τα παιδικα του χρονια στα λασπονερα της Ντιξιλαντ.

Σημερα ξερουμε οτι ο Ελβις, υπηρξε στριμωγμένος απο μια "φαμπρικα", στο μεγαλυτερο μερος της καριερας του και οταν συμβιβαζεσαι τα πιατα του μενου ειναι προκαθορισμενα, οπως στους χορούς σωματειων και συλλογων και τα τρως με μια γλυκοπικρη νοσταλγιας, εδω και εκει για την εποχη που ησουν ακομα μικρος, πεινασμενος για τα παντα και τη συνταγη την οριζες εσυ. Στο τελος τον χωνευεις το συμβιβασμο και προσαρμοζεσαι, ομως κατι σου καθεται στο λαιμο και θελεις να ουρλιαξεις σε ανυποπτο χρονο οπως κανει ο Πρισλευ σε εκεινη την συναυλια για να πει " Ξεχασε το ασπρο κιτς "Aμερικαν ιγκλ" κουστουμι που φοραω τωρα για να κανω αρπαχτες στα σκυλαδικα του Βεγκας, ο Βασιλιας πια ειναι γυμνος, ομως καποτε ημουν ενα μικρο μοναχικο βλαχακι απο το Τουπελο με τοση τρελα στα παπαρια που αλλαξα την ιστορια της μουσικης χωρις καν να το καταλαβω ... "

Τι σημαινε η κραυγη του Ελβις και τι σκεφτοταν στ'αληθεια εκεινη την ωρα ειναι κατι που βεβαια δεν θα αποδειχτει ποτε, ετσι ολη η υποθεση ειναι ασκοπη, παραμενει ομως γεγονος οτι νοσταλγοι οπως εγω εχουν μια μανια να μπερδευουν την πραγματικοτητα με μυθους που επινοούν συνηθως αθελα τους.
Ενα σωστο ντοκυμαντερ δεν βασιζεται ομως σε ικασιες, ουτε στη νοσταλγια. Μοιαζει πιο πολυ σαν να προσπαθεις να τεκμηριωσεις μπροστα σε ενα δικαστηριο που θα αποφασισει στο τελος για το συμπερασμα. Βεβαια οπως και στις δικες, ετσι και στα ντοκυμαντερ υπαρχει κίνδυνος τα συμπερασματα να αλλοιωθούν απο υπερβολικη αγαπη ή και απεχθεια για το αντικειμενο, ομως οταν ξεκινας να φτιαξεις κατι σαν το "ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ" μια ταινια δηλαδη για την ανεξαρτητη ελληνικη σκηνη της δεκαετιας του 80 καταλαβαινεις αμεσως οτι τα υλικα που εχεις στη διαθεση σου μαγειρευονται πολυ δυσκολα. Τα στενα ορια της αιωνιας ελληνικης πραγματικοτητας δεν αφηνουν πολλα περιθωρια σε νοσταλγους και σε μύθους.

Ακομα και αν το ροκ&ρολλ βασιζεται σε αυτους ή ακομα χειροτερα τους δημιουργει καθως γεννιεται ξαφνικα σε ανυποπτο χρονο και κραταει για λιγο ( η πρωτη εμφανιση ηταν το 54, η δευτερη στα μεσα του 60 η τριτη στα τελη του 70) και μετα ξαναβυθιζεται παλι χωρις προειδοποιηση σαν τον Μομπι Ντικ παιρνοντας μαζι του τους επιδοξους Καπταιν Αχαμπ που κυνηγανε να το δαμασουν, οπως τον Κοχραν τον Μπαντυ Χολυ, τα " τρια Τζέι " ( Τζιμ, Τζιμη και Τζανις) ή περσονες οπως ο Σιντ Βισιους. Το ροκ&ρολλ καταδυεται και αφηνει πισω του μια θαλασσα απο αιφνιδιους θανατους, φημες, δοξα, μεμοραμπιλια, βιογραφιες, εταιριες, συνεχιστες, επανασταση, μουσικα ρευματα, και απανω της να επιπλεει παντα ενοχλητικο ενα απο τα μεγαλυτερα ερωτηματα που εθεσε ανθρωπινη μουσικη:

Το ροκ&ρολλ ειναι τελικα αντισταση κατα του συστηματος ή το συστημα γεννησε το ροκ&ρολλ για να ελεγχει τις μαζες?

Το μπλεξιμο με το ροκ&ρολλ ειναι κατι που το ξεκινας εφηβος ή δεν το ξεκινας ποτε. Και σ'αυτες τις ηλικιες δεν ασχολησε με ερωτηματα. Δεν σε νοιαζει στην τελικη. Θεωρεις ατυχους οσους εζησαν τους προηγουμενους αιωνες και δεν προλαβαν αυτη τη μουσικη που σε κανει να παθαινεις μια ακατασχετη εσωτερικη φλυαρια, στυλ Φιλιπ Μαρλοου, με περιπου ισες πιθανοτητες ο εαυτος σου να σε βαρεθει νωρις, να σε φοβηθει ή να σου ζητησει αυτογραφο. Η μυθολογια που σερνει το ροκ&ρολλ απο την αλλη αποδεικνύεται συντομα μια αδιστακτη τσατσα που σε βαζει να πηδιεσαι για ψιχουλα , να κουρευτεις φλατ-τοπ , οταν οι αλλοι γυρω σου αφηνουν χαιτουλα στο μαλι ή και το αντιθετο. Σε βαζει να βρεις τροπους να σε προσεξουν, πιο δυσκολους απο το να κορο'ι'δεψεις ας πουμε το χαζο της ταξης για να γελασουν οι γκομενες και για να μη χαλαρωνεις σε τρομοκρατει ψιθυριστά στο αυτι για το μελλον που σε περιμενει: "Υπαλληλος, Γερος, Κνιτης, Καγκουρας ... μαλακα, κανονισε". Σου δημιουργει την αναγκη να νιωσεις ανεξαρτητος μακρυα απο θεωρητικους και καθοδηγητες, μακρυα απο τα οραματα που δημιουργουν τα πληθη να κυνηγάς οπτασιες που δημιουργει η μοναξια.

Η ελληνικη ανεξαρτητη μουσικη σκηνη του 80, εμφανιστηκε καθυστερημενα σε μια στιγμη που το Πανκ στο εξωτερικο ειχε μετονομαστει σε Νιου Γουε'ι'β απο τις εταιριες ( "Το φιλι του θανατου του ροκ&ρολλ " οπως το αποκαλεσε σαρκαστικα ο Ροττεν) , ο Στραμερ διαπιστωνε πως οι τουριστες τον αναγνωριζαν στο αεροδρομιο γιατι "τον ειδαν προσφατα στο ΜΤV", ο Μπιαφρα παρατηρουσε πως η νεα θρησκεια των αμερικανων ειναι ο νεκρος Ελβις, ενω οι καποτε ανατρεπτικοι στιχοι του ροκ&ρολλ , αλλαζαν πιατσα για να κανουν τσουληθρα σε χιπ-χοπ κατεβατα. Η Ελλαδα ηταν τοτε το πιο απομακρυσμενο μερος της Δυσης, εθισμενη οσο καμια αλλη ευρωπαικη χωρα στον αμερικανικο τροπο ζωης και με σοσιαλιστικη κυβερνηση που στις προγραμματικες της δηλωσεις αντιπαθουσε τους Αμερικανους.

Μεσα σ'αυτη την ατμοσφαιρα εμπορευματοποιησης και αντιφατικοτητας τα ελληνικα ανεξαρτητα συγκροτηματα του 80, αρπαξαν με τη σειρα τους το μυθο του ροκ&ρολλ απο τα μαλλιά και διεκδικησαν το δικαιωμα να σταθουν και να παιξουν ελευθερα τη μουσικη της εφηβειας τους με τη δικια τους συνταγη και με τους δικους τους ορους. Το ποσο ευκολο ή δυσκολο ηταν κατι τετοιο το καταλαβαινει κανενας διαβαζοντας ενα απο τα πολλα περιστατικα της εποχης που επιχειρει να καταγραψει η ταινια:

"... Εμείς όταν είχαμε πάει να παίξουμε στου Ζωγράφου, με τραγουδιστή τον Ντρενογιάννη μάλιστα –βγήκανε τα κλασσικά ροκ συγκροτήματα πριν από εμάς κι όταν ανεβήκαμε στη σκηνή, ξεκινάμε το Silly Thing των Sex Pistols – ο Σκαρλάτος τότε είχε βαμμένο το ένα μάτι μαύρο, το άλλο άσπρο και βαμμένα χείλη, γιουχάρανε από κάτω τα φρικιά. Στις πρώτες νότες φεύγει από κάτω η πρώτη Βελουτέλα συστημένη για τον Σκαρλάτο –την αποφεύγει αυτός, σκύβω κι εγώ στα ντραμς, τη γλιτώνω. Δεύτερη Βελουτέλα, είχανε βάλει σημάδι τον Σκαρλάτο, φτάνει στα ντραμς, τη χτυπάω εγώ στον αέρα με τη μπαγκέτα, έγινε φαντασμαγορία με τους προβολείς να φωτίζουν τα ιπτάμενα γιαούρτια. Ανεβαίνουν επάνω δυο φρικιά κι αρχίζουν να χορεύουν τσάμικο για να μας ξεφτιλίσουν. Σε κάποια φάση, περνάνε δίπλα από τον Ντρενογιάννη, του τραβάει ο ένας απ΄αυτούς μια κλωτσιά στ΄αρχίδια, δε χάνει καιρό ο Ντρενογιάννης, του περνάει το καλώδιο του μικροφώνου γύρω από το λαιμό κι αρχίζει να τον πνίγει. Σηκώνομαι κι εγώ, πάω στην άκρη της σκηνής, τους κάνω κωλοδάχτυλο –άρχισε τότε ένα ξύλο άνευ προηγουμένου. Μιλάμε για τόσο ξύλο που κατά λάθος ο ξάδερφός μου βάρεσε την κοπέλα του πρώην τραγουδιστή μας –έρχονταν και οι δυο να μας βοηθήσουν και μπερδεύτηκαν μεταξύ τους...Υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να μας βλέπουν πάνω στη σκηνή, θυμάμαι οτι αν υπήρχαν 50 άτομα από κάτω ήταν οι δικοί μας, όταν υπήρχαν 150 ήταν 50 δικοί μας κι 100 που θέλανε να μας πλακώσουν, ήταν τόσο περιχαρακωμένα τα πράγματα –50 είχαμε μαζί μας, ο πεντηκοστός πρώτος ήταν πάντα εναντίον μας... "

Τα ανεξαρτητα ελληνικα συγκροτηματα θεωρήθηκαν κατι σαν συμμοριες μοναχικων τρελων "που χαλανε τη συνταγη", αληταραδες, χωρις εμπορικη και αισθητικη αξια, αντιδραστικοι χωρις πολιτικη συνειδηση και οραμα και αναλογα αντιμετωπιστηκαν απο εταιριες, αγανακτισμενους πολιτες , "φρικια" θεματοφυλακες του ακαδημαικου ροκ και κομματικες οργανωσεις ολων των αποχρωσεων.

Δεν ξερω τελικα αν ποτε στην Ελλαδα υπηρξε γενια που πετυχε τους στοχους της. Το σιγουρο ειναι πως η συγκεκριμενη γενια βρεθηκε χαμενη οταν το παιχνιδι εληξε αποτομα στις αρχες του 90. Τοσο αποτομα που δεν προλαβε καν να συμβιβαστει και να ουρλιαξει σαν τον χοντρο Πρισλευ, στριμωγμένη σε καποιο σκυλαδικο για την δυναμη της νιότης της που χαθηκε για παντα. Μυθοι σαν αυτον του "Βασιλια" αλλωστε, δεν χωρεσαν απο την αρχη στον κωδικα της. Τη μερα μαλιστα που πεθανε ο Ελβις, τον Αυγουστο το 77, οπου ετυχε να γινεται καποια πανκ συναυλια, το κοινο ξεσπασε σε ζητωκραυγες μολις εμαθε τα νεα ...

Αυτο που καταφερε να αφησει πισω της η γενια του 80 στην Ελλαδα ειναι κυριως μουσικη. Και μεσα απο αυτη τη μουσικη καποια ερωτηματα για ολους εμας τους επομενους.

Αν ενα ντοκυμαντερ σου φαινεται βαρετο, βγες μια βολτα εξω και κοιταξε γυρω σου.

Θα διαπιστωσεις οτι αυτα τα ερωτηματα παραμενουν ακομα.

Το ιδιο και η μουσικη τους

Για περισσοτερες πληροφοριες σχετικα με το ντοκυμαντερ "ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ":

http://sportingsucks.blogspot.com/

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΑ ΠΛΑΝΑ ΑΠΟ ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ ΤΟΥ 80

2012-01-21T08:11:00.000-08:00

... ή αλλιως καλως τα ναυτακια τα ζουμπουρλουδικα 1987 βέρζιον. Τα πλάνα ανήκουν σε Αμερικανο ναυτη που ηρθε με αεροπλανοφορο στον Πειραια στα τελη της δεκαετιας του 80. Η μουσικη επενδυση ειναι επισης του ιδιου, προφανως απο καποια κασσετα με "παραδοσιακη ελληνικη μουσικη" που του πουλησαν στο λιμανι. Την αφησα ετσι γιατι νομιζω οτι ειναι καλυτερα. Μεσα στα πλάνα και η καταγραφη κάποιου σκυλάδικου της παραλιας που ο εκστασιασμενος αμερικανος απολαμβανει την εξωτική αυθεντικη ελληνικη ατμοσφαιρα ζουμαροντας σε μια ομορφη " ελληνιδα" χορευτρια που μοιαζει στη Σουζαν Χε'ι'γουορντ ( και ισως ειναι Αγγλιδα - οπως αρκετες χορευτριες σκυλαδικων της Αθηνας και της Επαρχιας εκεινο τον καιρο - την ωρα που εκτελει εναν " πατροπαραδοτο ελληνικο χορο ".

Μια μικρη ερασιτεχνικη καταγραφη εικονων του ελληνικου ενοχου 80 που χαθηκαν σε ενα σκοτεινο μακρυνο παρελθον.

Ή μηπως οχι?

"ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ" ενα "μυστικο" ντοκυμαντερ

2012-01-04T06:45:00.000-08:00

Κυκλοφορεί περιπου σαν αστικος μυθος για τους περισσοτερους που ασχολουνται και ψαχνουν τα "πισω απο τις καμερες" του Ελληνικου κινηματογραφου. Για τους παλιους ομως που εζησαν στ'αληθεια πισω απο τις καμερες γυριζοντας ταινιες ειναι κοινο μυστικο.

Προκειται για ένα σεναριο κινηματογραφικης ταινιας που ξεκινησε να γραφεται, (στην αρχη για πλάκα, αλλα μετα, τουλαχιστον συμφωνα με τα οσα λεγονται το πραγμα σοβαρεψε), απο μια παρεα τεχνικων, σκηνοθετων, που δουλευαν οι περισσοτεροι απο αυτους στον ελλ. κινηματογραφο τη δεκαετια του 60, αλλα και καποιων αλλων που δεν ειχαν επαγγελματικη σχεση με το αντικειμενο. Σκοπος τους ηταν να γυρισουν μια ταινια που θα αμφισβητουσε τον ελληνικο κινηματογραφο οπως ειχε διαμορφωθει και θα αποδομουσε κλασσικες σκηνες που ειχαν κανει το γυρω του κοσμου εκεινη την εποχη. Μολις γυριζαν την ταινια - μυστικα παντα- θα την εστελναν να προβληθει στο εξωτερικο.

Ηταν μια διαμαρτυρια.

Μιλαμε για μια εποχη που τα ενημερωτικα φιλμακια διαβεβαιωναν με το κλασσικο πια σλογκαν πως η Πρωτευουσα ηταν "μια πολη που δεν εχει να ζηλεψει τιποτα απο τις αντιστοιχες Ευρωπα'ι'κες" με αποτελεσμα ταινιες σαν το "ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ" να καταδιωκονται στην κυριολεξια, απο τη Λογοκρισια, ως επικινδυνες για την εικονα της αναπτυσομενης Ελλαδας στην υπολοιπη Ευρωπη, αν οχι στον υπολοιπο Κοσμο. Αν μαλιστα σκεφτεί κανεις, πως η εταιρια παραγωγης εκλεισε αμεσως μετα την προβολη και οι περισσοτεροι συντελεστες της παραλιγο να τερματισουν αδοξα την καριερα τους, ως εχθροι του Εθνους, μονο και μονο γιατι κατεγραψαν στον φακό, εικόνες απο μια "Παραγκουπολη" 10 λεπτα με τα ποδια απο το Κεντρο της Αθηνας, μιλαμε για πραγματικα αγριες και πολυ σκοτεινές διαδικασιες.

Την ιδια εποχη, στην Ευρωπη, που τοτε καθοριζε ακομα τις εξελιξεις στον κινηματογραφο, γινοταν ενας μικρος χαμος. Νουβελ Βαγκ, πρωτοποριακη διασπαση του αφηγηματικου αξονα, σεναριακες προσεγγίσεις σε θεματα Ταμπου, βρεττανικο "φρί σίνεμα", εξαιρετικα δειγματα Τσεχοσλοβακικου κινηματογραφου και αλλα πολλα έκαναν τους εδω δημιουργους να νιωθουν ακομα πιο ασφυκτικά στην ηδη μιζερη ( τουλαχιστον γι'αυτους) ελληνικη κατασταση. Οι προσπαθειες που εβλεπαν το φως της μονταζιερας και απλωνονταν στο ασπρο πανι σε καποια κινηματογραφικη αιθουσα της συμφορας συνηθως, ηταν πολυ λιγες.

Κατα τ'αλλα το ελληνικο κοινο της εποχης ηταν κουρδισμένο στο εξιδανικευμένο στυλ που λανσαρε ο Φινος με κλασσικους αφηγηματικους αξονες οπως για παραδειγμα το δοκιμασμενο μοτιβο "ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ": δηλαδη μια φτωχη κοπελα στην αρχη, μια κακια μητρια στη μεση και ενας πλουσιος ωραιος νεος στο τελος, ολα αυτα μαζι με λιγη φαρσα και φυσικα αρκετη ελαφρολα'ι'κη μουσικη ( για τους καλους χαρακτηρες του σεναριου) ενω δεν ελειπε και καποια μουσικη που μιμουταν την τζαζ για να υποδηλώσει την παρουσια του κακου συνηθως πλουσιου.

Αν σκεφτει κανεις ποσες ταινιες του "παλιου καλου ελληνικου κινηματογραφου" εχουν γυριστει με αυτο

το πανομοιότυπο σεναριο μπορει να συμπερανει ισως πως αυτη η μυστικη "συνομωσια" των αντιδραστικων τεχνικων και σκηνοθετων ειχε μια βαση. Αν μαλιστα σκεφτουμε επισης πως αυτο που ονομαζουμε "Παλιος ελληνικος κινηματογραφος" απεχει απο τον "Νεοελληνικο κινηματογραφο" μολις 6-7 χρονια με το ζορι, επισης καταλαβαινουμε πως οι φοβοι τους επιβεβαιώθηκαν. Mεγαλο μεριδιο ευθηνης βεβαια σ'αυτη την ατυπη διασπαση εχουν και οι μετέπειτα κινηματογραφιστες που προσπαθησαν να διαχωρισουν τη θεση τους ( οτι εκανε μυστικα και η ομαδα του 60 ) αλλα το εκαναν σπασμωδικα και με μια διαθεση εκδικησης ξεφευγοντας ( αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια)

Ο τιτλος που συμφωνα με την ερευνα φαινεται να ηταν ο επικρατεστερος αναμεσα στην ομαδα ειναι το

" ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ".

Ειναι μια ολοκληρη ατακα κατευθειαν κλεμενη απο μια κινηματογραφικη κωμωδια της εποχης το: " ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΓΑΤΑ" σε σεναριο και σκηνοθεσια Αλεκου Σακελαριου. Το πρωτο που υποπτεύεται κανεις ειναι οτι ο Σακελαριος ανηκε στην ομαδα και γι'αυτο με καποιο τροπο ισως και να μην ισχυει γιατι το σιγουρο ειναι οτι θα τραβαγε αμεσως τις υποψιες οταν η ταινια θα προβαλοταν στο εξωτερικο.

(Μαθετε εδω περισσοτερα στοιχεια για το υλικο του ντοκυμαντερ )

Επισης στο ντοκυμαντερ θα γινει καποια προσπαθεια να γυριστουν σκηνες του σεναριου με τον τροπο που φαινεται πως ηθελαν να ακολουθησει η ομαδα, ετσι ωστε να εχουμε και μια ιδεα για το πως θα φαινοταν και θα ακουγοταν η ταινια.

Η σκηνοθεσια ειναι του Μιχαλη Καφανταρη ενω η διευθηνση φωτισμου ειναι του Νικου Χανιωτη. Βασικους ρολους στην αποδοση των σκηνων του σεναριου θα ερμηνευσει η Αργυρω Μουστακα Βρετου:

Εδω ενα μικρο διαφημιστικο σποτ για το ντοκυμαντερ "ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ" :

"Ενα σιδερά να βαλει τη σωληνα ... " ΜΕΡΟΣ Γ

2012-01-03T13:59:00.000-08:00

(ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ )

" Δε νομιζω πως εδω στην Ελλαδα θα εξαφανιστει η πορνεια. Σε κανενα μερος δεν εχει σβυσει, απλως την εχουν επουλωσει. Ακομα και στα κουμουνιστικα κρατη υπαρχει ακομα, κρυφα. Αν το κρατος μας γινει κουμουνιστικο αυτο θα ειναι εναντιον μας. Το αριστερο κομμα δεν θελει τον επι πληρωμη ερωτα. Ομως αφου θα τα εχεις ολα,βεβαια,δε θα σε ενοχλησει και πολυ. Πιστευω πως θα ζησουμε πολυ καλα.Γιατι αν εγω θα εχω το σπιτι μου, αν δεν πληρωνω ενοικια και ειδικα αν υπαρχει παιδεια γιατι να στεναχωρηθω. Θα δουλευω και θα παιρνω ενα μισθο που θα με φτανει να συντηρω την οικογενεια μου ... "

Αυτα λεει στο βιβλιο "ΠΟΥΤΑΝΑ" της Τασιας Χατζη, που κυκλοφορησε το 1980 απο τις εκδοσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ, μια απο τις 11 ιεροδουλες που η συγγραφεας βρηκε να δουλευουν σε μπαρ-βιζιταδικα της εποχης, σε ξενοδοχεια στην Αθηνάς,Σωκρατους και Σοφοκλεους, σαν πατρονες-ιδιοκτητριες οικου ανοχης ή σαν"ρεπατζουδες" ( δηλαδη μη δηλωμενες πουτανες που δουλευουν στη θεση της ιδιοκτητριας του μπουρδελου). Δεν παραλειπεται οπως ειναι φυσικο και η κλασσικη περιγραφη του χωρου:
" Η κοπελα με την στολη της δουλειας μεσα σε ενα αλλοκοτο ντεκορ οπου τα εικονοστασια με Παναγιες και Εσταυρωμενους ζευγαρωνουν με ημιγυμνες φωτογραφιες και ποστερ σταρ. Η συγγραφεας απο τη μεσα μερια για να μη την ενοχλουν "αυτα τα γομαρια" ( προφανως συμβουλη που της εδωσε η πουτανα) Στην αφιξη καθε νεου πελατη, διακοπη στο μαγνητοφωνο, βγαινει η υπηρεσια, παλια πορνη ή ομοφυλοφιλος, που ο ετεροφυλικος ρατσισμος, εχει περιθωριοποιησει, να πει στον πελατη τον τροπο δουλειας της κοπελας και την τιμη. " Πισωκολλητο κι'απο πανω, με προφυλακτικο" ή " Περιποιηση δεν εχει". Στη συνεχεια παρουσιαζοταν η κοπελα εκανε ενα σκερτσο το ιδιο παντα, κι ευθυς αποσυροταν και η υπηρεσια να λεει " Αυτη ειναι η κοπελα, θα περασεις? " Το τυπικο της συναλλαγης στον οικο ανοχης ... Αν ο πελατης εφευγε γιατι δεν του αρεσε η κοπελα κουβεντιαζαμε ησυχες μεχρι την αφιξη νεου. Αν ηθελε να περασει περνουσε σε καποιο δωματιο, εμεις συνεχιζαμε να μιλαμε για πεντε λεπτα μεχρι να ξεντυθει ο κυριος. Μετα εφευγε η κοπελα και σε ενα δυο λεπτα επεστρεφε και συνεχιζαμε. Ειχα ξαφνιαστει. Συζητουσαμε σαν να μην ειχε μεσολαβισει τιποτα. Σα να χε παει να αγορασει ενα σαντουιτς, ζητουσε συγνωμη που με αφησε να περιμενω, θυμοταν λαμπρα που ειχαμε σταματησει και συνεχιζε να αφηγειται ... )

Οπως υποψιαζεται κανεις, απο τις λεξεις ακομα που ακολουθουν τον βασικο τιτλο στο εξωφυλλο: "μια γυναικεια μοιρα ή η αθλιοτητα να' σαι γυναικα ", η συγγραφεας τάσσεται κατα της Πατριαρχικης ταξικης κοινωνιας ...

" Που κυνικα επαναλαμβανει οτι ολες οι γυναικες ειναι πουτανες και η Γυναικα θυμα της κοινωνιας των αντρων εσωτερικευει καταστροφικα αυτη την αφοριστικη ρηση που εκφραζει ταυτοχρονα μια επιθυμια τους. Γυναικα γινε πουτανα οταν εγω ο Αντρας σε θελησω ή γυναικα προσπαθησε να μου αποδειξεις πως δεν εισαι πουτανα για να γινεις μητερα των παιδιων μου...
Μια μομφη που εκφοβιζει και χειραγωγει θαυμασια τη γυναικα ποικιλοτροπος ... "
Ο Αντρας-δυναστης-αναγνωστης νιωθει απο τον Προλογο ακομα την επιθυμια της συγγραφεα να του επιστρεψει μεσω του βιβλιου της αυτη τη"μομφη". Βεβαια η συγγραφεας εχει το πολυ σοβαρο ελαφρυντικο πως ζει στο τελος της δεκαετιας του 70, μια εποχη που οι μορφωμενες και επαναστατημενες γυναικες της Μεταπολιτευσης φαινεται να αγκαλιαζουν την πρωτοεμφανιζομενη για τα τοτε ελληνικα δεδομενα, ιδεα της παγκοσμιας γυναικειας χειραφετισης με τη σκληροπυρινικη-μονοπλευρη αγαπη του ζηλωτη.
Αν το αιτημα του βιβλιου θα ηταν καποτε στον τοπο μας να δηλωθουν και "Αρσενικες πορνες " που θα εκμεταλευονται σεξουαλικα οι γυναικες, εκτος οτι θα ειχε πλακα, θα ηταν δικαιο, και μαλιστα θα επιβεβαιωνοταν κατα καποιο τροπο σημερα. Η φανερη αξιωση ομως της συγγραφεα ειναι να παψουν να υπαρχουν γυναικες πορνες και να σταματησει ετσι η σεξουαλικη εκμεταλευση απο τον ανδρα πελατη και η οικονομικη εκμεταλευση απο τον ανδρα-νταβατζη , οποτε να σταματησει και η Πατριαρχικη κοινωνια να αισχροκερδει εις βαρος τους. Συμπονα βεβαια τις δυστυχισμένες πουτανες αλλα κατα καποιο τροπο θεωρει την υπαρξη τους αχίλλειο πτερνα της Γυναικειας υπαρξης, ενω τα μπουρδελα τα ξενοδοχεια και τα κωλομπαρα ανδρο συνομωσιας κατα της Γυναικειας αξιοπρεπειας.

Ετσι τονιζει το αισθημα οργης και μισους που ενιωθε οταν γυριζε εξουθενωμενη απο τις πιατσες, τα μπουρδελα, τα ξενοδοχεια μετα απο συζητηση με την καθε γυναικα, γιατι και εκεινη ειχε αναστατωθει σαν γυναικα

" αντικριζοντας τη γυναικεια σκλαβια και ταπεινωση, τον παραλογισμο του αγοραιου ερωτα, την εμπορευματοποιηση του γυναικειου σωματος, τη χαμηλοφωνη διαπραγματευση της σεξουαλικης μισθωσης, "Ποσο παει? -Τετρακοσσιες δραχμες με προφυλακτικο", τη θλιβερη φετιχοποιηση του ερωτα, την επιβεβλημενη απο την κοινωνικη και κρατικη μεταχειριση πνευματικη και ηθικη εξαθλιωση των γυναικων, την αδυσωπητη παρουσια του αντρα με ολες τις συμφορες που συνεπαγεται για τη γυναικα, ειτε αυτος ειναι ο πελατης, ειτε ο Νταβας ειτε ο ξενοδοχος ειτε ο αστυνομικος, την ανταγωνιστικη διεκδικηση απεναντι στις υπολοιπες γυναικες, τις "σπιτικες" με τη διαπιστωση-αμυνα τους "οι αλλες ειναι πιο πουτανες" και την καθολικη τελικα σεξουαλικη αθλιοτητα. Γιατι ειναι η ΓΥΝΑΙΚΑ, η γυναικεια υπαρξη, οχι η "πουτανα" αυτη που καθημερινα εξευτελιζεται, ταπεινωνεται και εμπορευματοποιειται εκει"

Μια πιο αντικειμενικη διασταση στο θεμα την δινει η ιδια η Πουτανα η ζωη. Οι 11 ιεροδουλες που μιλανε φαινονται πιο χαλαρες, και περιγραφουν ξερα χωρις περιστροφες, και συχνα με λιγοτερη απο οτι θα περιμενε η συγγραφεας την αισθηση του κοινωνικου θυματος για τον εαυτο τους, τη ζωη μεσα απο τη δουλεια τους και μαζι μια ελληνικη κοινωνια υπανάπτυκτη, αμόρφωτη και βαρβαρη των δεκαετιων του πενηντα, εξηντα και εβδομηντα .
Τα παιδικα χρονια λιγο πολυ αθλια για ολες. Επαρχια ή περιθωριακη συνοικια, στερηση, ανικανοι γονεις με σακατεμενα μυαλα, εκμεταλευση .

Η Ντινα 42 χρονων το 1980, λεει:

" Οταν πηγαινα ακομα στο δημοτικο σχολειο στην Πεμπτη ταξη ειχα μπλεξει με εναν χωροφυλακα. Απο αυτον εμεινα εγκυος στα δωδεκα. Αυτος φοβηθηκε και ζητησε μεταθεση.Οταν η κοιλια μου ειχε αρχισει να φαινεται και πηγα στη μανα της νυφης μου και της στο ειπα,οτι εχω παθει αυτη τη ζημια, αμα θελει ο αδελφος μου ας με σκοτωσει αμα θελει ας με παει να βρω αυτον. Αυτος ειχε πετυχει την μεταθεση του για αλλη επαρχιακη πολη. Μολις το ειπαν στον αδελφο μου πηγε να με σφαξει ... με τα πολλα με πηγε. Τον βρηκαμε συζητησαμε μου ειπε να παμε στην Αθηνα να ριξουμε το παιδι και να μου νοικιασει ενα σπιτι να μεινω, γιατι δεν του επετρεπε ακομα η υπηρεσια να παντρευτει. Αυτος ομως ελεγε ψεματα και τελικα με πηγαν στο ιδρυμα Μητερα και γεννησα το παιδι εκει. Δεν το ξαναειδα απο τοτε ..."

Οι περισσοτερες περασαν τα παιδικα τους χρονια σε ιδρυμα. Η "Φωφω" 25 χρονων το 1980 λεει:

" Γεννηθηκα το 1955 στο Βολο και απο δυο χρονων εζησα στην Αθηνα. Στα 15 μου ο πατερας μου με εκλεισε στο αναμορφωτηριο, γιατι φοβοταν μηπως γινω ξερω γω ,πουτανα. Με εβαλε στο αναμορφωτηριο μαζι με τον αδελφο μου γιατι λεει θα γινομασταν αλητες. Στο αναμορφωτηριο χαλας πιο πολυ. Αυτα που ειδα εκει μεσα δεν φανταζομαι να τα ξαναδω στη ζωη μου. Μας δερνανε πολυ και με το παραμικρο μας βαζαν πειθαρχειο.Πολλες φορες φερνανε την Αστυνομια, το 100 για να δερνει τις απειθαρχες. Εβλεπα κοπελες εγκυες να μη ξερουν απο ποιον ειναι, να βαζουν βελονες στην κοιλια τους, να κοβουν φλεβες. Τις τρεχαν στο νοσοκομειο αλλα δεν τις πηγαιναν για εκτρωση. Κανονισα με 10 κοπελες και πηδηξα τη μαντρα και το εσκασα"

Το ξυλο, ο φοβος και η αγνοια συνεχιζεται και εκτος ιδρυματος. Η "Βανεσα" 19 χρονων το 1980 λεει :

Μετα απο αποπειρες αυτοκτονιας, εγραψα ενα γραμμα στη μητερα μου να ερθει να με παρει απο το ιδρυμα στη Λαρισα. Η μητερα μου επειδη της στερουσα την ελευθερια μου εριχνε αγριο ξυλο. Το σκασα και με εψαχνε η Αστυνομια και στην αρχη οπως σου ειπα με φιλοξενουσαν διαφοροι γνωστοι που ηθελαν να ικανοποιησουν τις σεξουαλικες τους αναγκες. Την πρωτη φορα με φιλοξενησαν τρια παιδια τα οποια εκμεταλευτηκαν το γεγονος οτι ειμαι ξεκαρφωτη και με βιασανε. Αφου με πηδηξαν με πηγαν σε ενα αλλο σπιτι που εμενε ενας γεροντας για να με πουλησουν σε καποια τιμη. Εγω φοβισμενη δεχτηκα να παω μεχρι εκεινο το σπιτι, εξαλου απο ποιον θα μπορουσα να ζητησω βοηθεια. Η Αστυνομια με κυνηγουσε, οι γονεις μου ... χειροτερα. Ο Γερος με ειδε χλωμη και φοβηθηκε οτι ημουν αρρωστη και δεν εκανε τιποτα μαζι μου. Τα παιδια με χτυπησαν μετα γιατι λεει εγω κατι ειχα πει στο Γερο γι'αυτους. Για τον βιασμο δεν ειπα τιποτα, που να τα πω ...

Σ αυτο το σημειο οι κοπελες αποφασιζουν να επιβιωσουν . Η Βανεσα συνεχιζει λοιπον:

... αλλα αφου ειδα οτι υπαρχει αυτος ο ευκολος δρομος για το χρημα επιχειρησα να το κανω μονη μου στα 14. Πηγα σε ενα μπαρακι στην Αλεξανδρας και ειπα του αφεντικου να δουλεψω βιζιτα ... Αλλα ημουν ανηλικη και σκαστη, οποτε σταματαγα, αρχιζα ξανασταματαγα με βρισκαν με πηγαιναν πισω στη μητερα μου το ξαναεσκαγα και αυτο κρατησε μεχρι τα 17. Τον καιρο που ημουν σκαστη, περα απο τη βιζιτα εκανα και δουλειες του ποδαριου. Δουλεψα σε γραφειο εσωτερικης διακοσμητικης, παραδουλευτρα, μπαρ-γουμαν κλπ. Αλλα μου ριχνονταν συνεχεια τα αφεντικα και εγω εφευγα. Ελεγα, τον κερατα να δουλευω και να με πηδαει ολο το μηνα για τις οκτω χιλιαδες δραχμες μηνιατικο. Γιατι να κατσω? Για ποιο λογο. Και πριν συμπληρωσω εβδομαδα εφευγα ... "

Η δουλεια στο εργοστασιο οσο πλησιαζουμε στη δεκαετια του 80 φαινεται να χανει ποντους. Η "Μυρτω" 20 χρονων το 1980 λεει: "

Συναντησα τυχαια μια παλια μου γνωστη απο το ιδρυμα κοντα στο Θησειο και αυτη μου ειπε να, εχω παρει αυτο το δρομο ... Την πηγα μεχρι τη δουλεια της και εκατσα στο μπαρ να πιω ενα ποτο. Το μπαρ ηταν βιζιταδικο. Ενω επινα το ποτο μου με καμακωσαν δυο'τρεις πελατες γιατι με περασαν της δουλειας. Εγω εκεινη τη στιγμη δεν σκεφτηκα ουτε ηθικα, ουτε ταμπου ουτε προκαταληψεις αλλα απλα σκεφτηκα οτι εργαζομουν σε μια βιοτεχνια και επαιρνα τοτε εκατονογδονταπεντε δραχμες μεροκαματο σαν ανηλικη και δεν θα ηταν ασχημα να βγαλω χιλιες ή δυο χιλιαδες δραχμες να ανασανω λιγακι. Η βιζιτα σ¨αυτο το μαγαζι ειχε πεντακοσιες. Πηγα λοιπον με τον πρωτο πελατη, με το δευτερο και τελικα μεχρι της δυο η ωρα τα μεσανυχτα ειχα βγαλει δωδεκαμησι χιλιαδες. Τοτε ημουν δεκαοκτω χρονων ..."

Δεν ειναι λιγες οι περιπτωσεις που την κοπελα τη βγαζει στη βιζιτα καποιος δικος της, αντρας-γκομενος-πατερας και η μανα ή η πεθερα κανουν τα στραβα ματια. Η "Δημητρα" 27 χρονων το 1980 λεει:

" ... Τοτε ημουν δεκαοχτω χρονων. Πανω στους δυο μηνες που ημουν με τον Δ. τελειωσαν τα λεφτα. Αυτος ομως δεν πηγαινε για δουλεια. Μια ωραια πρωια,μου λεει,πρεπει να δουλεψεις και εσυ γιατι τωρα η οικοδομη εχει πεσει σε κριση και δεν εχουμε δουλεια. Δεν πειραζει του λεω θα παω να δουλεψω εγω σε εργοστασιο. Α, μου λεει τι να παρεις απο το εργοστασιο. Τρακοσια φραγκα μεροκαματο τι να σου κανουν.Η γυναικα ενος φιλου μου εχει δυο ανθρωπους που πανε και κανουν ερωτα μαζι της και την πληρωνουν. Τι λεω, θα κανω ερωτα με ανθρωπους που δεν ξερω? Κανεις δεν θα το μαθει μου λεει θα σε πηγαινω εγω σε ενα μερος και θα σου δινει 10.000 ο ενας.Του λεω καλα, εσυ το θεωρεις σωστο αυτο το πραγμα? Ακου μωρη καριολα μου λεει, αν θες να πας καλως, αν οχι εμενα ξεγραψε με. Ελα τωρα που εγω απο την πλευρα μου ειδα, πως με πηγε στους δικους του και λεω ο ανθρωπος πρεπει να εχει καλο σκοπο για να με παει ετσι αυθορμητα αμεσως στους δικους του πρεπει σιγουρα να μην ειναι αλητης. Να παω εκει δεν ηθελα. Τον αγαπουσα, η αληθεια ειναι πως ηταν πολυ ομορφος ...

Ακομα και αν δεν υπαρχει γκομενος που θα τις βγαλει στο πεζοδρομιο, αργα η γρηγορα θα υπαρξει καποιος νταβας να τις εκμεταλευτει. Τις περισσοτερες φορες μαλιστα τον δημιουργουν οι ιδιες απο συναισθηματικη αναγκη. Η "Μαγδα" 51 χρονων το 1980 λεει:

... Τωρα πως γινεται αυτος ο ανθρωπος να γινεται κακος και να σου παιρνει τα λεφτα? Δεν νομιζω οτι φταιει αυτος. Κατ εμε φταιει η γυναικα. Οταν εσυ βγαζεις δεκα χιλιαδες την ημερα και δινεις σε εναν νεαρο που κανεις κεφι και που αυτος βγαζει το πολυ χιλιες την ημερα και τον βγαζεις εξω και τον πας στα μπουζουκια , δεξια και αριστερα και δεν ξερω και εγω που αλλου και τα πληρωνεις ολα εσυ και του δινεις πεντε δεκα χιλιαδες δραχμες μοιραια θα σκεφτει να σε εκμεταλευτει. Οι γυναικες θελουν να χουν τον καλυτεραο, τον δυνατοτερο, τριχες τωρα ... Η γυναικα που ναι της αμαρτιας εχει την αδυναμια να δινει, γιατι νομιζει οτι αυτο κανει καλο στον ανθρωπο που εχει, αυτος αρχιζει αλλη τακτικη. Ξερεις εγω εχω οικογενεια, εχω υποχρεωσεις, εχω αδελφη να παντρεψω. Αυτο το ανθρωπακι λοιπον που αγωνιζεται ολα του τα χρονια για να πιασει πεντε δεκαρες παει μια γυναικα και του προσφερει καθε μερα δεκα χιλιαδες δραχμες. Δεν θα τα παρει? Θα τα παρει την πρωτη, θα τα παρει τη δευτερη, την τριτη θα πει, φτου στο διαολο και εγω ο μαλακας πηγαινα και δουλευα για πεντακοσια και για χιλια τωρα η κυρια μου φερνει δεκα χιλιαδες στο πιατο. Και κατεβαινει λοιπον στις πιατσες που συχναζε αυτος που δεν ειχε να φαει, με το καλυτερο κοστουμι και το καλυτερο κομπολοι.Κομπολοι ξερεις τι παει να πει. Χρυσο κομπολοι. Αφου λοιπον παιζει ζαρια και εχει φαει τ αντερα του, παιρνει το κομπολοι και κατεβαινει στις πιατσες που ετρωγε σφαλιαρα για να πιασει ενα χιλιαρικο και αρχιζει εκεινος και ριχνει σφαλιαρες. Γιατι? Αφου εχει τη γυναικα που του δινει δεκαπεντε χιλιαρικα θα πιασει και αλλες δυο. Ετσι του εμαθε η ζωη αυτη. Βεβαια υπαρχουν αγαπητικοι που δερνουν και μαχαιρωνουν τις γυναικες. Δεν μπορεις να τους βαλεις ολους στο ιδιο τσουβαλι. Αυτοι ειναι εγκληματιες. Οπου και αν ηταν αυτοι θα ηταν εγκληματιες. Τους αγαπητικους τους κανουμε εμεις εκτος απο τους μαστρωπους. Και μια γυναικα μπορει να ειναι μαστρωπος ...

Ακομα και αν γλυτωσουν το ξυλο ή το χαρακωμα του νταβατζη, αργα ή γρηγορα ολες θα πεσουν θυματα κακοποιησης απο τις Αρχες. Οι μαρτυριες ειναι πολλες ιδιαιτερα στις παλιοτερες που δουλεψαν την εποχη της Χουντας. Περα απο το ξυλο για να μαρτυρησουν πως βγηκαν ( Συμφωνα με τις ιδιες, οι αστυνομικοι εψαχναν σ'αυτη την περιπτωση να βρουν αν υπαρχει καποιος που τα παιρνει απο τις γυναικες χωρις να δινει και σ'αυτους ) , οι ιεροδουλες περνουσαν δεκαημερα μεχρι η Ασφαλεια να δηλωσει στα πρακτικα το ονομα τους, δεμενες μεσα στα κρατητήρια και υποβαλλονταν σε φαλαγγα οσπου να υπογραψουν ομολογια. Η "Μαρια" 26 χρονων το 1980 λεει:

... Κι ομως ο νομος μολις με δει εμενα να καθομαι κατω στην εισοδο του ξενοδοχειου λεει να με δειρουν. Το περασμενο Σαββατο μαζευτηκε αλητεια απο κατω, ειναι η μερα τους, τους ειπα να φυγουν δεν φευγανε, αιφνης νασου το 100. Μολις βλεπω το 100 λεω κατσε να ανεβω απανω να μην εχω μπερδεματα. Μου φωναζουν, ε εσυ που πας για κατεβα κατω. Αυτοι μαζευουν δυο τρεις τους βαζουν μεσα στο 100 και φωναζουν ενισχυσεις. Ερχονται τρια 100. Λεει σε εμενα ενας μπατσος για μπες μεσα. Του λεω γιατι, μου λεει να παμε στο τμημα.Γιατι ρε παιδι μου λεω, αφου εμας ερχεται και μας παιρνει το Ηθων.Οχι μωρη μου λεει θα μπεις μεσα ακους τι σου λεω και μ¨εχει πιασει απο το μπρατσο και με ποναει. Εκεινη την ωρα φωναζει ενας μεσα απο το 100. Αμα δεν την παρεις δεν εισαι αντρας, δεν εισαι τιποτα. Και που τον ακουω γυριζω και του λεω με συγχωρεις διασκεδαζετε μαζι μας? Ναι μωρη μου λεει διασκεδαζουμε σε πειραζει_ Και με πιανει απο τα μαλια. Εγω καθοτι ειμαι νευρασθενικη και δεν τους χωνευω καθολου δεν πηγαινα. Πεφτουν απανω μου ισα με 10 αστυνομικοι ο ενας με τραβαγε απ¨τα μαλια ο αλλος απο τα χερια, ο αλλος απο τα ποδια λες και ημουν τσουβαλι και με εχωσαν στο 100 ηθελαν να με πανε μεσα ετσι για καπριτσιο για να δειξουν οτι ειναι αντρες ...μη φωναζεις μωρη πουτανα και μου δινει μια μπαμ στο ματι και μου γινεται το ματι τοσο και τον αρπαζω απο τα μουτρα, ειχα και τα νυχια και του κατεβαζω τη μαπα κατω, ο αλλος μου κανει λαβη. Μας πανε στο Πεμπτο. Μολις μπηκαμε μεσα στο τμημα αυτος που του χα κατεβασει τη μαπα με αρχιναει στις μπουνιες και εγω με κατι μποτες μυτερες που ειχα τον πηρα στις κλωτσιες. Δικηγορο δεν αφηναν να καλεσουμε τιποτα. Την αλλη μερα αυτοφωρο με την κατηγορια σωματικες βλαβες. Στην καταθεση γραψανε οτι ηθελαν. Πηγα στο δικαστηριο με δικασανε 50 μερες με τριετη αναστολη.

Αυτη η δουλεια εχει συνεπειες. Ολες το ξερουν, απο την αρχη. Η "Ποπη" 31 χρονων το 1980 λεει:
Για μας ομως ειναι μια απαισια δουλεια, σου σπαει τα νευρα. Προσπαθουμε να το παρουμε αποφαση πως αφου βγηκαμε σ'αυτη την εργασια θα εχουμε και τις συνεπειες της. Ετσι πολλες γινονται αλκοολικες και αλλες παιρνουν ναρκωτικα ψαχνοντας για μια διεξοδο. Ειναι μια διεξοδος στα ψυχολογικα προβληματα που μας δημιουργει η δουλεια. Γι'αυτο υπαρχει επισης μεταξυ μας η ομοφυλοφιλια και αυτο γιατι υπαρχει μεγαλυτερη κατανοηση μεταξυ δυο γυναικων παρα μεταξυ ενος αντρα και μιας γυναικας πορνης. Ξερω τι δουλεια κανει, ξερει τι δουλεια κανω σα γυναικα καταλαβαινει η μια τα προβληματα που εχει η αλλη ...

Υπαρχει επισης και το ονειρο της οριστικης αποδρασης καπου στον οριζοντα που σε κανει να αντεχεις. Η "Κατια" 26 χρονων το 1980 λεει:

... Καθημερινα αντιμετωπιζω τοσους αντρες που εχω πια σιχαθει το αντρικο φυλο. Και λεω αμαν, να τελειωσω να σηκωθω να παω στο σπιτι μου να δω τα παιδια μου.Τα παιδια μου δεν ξερουν πως κανω αυτη τη δουλεια, δεν τρελαθηκα να τους το πω. Εξαλου κανενα χρονο θα δουλεψω ακομα και μετα σκοπευω να σταματησω. Εχω αγορασει κατι οικοπεδα και σπιτια, θελω να κανω μερικα ακομα πραγματα και μετα να βλεπω την Αθηνα και να φευγω μιλια μακρια. Θα φυγω για την επαρχια μαζι με τα παιδια μου και θα ανοιξω μαγαζι ...

Μεχρι τοτε ομως αναγκαστικά θα πρεπει να υπομεινεις την καθημερινη ρουτινα, που δεν ειναι παντα νορμαλ . Η "Κασσιανη" 36 χρονων το 1980 λεει:

... Η πελατεια μου προερχεται κυριως απο τη μεσαια ταξη και κατω. Οι πλουσιοι δεν θα ερθουν σε εμας, θα πανε στα κρυφα διαμερισματα αυτα που λειτουργουν με τηλεφωνο. Εχω πελατες, νεους γερους φυσιολογικους και ανωμαλους. Και το τι ζητανε απο μας οι πελατες δεν περιγραφεται. Οι βιτσιοζοι γενικα ειναι μεγαλοι στην ηλικια και αριστοκρατες. Και αφου ικανοποιησουν τα βιτσια τους μετα κανουν ζοριλικια στη γυναικα για να δειξουν αντρες. Ενας ανωμαλος που ρχεται στο μπουρδελο δε θα δειξει ποτε την ανωμαλια του στη νομιμη γυναικα του. Φερειπειν απο εγωισμο δε θα γλυψει τη γυναικα του ή δεν θα της ζητησει να του βαλει αγγουρι πισω, πραγμα που το ζηταει απο μας. Παντως οτι και να ναι, φυσιολογικος ή ανωμαλος αμα κανει ερωτα με τη γυναικα του οπως κανει εμας η γυναικα του θα φυγει. Με εμας δεν εχει ερωτικο παιχνιδι, ουτε φιλια και χαδια. Γι¨αυτο και δεν μπορεις να ευχαριστηθεις μεσα στο μπουρδελο. Τον πελατη τον βλεπεις χρημα, κοιτας πως θα τελειωσει να φυγει. Μπορει να εισαι απο κατω και να σκεφτεσαι τις διαφορες δουλειες σου, δεν το δειχνεις βεβαια γιατι ο αλλος δν προκειται να τελειωσει ποτε. Οι αντρες βεβαια ευχαριστιουνται και μετα κοκορευονται στο καφενειο πως γαμησαν απο ολες τις τρυπες και ας την επαιξαν στο τελος.Ηρθε ενας μια φορα με κατι τυλιγμενο στο χαρτι. Ηταν ενα τεραστιο αγκουρι, του ειχε βαλει και καποτα και μου ζητησε να του το βαλω. Το ριξα στην τρελη, βαλτο μονος σου μη σε πονεσω. Το βαλε μονος του και την επαιζε και εγω καθομουν διπλα του γυμνη και απλα με κοιταζε. Απο τοτε εχω να φαω αγκουρι. Ερχεται μια αλλη φορα ενας παιδαρος 30-35 χρονων περιπου. Τοτε ειχα ενα ομοφυλοφιλο. Ηθελε τον ομοφυλοφιλο.Ο πελατης του εκανε τσιμπουκι και μετα εκατσε να τον πηδηξει ο ομοφυλοφιλος. Στο τελος τον πληρωσε 4.000 και εμενα απο πανω.Τυχαινει μια φορα να παω σε ενα αλλο μπουρδελο που δουλευε μια φιλη μου για να τη δω. Ακουω να πεφτει αγριο ξυλο. Η φιλη μου ακουσε πως ημουνα εκει και φωναξε για ενισχυσεις. Τον παταγε αυτη με τα τακουνια στην κοιλια και εγω του τραβαγα με δυο μανταλακια τις ρωγες. Ξυλο να δουν τα ματια σου και αυτος ζηταγε πιο πολυ. Αφου τελειωσε πληρωσε σαν ωραιος κυριος 10.000 δραχμες εκεινη την εποχη. Κοπρομανεις που θελουν να εισαι απο πανω και να τους χεζεις ή να τους κατουρας. Αιμομιχτες: Βλεπω το μουνι σου μανα, βλεπω το μουνι σου μανα,νεκροφιλους που μαζευουν γυναικες απο το πεζοδρομιο και τις πανε για αμυθητα ποσα σε νεκροκαμαρες που εχουν στις βιλες τους ή στα μεγαλα ξενοδοχεια της Αθηνας, μπανιστιρητζιδες, διεστραμενους καθε λογης. Ασεδε τους σουπερ αντρες που σου κανουν τον καμποσο και αν δεν τους βαλεις κωλοδαχτυλο δεν χυνουν. Μου εχουν ερθει σπανια βεβαια πελατες να συζητησουν μαζι μου για σεξουαλικα τους προβληματα και τους βοηθαω ιδιαιτερα οταν εχουν ανικανοτητες. Δεν εχω παρει ποτε γνωστο μου ομως. Με καποιον που ηπια εστω ενα καφε δεν μπορω να τον δω σαν χρημα ...

Οποιος και να ειναι ο λογος που βγηκαν τελικα στην πορνεια ολες συμφωνουν, πως συντομα γλυκαινονται στα λεφτα. Η "Ελενα" 31 χρονων το 1980 λεει:

"... Καταναλωνουμε παρα πολλα χρηματα. Διαβολομαζωματα, διαβολοσκορπισματα. Ευκολο κερδος, ευκολα χαλιουνται. Καταναλωνουμε γιατι η στα παιδικα μας χρονια ή στην παντρεια μας εχουμε ζησει στη μιζερια και οταν πιανουμε λεφτα κοιταμε να κανουμε εφε. Κοιταμε να φορεσουμε οτι καλυτερο υπαρχει, να παρουμε το καλυτερο αυτοκινητο, για να λεμε αυτη μπορει να ειναι πουτανα αλλα κοιτα πως ζει. Εγω κανω αυτη τη δουλεια επαγγελματικα για να συντηρω την οικογενεια μου γιατι ειναι επικερδες επαγγελμα. Μπορει να ζεις πιο ανετα απο το να δουλευεις στο εργοστασιο ...

Η "Ελενα" ειναι και η κοπελα που κλεινει τη συνεντευξη της στο βιβλιο με εκεινη τη σκεψη για την περιπτωση που το ελληνικο κρατος θα γινοταν καποτε κουμουνιστικο, που αναφερθηκε στην αρχη αυτης της αναρτησης και αθελα της βαζει το τελος και την αρχη ενος κυκλου.

10-15 χρονια περιπου μετα στην Ελλαδα, η ελευθερη γενιά του Πολυτεχνειου θα ψαχνει επιπλωμενο διαμερισμα στα προάστια ενω ολος ο Κοσμος θα μαθει πως εκτος απο τον Πατριαρχικο Καπιταλισμο και ο Κουμουνισμος τελικα μπορει να παραγει πουτανες με τα ιδια σακατεμενα παιδικα χρονια, το ιδιο βαρβαρο περιβαλον, την ιδια αναγκη για επιβιωση, την ιδια αυτοδιαθεση στην πασης φυσεως εκμεταλευση, τα ιδια αποθυμενα καταναλωτισμου. Το επομενο βημα ηταν να εξαφανιστουν τη δεκαετια του 90 απο την Ελλαδα (και απ'ολη τη Δυση) οι ασύμφορες πλεων εγχώριες επαγγελματιες πουτανες που μεχρι τοτε γεμιζαν τα πεζοδρομια, τα ξενοδοχεια, τα κωλομπαρα ή τα μπουρδελα και καποια Yana ή Liliya ή Victoriya που ηρθε απο την Poltava το Nikolaev ή το Krasnodar να τις αντικαταστησει ξεκινησε με τη σειρα της να φτιαχνει τη δικια της προσωπικη ιστορια που δεν διαφερει σχεδον σε τιποτα απο τις αντιστοιχες ελληνικες που αναφερονται στο βιβλιο του 1980. Η ιστορια της Πουτανας εχει κοινο σεναριο σε ολες τις γλωσσες.

Μια ιστορια που μας λεει οτι η πουτανα ηταν και θα ειναι ενα θυμα που αναγκαζεται να κυνηγάει θύματα για να επιβιωσει . Και την εποχη που γραφτηκε το βιβλιο ο Ελληνας θυμα πολλαπλων στερησεων ο ιδιος αντιλαμβανοταν την πουτανα σαν κοινωνικο θυμα που μπορει να εκμεταλευτει χωρις δυσκολια για να ξεκαυλωσει.

Ηταν ενα ειδος μακιαβελικης άτυπης συμφωνιας που τα χερια δινονταν μυστκα και με καποια ενοχη απεναντι στο αγρυπνο βλέμμα του κοινωνικου περιγυρου γιατι και οι δυο προερχονταν απο αυτον.

Οταν επεσε το Ανατολικο Μπλοκ και γυναικες απο τα διαφορα πρωην Σοβιετ εφτασαν εδω παρανομες, αγνωστες, δεμενες χειροποδαρα σαν τα ζωα και ετοιμες να κανουν οτιδηποτε και για ελαχιστα για να επιβιωσουν, ο Ελληνας που εκεινο τον καιρο ειχε πια αρχισει να καταναλωνει και το συναισθημα του " αναπτυγμενου " του σηκωνε την ψωλη ειδε ξαφνικα την πουτανα απο θυμα, "κοινωνικο αγαθο" και θεωρησε οτι τα διαβατηρια με τους σλαβικους τυπωμενους χαρακτηρες απανω που κραταγε ο δουλεμπορος στην τσεπη για να μη μπορουν οι κοπελες να γυρισουν πισω ηταν κατι σαν συναγερμος που βαζεις στο καινουργιο σου αμαξι για να μη στο κλεψουν ...

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

O ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΛΑΝΤ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ ...

2012-01-03T03:06:00.000-08:00

... η στη Λουτσα. Αυτο θα το κρινουν εμπειρογνωμονες. Και το κουβαρι με τις ελληνικες βιντεοκασσετες του 80 καπου εχει μια ακρη τελικα μεσα στον Παγκοσμιο Χαρτη. Οι περισσοτεροι οπαδοι των Ζεπελιν σιγουρα θα εχουν δει ελεω Γιου-τιουμπ την σκληροπηρινικη 80'ς εμφανιση του Ρομπερτ Πλαντ με μπουκλα στη χαίτη να ερμηνευει το SEA OF LOVE σε μια στοίβα καλαμιες με ενα παιδακι με πλαστικα παπουτσια θαλασσης να κοντευει να αποκοιμηθει στα αριστερα του πλανου, τον μπαρμπα μου με μαγιο και μουστακι στα δεξια ετοιμο να ψησει χταποδια Αργοσαρωνικου, "ΝΕΑΝΙΚΟ ΚΑΡΔΙΟΧΤΥΠΙ" γενικως και η Νανα Βενετη να πινει αμεριμνη Μπλου Κουρακαου στους σκονισμενους ελαιωνες ...

"Ενα σιδερά να βαλει τη σωληνα ... " ΜΕΡΟΣ Β'

2011-10-31T12:37:00.000-07:00

( Πρωτο μερος ΕΔΩ )

Τωρα βεβαια, να αλλαξεις ξαφνικα από πατροπαραδοτο , κωλομπαρο στα καλα καθουμενα και να γινεις στριπτιζαδικο μια κουβεντα είναι. Γιατι δεν μιλαμε για κατασταση, παλιου και τα λοιπα και τα λοιπα κινηματογραφου. Εκει εβγαινε σε ασπρομαυρο ντεκορ η Ζετα Αποστολου με οξυζενε μαλι και αστερακια κολημενα στις ρωγες και εκανε στριπτιζ στα κοσμικα κεντρα της Φωκιονος Νεγρη μεσα σε ακαταλαβιστικα κατεβατά μεταλοφωνου , ανεστραμενες μοντερνιστικες συγχωρδιες και τριηχα τζαζ μετρηματα, ενώ από κατω, αστοι θαμωνες με μανικετοκουμπα και μαργαριταρενια σκουλαρικια, αρρωστημενοι κατά το Φελινικο δοκούν, διασκεδαζαν την πληξη τους παιρνοντας ματι από αποσταση ασφαλειας. Δυστηχως για την ελληνικη κοινωνια μεχρι τα μεσα σχεδον της δεκαετιας του 80 τετοιου τυπου αστοι ειχαν αποδεκατιστει από τα υγιή και τιμια λα’ι’κα « παιδια κατω στον καμπο» που τωρα στις αρχες του 90, ειχαν διδαχτει μαζι με την υπολοιπη Ευρωπη από τις αμερικανικες βιντεοκασσετες ότι οι μπατσοι από την άλλη πλευρα του Ατλαντικου πανε δυο-δυο, ο ενας καλος ο άλλος κακος ,ο ενας με κουστουμι ο άλλος λέτσος , ο ενας ξανθος ο αλλος αραπάς, ο ενας Ιρλανδος ο άλλος Ιουδαιος και στη μεση του εργου θα περασουν σιγουρα από ένα κακοφημο μαγαζι που κατι γκομενες με εξωπραγματικους κωλους χορευουν στο κεντρο πιασμενες από μια σωληνα με μουσικη μεταξυ χαρντ-ροκ και Σικαγο μπλουζ και αμα τους χωσεις δολαρια στο κυλοτακι σου δειχνουν τα λαστιχενια βυζια τους και μαλιστα αμα δωσεις κατι παραπανω στα τριβουν και στη μουρη , ενώ αμα εισαι ο κακος που κυνηγανε οι μπατσοι οι γκομενες χορευουν προθυμες στα γονατα σου, χωρις δευτερη κουβεντα, σε σημειο που τυφλα να χει το γαμησι δηλαδη, ασε που τρωνε και τη σφαιρα αντι για σενα στην περιπτωση που η υποθεση του εργου προβλεπει και μπιστολιδι μεσα στο στριπτιζαδικο. Απλα πραγματα, πρακτικα και «χειροπιαστα» και όχι «ο ποθος του ανεκπληρωτου, η «εξ αποστασεσως αποπλανηση» η προκληση των αισθησεων μεσω της σταδιακης αποκαλυψης του γυναικειου κορμιου και άλλες τετοιες μαλακιες των συμπλεγματικων Ευρωπαιων.

Στριπτιζαδικο λοιπον.

Αλλα και που θα σου βαλει ο σιδερας μια σωληνα στο κεντρο του μαγαζιου , δεν σημαινει πως εφερες και το Λας Βεγκας 10 λεπτα από την Ομονια και εισαι ετοιμος. Αντε να ψησεις την Σουλα-Νιτσα- Λιτσα σκυλου «Μουναρα μπαρμαν» που μεχρι τωρα τα επαιρνε από τα καψουρια με 50% μπλαμπλα 20% τσουγκρισμα ποτηριων 15% ανοιξε το ντεκολτε κατά λαθος 10% σ’αφηνω να μου πιασεις το μπουτι και ένα σπανιο 5% μου τα σκας χοντρα και παμε στο ξενοδοχειο απεναντι, να βγει εξω από την μπαρα και να χορεψει στο σωληνα με το μουνι της σε κοινη θεα και να το χουφτωνει για πενταροδεκαρες ο καθε παρακμιακος . Και πες ότι δεχεται. Με τι λεφτα? Και τι σκατα θα χορεψει πανω στη σωληνα , πως θα πουλησεις το αμερικανικο αντεργκραουντ χα’ι’λικι με την κάθε Σουλα-Νιτσα-Λιτσα ? Που θα βρεις γυναικες πρόθυμες να χορεψουν σαν τις Αμερικανες και ικανες να τα αρπαζουν σαν τις Ελληνιδες , αλλα πολύ –πολύ φθηνοτερες

Την απαντηση τη φωναζε από παλια η ΚΝΕ στις συναυλιες που διοργανωνε αλλα κανεις δεν εδινε σημασια:

« Τη λυση θα δωσει ο Κοκκινος Στρατος».

Μεχρι τα μεσα του 80 η περιοχη που βρισκοταν το μαγαζι γνωριζε ελαχιστα για τις γυναικες της Σλαβικης Φυλης. Οι πρωτες επαφες ηταν με κατι Πολωνεζες ( Υπηρχε από τις αρχες του 80, μικρη κοινοτητα Πολωνων στο κεντρο της Αθηνας με Καθολικη εκκλησια, δικο της ξενωνα, δικο της Ωδειο(!) , εστιατοριο και παει λεγοντας που δεν ενοχλουσε κανεναν και κανενας δεν την ενοχλουσε) Οι υπολοιπες αναφορες ηταν σε αθλητικες διοργανωσεις , όταν εδειχνε η τηλεοραση καμια Ναταλια Ανατολικομπλογκοβα πανω στο βαθρο, παγκοσμια πρωταθλητρια σε κοντινο και από πισω ο υμνος της Σοβ. Ενωσης ή καμια Τατιάνα Παιζογαμοτατσέλοβα, σολιστρια κλασσικης μουσικης στο Τριτο Προγραμμα.

Μετα οταν επεσε ο Τοιχος τα ονοματα δεν ειχαν πια καμια σημασια.

Για ολο τον Κοσμο ηταν οι «Σλαβες του Σεξ», αποφασισμενες να επιβιωσουν με οποιονδηποτε τροπο . Ανελαβαν λοιπον την χαμαλοδουλεια και συντομα επιβληθηκαν στα μπαρ, στις βιζιτες, στα μπουρδελα στο πορνο και βεβαια στα στριπτιζαδικ , διωχνοντας σιγα-σιγα από την πιατσα σχεδον οπου πηγαν τις γηγενεις Σουλες- Νιτσες- Λιτσες .

Ετσι εγινε και στην περιοχη. Το μαγαζι ονομαστηκε και επισημα στριπτιζαδικο.

Οι πρωτες που δουλεψαν εκει δεν ειχαν καμια απολυτως εμπειρια πανω στο στριπτιζ. Υπηρχαν κοπελες που στα μερη που γεννηθηκαν , στο πουθενα της Σιβιριας εβαζαν ακομα σβουνιες αλογων κατω από τα στρωματα τους για να ζεσταθουν, όπως εκανα οι Ουρανοτάταροι νομαδες για αιωνες και δεν δεν ειχαν ακουσει καν τη λεξη στριπτιζ.

Η διαδικασια της δοκιμης και της «εκπαιδευσης» πανω στον σωληνα λοιπον δεν θα μπορουσε να είναι πολυπλοκη, γιατι ο χρονος είναι καμια φορα χρημα. Τις εβαζαν στη σειρα καμια 20αρια με τα «ρουχα της δουλειας» και μετα ο μετρ τις χωριζε τεσσερις – τεσσερις και τις ανεβαζε πανω στην ψευτοπιστα που στο μεταξυ ειχε χτιστει γυρω από τον σωληνα για να αποκτησουν την πρωτη επαφή. Εμπαινε η γνωστη μουσικη, αυτή η «μεταξυ χαρντ ροκ και Σικαγο μπλουζ». Οι περισσοτερες μιλουσαν μονο τη μητρικη τους γλωσσα οποτε ο μετρ σφυριζε κλέφτικα αντι για σημα εναρξης, για να τον καταλαβαινουν ολες. Σ’αυτό το σημειο συνηθως γινοταν το σωσε, άλλες έχανα την ισσοροπια τους και γκρεμιζονταν από τα ψηλα λαστιχενια τακουνια, άλλες από τις πολλες στροφες γλυστραγε το χερι τους από το σωληνα και εξφενδονιζονταν πανω στα τραπεζια, άλλες βριζονταν η κάθε μια στη γλωσσα της , ο μετρ εριχνε ΧριστοΠαναγιες ενώ υπηρχαν και καποιες που ηταν γυμνασμενες και με εμπειρια οι περισσοτερες κλασσικου μπαλετου ( και ηταν παντα αρκετες) οποτε υστερα από λιγη ωρα του επαιρναν τον αερα. Η ολη διαδικασια επαναλαμβανοταν για δυο-τρεις μερες οποτε στο τελος αυτές που δεν περναγαν τη δοκιμασια , θα ασχολουνταν κυριως με το κονσομασιον. Από την άλλη οσες «εγραφαν» καλα στη σωληνα και μπορουσαν να κανουν αεροπλανικα κολπα που να θυμιζουν Λας Βεγκας , τις κραταγαν για το επισημο προγραμμα , κατι σαν « ντιβες»και κραχτες του μαγαζιου . Αυτές μετα γινονταν και οι αρχηγοι των «φατριων» που συντομα δημιουργησε η αναγκη για επιβιωση ...

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

"Ενα σιδερά να βαλει τη σωληνα ... "

2011-10-19T13:29:00.000-07:00

Εδω και χρονια η προσοψη εχει σκεπαστει με κομματικές αφισσες, ενοικιαστήρια, αυτοκολητα κλειδαράδων

Δεν εχει και μεγαλη σημασια το ονομα που σχηματιζαν καποτε τα φουξια γραμματα απο νεον στην προκατ φατσα. Ας πουμε μονο πως το τελος αυτου του μαγαζιου ηταν ανταξιο της φημης που εσερνε παντα πισω του αυτο το ονομα, Eκλεισε ξαφνικα μια νυχτα μεσα σε πιστολιες, μεταξυ μπραβων και Αστυνομιας.

Η ιστορια του αρχισε να γραφεται απο τα μεσα της δεκαετιας του 80 και προ καταρευσης "Υπαρκτου" οταν το γυρισε το στυλ σε "κωλομπαρο" μαζι με τα περισσοτερα μαγαζια της περιοχης του. Η μαγικη διαδικασια του "κωλομπαρου" ας πουμε το 1984-85 ηταν ακομα η ιδια που ισχυε σε οποιοδηποτε μερος του τοτε γνωστου Κοσμου. Απο τη μια πλευρα της μπαρας μια γυναικα ακουει υπομονετικα και απο την αλλη πλευρα ενας αντρας μιλαει και την κερνάει σκετο νερακι που πληρωνει για "Μπαλαντα'ι'νς" για να μη φυγει και παει στον διπλανο. Απο εκει και περα αν καταφερει να την κρατησει μπορει στο τελος της νυχτας "οτι ηθελε προκυψει " και πανω σ'αυτο το παραμυθιασμα στηριζεται μεχρι σημερα η τεχνη του "κονσομασιον". Για να πετυχει ενα κωλομπαρο πρεπει να καταφερει να ξεπερασει την απλη ετικετα "μπαρ." και να περασει στην πιο αναβαθμισμενη που γραφει "μπαρ που μπορει να γαμησεις".

Απο τη στιγμη που εβγαινε η φημη αναλαμβανε μετα η μεταχουντικη λιγουριά του σκοτεινου 80 να τη διαδωσει και το εκανε σε χρονο μηδεν. Επαιζε βεβαια μεγαλο ρολο η κεντρικη θεση που βρισκοταν το μαγαζι. Ετσι καθε βραδυ γεμιζε με "φορτωμενους" χαρτοπαιχτες που κατεβαιναν απο τις κοντινες λεσχες, διαφορους αλλους "νυχτερινους" οπως τιποτα καυλωμενους ταξιτζηδες που βαριοντουσαν τη νυχτερινη βαρδια στην κεντρικη πλατεια λιγα βηματα πιο περα ή τιποτα φτωχοι πιτσιρικαδες απο τα Δυτικα που ανεβαιναν για ματσωμενες αδελφες ή 'γριες' με χρυσαφικα στα τριγυρω ζαχαροπλαστεια και ερχονταν μετα να τα ακουμπησουν εκει " που εχει μια μουναρα μπαρμαν ".

Μεσα ανακατευονταν με καψουρηδες σκυλαδες με τις γαρδενιες ακομα στο μαλι απο το ακριβως διπλα μπουζουξιδικο και με "κουμπωμενους" Νταρκγουε'ι'βαδες εναλαξ με "κουμπωμενους" σκιναδες απο το γνωστο κλαμπ παραδιπλα στον ιδιο δρομο που ειχε ανοιξει απο το 82,

Ερωτικα καυγαδακια απ'εξω "γιατι μωρη Καριολα? Γιατι? ...." , αγροτικα με καροτσα απο το πουθενα να παιρνουν μια στο τοσο παραμαζωμα τα αλλα παρκαρισμενα και καθε που ανοιγε η πορτα να πεταγονται στο δρομο σαν μικρες κανονιες στιχοι διαπασον : " Το ορκιζομαι στον Αγιο Βαλεντινο σε σενα μονο τα φιλια μου δινω " παιγμένοι απο κασσετα και να εξατμιζονται πανω απο τα πρωτα πρωινα τρολε'ι', σουρωμενες με φλουο μινι να ξεμαλιαζονται και οι αλλοι να βαριουνται να τις χωρισουν και αλλα τετοια που οσο τελειωνε το 80 ομως συνεβαιναν ολο και πιο σπανια γιατι στο μεταξυ ξημερωνε 1990 και η νυχτερινη διασκεδαση, ακομα και η πιο παρακμιακη αλλαζε πρότυπα, στο Κεντρο τουλαχιστον, Αρχισε να γινεται αινιγματικη και ανεκφραστη οπως οι γκομενες που κουνιουνται ντυμενες χτενισμενες και βαμενες ακριβως το ιδιο πισω απο τον Ρομπερτ Παλμερ, οταν τραγουδαει το "Simply Irresistable" με μαυρη μινιμαλ επισημοτητα και με υφος πορτιερη που σου κανει φε'ι'ς κοντρολ..

Το μαγαζι με τα φουξια γραμματα απο νεον και την προκατ φατσα, επρεπε να ακολουθησει τη νεα εποχη, σαν τα περισσοτερα του ειδους του. Ομως αντι να αλλαξει την παλια διακοσμηση του 80, να βελτιωσει τον ηχο και το φωτισμο και να ανανεωσει την καβα του οπως θα περιμενε κανεις, εκανε κατι πολυ απλο και παραξενο. Τα αφησε ολα οπως ηταν και φωναξε εναν σιδερα απο τη γειτονια να στερεωσει εναν ατσαλινο σωληνα στη μεση της αιθουσας ...

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

Oταν οι "ΠΑΝΤEΙΑΚΟΙ" συνάντησαν τους "ΒΙΚΤΟΡΙΑΝΟΥΣ ΓΑΤΟΥΣ" ΜΕΡΟΣ 3 ...

2011-10-18T07:22:00.000-07:00

( ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ )

Aπόσπασμα απο το βιβλιο: "ΧΕΒΥ ΜΕΤΑΛ -ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ - ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΟΠΑΔΟΙ - Νεανικοι πολιτισμοι και υποπολιτισμοι στη Δυτικη Αθηνα

Κεφ: 2, σελιδα: 299

Η ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ ΚΥΨΕΛΗΣ

Βικτωριανοι Γατοι.

Αποτελουν τον αρχικο, σκληρο πυρηνα της παρεας των Βικτωριανων, η οποια συγκροτηθηκε ως παρεα το 1984 και διαλυθηκε το 1988 ( οταν υπολογιζουμε οτι αρχισε η παρακμη της υποκουλτουρας ροκαμπιλι). Η παρεα αποτελειτο απο δωδεκα περιπου ατομα, αλλα μονο τα 3-4 απο αυτα ειναι απο την πλατεια Νικης ( γεωγραφικος χωρος αναπτυξης της παρεας). Ο "Ρ" επαιζε το ρολο του αρχηγου. Ολα τα ατομα που ανηκαν στην παρεα των Βικτωριανων Γατων περνουσαν μαζι τον ελευθερο χρονο τους. Πηγαιναν δηλαδη σε διαφορα μαγαζια στο κεντρο της Αθηνας για να ακουσουν μουσικη να χορεψουν να πιουν. Ομως "κανανε φασαριες" στα μαγαζια που συχναζαν, αλλα μονο οταν καποιος ή καποιοι τους προκαλουσαν.

Μια φορα λ.χ. καποιοι μαχαιρωσαν ενα ροκαμπιλι σε ενα μαγαζι. Τοτε η παρεα των Βικτωριανων Γατων πηγε και εσπασε το μαγαζι για εκδικηση και ηθικη συμπαρασταση στον ομο'ι'δεατη τους, παρ'ολο που δεν ανηκε στην παρεα τους. Σημερα εχουν απομεινει τρεις απο την παρεα των Βικτωριανων Γατων. Αυτοι δηλαδη ο P, o Niaoυ και ενας αλλος, συνεχιζουν να διατηρουν το στυλ τους και ειναι περιθωριακοι, ομως δεν συνιστουν παρεα μεταξυ τους. Οι υπολοιποι εργαζονται και εχουν αποποιηθει το στυλ τους.

Βικτωριανοι

Γυρω απο την παρεα των Βικτωριανων Γατων ειχαν δημιουργηθει τοτε διαφορες παρεες που ονομαζονταν Βικτωριανοι. Αυτες οι παρεες προερχονταν απο την Κυψελη και δρουσαν εκει, καθως και στο κεντρο της Αθηνας, αλλα υπηρχαν και αναλογες παρεες, σ' αλλα μερη της Αθηνας, κυριως στη Δυτικη Αττικη, οπως στην Πετρουπολη, στο Αιγαλεω και αλλου ( οι πληροφοριες αυτες δεν ειναι απολυτα εγκυρες ).

Οι Βικτωριανοι της Πετρουπολης

Εδρασαν ως παρεα στη δεκαετια του 1980. Ο χωρος συγκεντρωσης τους ηταν η ( στρογγυλη ) πλατεια της Πετρουπολης. Απο αυτη την παρεα γνωρισαμε κατα τη διαρκεια της ερευνας δυο ατομα, τον "Κ" και τον "Β". Συμφωνα με μαρτυρια του "Κ" οταν οι Βικτωριανοι της Πετρουπολης ηταν συγκεντρωμενοι στην πλατεια, συνηθιζαν να βριζουν και να φοβεριζουν τους περαστικους για να σπανε "πλακα".

Υποστηριζει επισης, οτι ορισμενα ατομα απο αυτη την παρεα ειχαν μαχαιρια και πιστολια. Ηταν φασιστες ( κατα τα λεγομενα του "Κ' που μαρτυρουν οτι ο τροπος ζωης αυτης της παρεας χαρακτηριζοταν, ως ενα βαθμο απο αγριες παρεμβατικες ιδεες και εμπνευσεις )

Ο χαρακτηρισμος των ατομων αυτων, ως φασιστων< απο τον Κ. ειναι προσωπικη αρνητικη εκτιμηση, οσων αφορα την εκδηλωση εντονης επιθετικοτητας της παρεας, της οποιας ομως τη δραση συγχρονως εχει μυθοποιησει.

Βικτωριανοι εναντιων Λορδων.

Ο Κ υποστηριζει οτι οι Λορδοι, παρεα των ροκαμπιλι, δρουσαν στο Περιστερι. Κατα την προερευνα, ειχαμε βρει στο Περιστερι εξω απο ενα μπαρ-στεκι των ροκαμπιλι του Περιστεριου συνθηματα που τα υπεγραφαν οι "Λορδοι του Κολωνου". Δεν γνωριζουμε ομως αν τα συνθηματα αυτα προερχονταν απο την ιδια την παρεα των Λορδων. Συμφωνα με τα λεγομενα του "Κ" οι Βικτωριανοι και οι Λορδοι ειχαν "κανει χοντρες φασαριες" μεταξυ τους, γι'αυτο τους τελευταιους δεν τους δεχονταν σε μπαρ του Περιστεριου. Αυτο αποτελει αλλη μια ενδειξη της ανταγωνιστικης σκληροτητας που διεκρινε τις παρεες των ροκαμπιλι, η οποια εκδηλωθηκε αυτη τη φορα μεταξυ τους, πιθανως για λογους εδαφικης κυριοτητας. ( Δεν εχουμε επαρκη στοιχεια ποια παρεα των Λορδων και ποια των Βικτωριανων εχει εμπλακει )

Συμφωνα με τις μαρτυριες του "Β" Ο "Τ" που ηταν ο αρχηγος των Βικτωριανων συγκρουστηκε καποτε με τον αρχηγο των "Λορδων του Κολωνου", στο Περιστερι.

Σημερα ( η ερευνητρια μιλαει για τις αρχες του 90 ) η παρεα των Βικτωριανων της Πετρουπολης εχει διαλυθει και οι δυο εναπομειναντες ( Κ και Β) διατηρουν φιλικες σχεσεις ματαξυ τους ακομα και ειναι γνωστοι ως "οι ροκαμπιλαδες της περιοχης"

Μικρο πορτραιτο "Τ" ( αρχηγος των Βικτωριανων της Πετρουπολης)

Συμφωνα με αυτα που καταμαρτυραει ο "Β", ο αδελφος του "Τ" ηταν teddy boy. Αυτο αποτελει ενα ακομα στοιχειο που μας επιβεβαιωνει οτι ο Τ πρεπει να ηταν αρχηγος στην παρεα των Βικτωριανων της Πετρουπολης.

Η παρεα των Τeddies δημιουργηθηκε στο Περιστερι απο τον " Σπαρτακο " που θεωρειται ο πρωτος teddy στην Ελλαδα . Ο αδελφος του Τ "μυηθηκε" στο στυλ, αφου μεγαλωσε σε γειτονικη περιοχη και κατοπιν επηρεασε τον Τ κι εγινε κι αυτος ροκαμπιλι.

Ο Τ "δανειζε την κοπελα του" και στους αλλους φιλους της παρεας, για να επιβεβαιωσει ισως τον σεξισμο του. Η σταση του αυτη ενισχυεται και απο την πατροπαραδοτη αντιφαση της αντρικης αποψης, την οποια εχει για τον ρολο της γυναικας, ειτε ως "ερωμενης" ειτε ως "συζυγου".

Επισης ο Τ, εχοντας ρολο αρχηγου, πρωτοστατουσε στις συμπλοκες με αλλες παρεες, αφου, λογω του "τιμητικου αξιωματος" του συγκεντρωνε ολα τα στοιχεια ενος θαρραλεου, δυνατου και εξυπνου αντρα.

Οι Βικτωριανοι της Κυψελης

Και αυτη η παρεα αρχισε τη δραση της στη δεκαετια του 80 ( συγκεκριμενα απο το 1984 ως σημερα). Συνεχιζει να υπαρχει, σε κατασταση, ομως, παρακμης. Σ'αυτη την παρεα ανηκουν τωρα και οι τρεις εναπομειναντες απο την χρντ κορ παρεα των Βικτωριανων Γατων ( P, Νιοαυ και ενας αλλος ) που αποκαλουνται οι "γεροι" και απολαμβανουν τον σεβασμο των αλλων ατομων, λογω της προηγουμενης "ενδοξης" δρασης τους στο στυλ.

Στεκια

Τα παλαιοτερα στεκια αυτης της παρεας στην περιοχη ηταν: το μπαρ "Mix" το οποιο η παρεα "εσπασε" καποια φορα και μετα εκλεισε. Τα "κατω" Goodys και οι "Φρουτορυθμοι ( Και τα δυο στη Φωκιονος Νεγρη ). Το δευτερο συμφωνα με μαρτυρια του Κ, ο διαχειριστης του το ανακαινισε με σκοπο να αλλαξει η πελατεια. Ετσι η παρεα το εγκατελειψε και κατεφυγε στο Καφενειο.

Τα σημερινα στεκια της παρεας ειναι το "Καφενειο"( Προφανως η ερευνητρια αναφερεται στο Καφενειο " Η ΜΑΝΗ " πισω απο τη Δημοτικη Αγορα Κυψελης . Και η Αγορα και το Καφενειο δεν λειτουργουν πλεον )στο οποιο συχναζουν απο το μεσημερι νωρις μεχρι το βραδυ για να παιξουν ταβλι, να πιουν και να γιορτασουν καποιο ιδιαιτερο γεγονος και να αποφασισουν που θα πανε το βραδυ. Συμφωνα με τη μαρτυρια του Β το Καφενειο " ανηκει σε καποιο μηχανοβιο που γουσταρει τα ροκαμπιλια".

Επισης, στο καφενειο αυτο συχναζουν, εκτος απο την παρεα των Βικτωριανων και ορισμενες παρεες ενηλικων "γερων" οπως αποκαλουνται απο τον Β ηλικιας 45 χρονων και πανω. Ακομα στον ιδιο χωρο υπαρχει η αφισα της Μarylin Monroe στο μετρο.

Το μπαρ CHERRY που βρισκεται στο κεντρο της Αθηνας ( Το μαγαζι βρισκοταν στα ορια Νεαπολης Εξαρχειων και Λυκαβητου ). Εκει, καθε Πεμπτη και Κυριακη, εχει ροκαμπιλι μουσικη. Ο Disc Jockey που επιμελειται τη μουσικη, συμφωνα με μαρτυριες (?) ειναι ο τραγουδιστης του μουσικου γκρουπ Outsiders ( που εχει διαλυθει τον τελευταιο καιρο). Η παρεα των Βικτωριανων επισκεπτεται το μπαρ αυτο τακτικα και απο ο,τι εχω παρατηρησει, γνωριζει τους διαχειριστες του και κινειται ανετα στον χωρο .

Η αναλυτικη αναφορα στα παλια και τα νεα στεκια της παρεας των Βικτωριανων μας επιτρεπει να καταλαβουμε, ως ενα βαθμο, την ιστορικη πορεια της παρεας αυτης.

Οταν το ροκαμπιλι στυλ βρισκοταν στην ακμη του, η παρεα ηταν μεγαλυτερη ( απο αποψη του αριθμου των ατομων που την αποτελουσαν) και περισσοτερο ιεραρχημενη ( Βικτωριανοι Γατοι και παρεες Βικτωριανων) Τα στεκια τους ηταν σαφως περισσοτερα σε συγκριση με σημερα ( η ερευνητρια αναφερεται στις αρχες της δεκαετιας του 90 ) και μαλιστα βρισκονταν στον τοπο δρασης της παρεας ( Κυψελη-Φωκιονος Νεγρη). Επομενως η περιοχη ηταν οριοθετημενη, ως χωρος που επικρατουσε η παρεα αυτη. Γι'αυτο οι Βικτωριανοι συμπεριφερονταν κυριαρχικα, προβαινοντας σε οποιαδηποτε ειδους ενεργεια για να δηλωσουν την υπαρξη τους δυναμικα, οπως οταν κατεστρεφαν το μπαρ που συχναζαν. Επισης συμφωνα με μαρτυριες οι παρεα παρολο που δρουσε κυριως τοπικα ( Κυψελη ) παρουσιαζε ορισμενες φορες τασεις - γεωγραφικης ίσως και κοινωνικης - κινητικοτητας, οταν κατεφευγε για διασκεδαση σε αλλες περιοχες εκτος κεντρου, οπως στην Κηφισια, πιο συγκεκριμενα στο ΒΑR SALLOON το οποιο ειχαν "σπασει" καποια στιγμη. Σ'αυτο βεβαια βοηθουσε και η υπαρξη ηλεκτρικου σιδηροδρομου στην περιοχη. Σημερα η παρεα αυτη λογω της παρακμης του ρακαμπιλι στυλ, εχει αναδιπλωθει και επομενως συρρικνωθει δημιουργοντας νεα στεκια, αφενος περιορισμενα σε αριθμο, αφετερου επιλεγμενα με τετοιο τροπο που να υποδηλωνουν σαφεστατα την παραδοσιακοτητα ( καφενειο ) και τοπικοτητα

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

Τωρα που ο γιατρος είπε οτι αρχισε η αντιστροφη μετρηση ...

2011-10-06T17:13:00.000-07:00

Θελω να σου πω οτι δεν ξεχασα οταν μου ειπες πως ο πατερας σου σε παρέδωσε στην αστυνομια οταν εκλεψες ενα γκρι Βολβο στα Πατησια για να πας βολτα, γιατι ετσι πιστευε οτι θα σε εσωζε απο το στραβο δρομο. Πως εκανες δυο χρονια αναμορφωτηριο κουρεμενος και οταν βγηκες -και μαζι βγηκαν και τα μαλια σου- δεν τα αφησες ποτε ξανα αχτενιστα.

Πως μια μερα ακριβως πριν να παρουσιαστεις στο στρατο μπηκες σ'ενα ζαχαροπλαστειο καπου κοντα στην πλατεια Αμερικης και εγινες στουπι απο τα βερμουτ ολομοναχος χωρις να αποχαιρετησεις κανέναν. Πως η ωραιοτερη γυναικα που συναντησες ποτε ηταν μια Πολωνεζα απο το Γκντανσκ. Πως σου ζητησε το μπλουτζιν για να παει μαζι σου. Πως τη μιση σχεδον ζωη σου ντυθηκες με μπλουτζιν που τα πεταγες δεμενα με σκοινι , πισω στον αφρο που εκανε η προπελα του καραβιου για να καθαρισουν και την αλλη μιση με μπλουτζιν που τα αφηνες δεμενα στο παραθυρο του συνοδηγου για να τα στεγνωσει ο αερα της Εθνικης. Πως τη μιση σου ζωη ταξιδεψες με φορτηγα πλοια και την αλλη μιση με φορτηγα νταλικες. Βολβο νταλικες. Πως σου εμεινε παραπονο που ενα απο τα λιγα μερη της Γης που δεν καταφερες να πας ηταν η Ανταρκτικη. Πως καταφερες και πηγες στη Γκρε'ι'σλαντ ενω ο Ελβις ζουσε ακομα.

Ακομα δεν ξεχασα:

Πως τα μεγαφωνα στην αιθουσα υποδοχης επαιζαν το "Αλο - Πάπα - Τάγκο - Τσάρλι " οταν ξεμπαρκαρισες μια για παντα και ηρθες με αεροπλανο απο τη Σιγκαπουρη. Πως μεχρι τα πεντε μου δεν εμπαινα μονος μου στο σαλονι γιατι φοβομουν τη μαυρη πορσελανινη προτομη του Ελβις, που εφερες απο εκει. Αυτη που εγραφε 68 καμπακ σπεσιαλ στη βαση. Οταν με εβαλες στα ποδια μιας Γερμανιδας σερβιτορας στη Νιρεμβεργη που εμοιαζε με την ξαδελφη των Ντιουκς και εγω ντραπηκα. Τα στρατιωτακια που μου αγορασες μετα στο Μοναχο. Οταν αναγκαστηκες να οδηγησεις για πανω απο 1,5 χιλιομετρο με την οπισθεν το φορτηγο, αναμεσα σε καναλια, βραδυ στην Ολλανδια γιατι πεσαμε σε αδιεξοδο. Τους Ολλανδους που βγηκαν απο τα σπιτια τους, οταν τελικα τα καταφερες και χειροκροτουσαν. Τον Ινδιανο απο τη Βορεια Αμερικη που σε κερδισε στο μπιλιαρδο στο Ροτερνταμ και ειπες:" Ηταν σαν να προσπαθει να τη βγει ο Τομ Τζοουνς στον Πρισλευ" . Οταν ξεμειναμε απο ραδιοκασσετοφωνο στη Δαλματια και με 6-7 αμερικανικες λεξεις που ξερεις ολες και ολες τραγουδησες το μισο ρεπερτοριο του Ελβις και το αλλο μισο του Τομ Τζοουνς, με το αριστερο χερι βγαλμενο απο το παραθυρο να κουνιεται ρυθμικα - καμια φορα το κανω και εγω τωρα που μεγαλωσα. Πως σοβαρεψαμε αποτομα οταν μας σταματησαν Γιουγκοσλαβοι αστυνομικοι λιγο πριν το Βελιγραδι, μου ειπες να μη μιλαω, εβγαλες ενα μπουκαλι με ουισκι και το ακουμπησες στο παρμπριζ μαζι με 100 Δηναρια. Που μου εκλεισες το ματι οταν οι αστυνομικοι τα πηραν χωρις να ψαξουν την κουκετα και εφυγαν. Θυμαμαι ακομα το ενα και μοναδικο ελληνικο τραγουδι που δεν αντιπαθεις και τα καφε δερματινα σακακια που τα θεωρεις πιο "μουρη" απο τα μαυρα.

Τωρα που ο γιατρος μας πηρε πιο εκει και μας ειπε χαμηλοφωνα οτι αρχισε η αντιστροφη μετρηση για σενα, θελω να σου πω οσο ειναι καιρος ακομα, οτι τα θυμαμαι. Γιατι οταν θα σταματησει το μετρημα και το νοσοκομειο θα γινει πιο αθλιο απ'οτι ειναι, τοτε θα κοιταξω να τα ξεχασω για να μη με πνιξει η θλιψη.

Οταν οι "ΠΑΝΤΕΙΑΚΟΙ" συναντησαν την " ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΗΦΙΣΟΥ ΓΑΛΑΤΙΑ " ( Μια απαραιτητη παρενθεση πριν την 2η συνεχεια )

2011-09-28T05:03:00.000-07:00

( Για το προηγουμενο εδω )

Πριν μπει η συνεχεια αυτης της " εμπειρικής μελέτης, που ξεκινησε κατα τα έτη 1987-88 στο πλαισιο μιας περιορισμένης εθνογραφικής ερευνας πεδιου στην "προλεταριοποιημενη" περιοχη του Λοφου Αξιωματικων στο Περιστερι " οπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στη σελιδα 280 του βιβλιου " ΧΕΒΥ ΜΕΤΑΛ- ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ - ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΟΠΑΔΟΙ Νεανικοι Πολιτισμοι και Υποπολιτισμοι στη Δυτικη Αττικη" θα ηταν καλο πρωτα να μπουν καποιες εικονες απο μια αντιστοιχη "προλεταριοποιημενη" - βιομηχανικη - περιοχη του Δυτικου Κοσμου, συγκεκριμενα το "Iστ Εντ" του Λονδινου ( που βεβαια δεν ειναι διπλα στον Κηφισό, αλλα τουλαχιστον εχει τον Τάμεση ) για να ξερουμε τι συγκρινουμε ή τουλαχιστον να προσπαθησουμε να καταλαβουμε ποια ηταν περιπου η ουρμπαν φαντασιωση των ερευνητων του Παντειου Πανεπιστημιου, οταν κατεβηκαν στις περιοχες "κατω απο το Ποταμι":

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Οταν οι "ΠΑΝΤΕΙΑΚΟΙ" συναντησαν την " ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΗΦΙΣΟΥ ΓΑΛΑΤΙΑ "

2011-09-12T01:23:00.000-07:00

Κεφ 5 , σελ 285

" Η ΥΠΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΩΝ ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ - ΟΙ ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΝΕΟΤΕΡΑ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

Λοφος Αξιωματικων

Ειναι περιοχη του Περιστεριου, μια απο τις πιο απομονωμενες και γι'αυτο και πιο "προλεταριοποιημενες" περιοχες στο Περιστερι, πραγμα που φαινεται απο τον τροπο δομησης της περιοχης ( μικροι δρομοι , κακοφτιαγμενα σπιτια, ελλειψη ανοικτων χωρων και πρασινου κλπ ) απο την εξωτερικη εμφανιση των κατοικων ( φορουν φτηνα ρουχα ως επι το πλειστον) και απο την εν γενει συμπεριφορα τους ( υπαρχει καχυποψια, επιφυλακτικοτητα κλπ )

Σ'αυτη την περιοχη εχει εντοπισθει και παρατηρηθει μια ομαδοποιηση νεων με ροκαμπιλι στυλ ( προερευνα 1988, ερευνα 1991-93 )

Μικρη ιστορικη αναδρομη των ροκαμπιλι στο Λοφο Αξιωματικων

Στην προερευνα που ειχαμε κανει το 1988 (βλ. Α. Αστρινακης 1991 ) και συμφωνα με μαρτυριες των κατοικων της περιοχης, η παρεα των ροκαμπιλι εχει δημιουργηθει απο το 1979. Τοτε η παρεα ηταν περισσοτερο μαζικη και δομημενη σε σχεση με σημερα. Αρχηγος της παρεας ηταν ο "Γ" που σκοτωθηκε σε τροχαιο ατυχημα. Το 1984 η παρεα των ροκαμπιλι εξεδιδε "φυλλαδιο" με το οποιο εξεφραζε τις αποψεις της. Δεν υπαρχουν αλλες σχετικες πληροφοριες για τον τροπο και τη διαρκεια εκδοσης του εν λογω φυλλαδιου, καθως και ακριβες περιεχομενο και τον τροπο διακινησης.

Η πρωτη εμπειρικη μελετη που πραγματοποιησαμε για τους ροκαμπιλι εγινε κατα τα ετη 1987-88 στο πλαισιο μιας περιορισμενης εθνογραφικης ερευνας πεδιου. Επομενως ο τομεας του σημερινου ερευνητικου προγραμματος ειδικα για την υποκουλτουρα αυτη της περιοχης Περιστεριου εχει χαρακτηρα εξακολουθητικης και συμπληρωματικης μελετης. Αυτο αφορα κυριως την ομαδοποιηση του Λοφου Αξιωματικων ( δηλαδη τους πρωην, L.A. Teds ) την οποια αν και διαφοροποιημενη σημαντικα ειχαμε την τυχη να ξανασυναντησουμε.

Ηδη κατα την πρωτη μας ερευνα (1987-88) διαπιστωσαμε τις απαρχες της παρακμης της υποκουλτουρας. Εκτοτε το στυλ αυτο μαλλον εχει περιελθει σε διαδικασια προ'ι'ουσας εξαφανισης. Τα περισσοτερα απο τα βασικα του συνοικιακα στεκια εκλεισαν ( παραδειγμα το μπαρ Dam ) ή αλλαξαν τυπο υποπολιτισμικης πελατειας ( οπως το μπαρ " Ten").

Στο εξης, νεα ή συμπληρωματικη ερευνα για την υποκουλτουρα αυτη πρεπει να παρει απαραιτητως μορφη ιστορικης κοινωνιολογιας. Μονον ετσι θα καταστει δυνατον να βρεθουν εκεινα τα στοιχεια απο τη φυσικη ιστορια ροκαμπιλι, τα οποια θα ολοκληρωσουν το προφιλ της υποκουλτουρας αυτης, τοσο στη Δυτικη Αττικη, οσο και στο κεντρο και στα βορεια προαστεια και επομενως θα διερευνησουν την κοινωνικη στρωματοποιηση και την πο,ιτισμικη διαφοροποιηση του στυλ.

Στην προηγουμενη ερευνα συναντησαμε και ασχοληθηκαμε με τους L A Tends ου Λοφου Αξιωματικων καθως και με μια παρεα ροκαμπιλι η οποια εδρευε στο κεντρο του Περιστεριου και συγκεκριμενα στο μπαρ "Dam" ( με βασικο υποκειμενο ερευνας τον "Θ" ενα μελος απο την πρωτη γενια. Επισης διαθεταμε ενα αξιολογο πληροφορητη, ως ερευνητη: που ηταν πτυχιουχος κοινωνιολογιας. Ο τελευταιος ηταν στενος φιλος του πρωτου και αν κρινουμε απο την σταση του απεναντι στο στυλ αυτο και τα "μυστικα" που γνωριζε, πρεπει να ηταν παλιοτερα ενταγμενος στην ομαδα. Επισης δυο ακομα βασικα μας ερευνητικα υποκειμενα ηταν δυο αδελφοι ροκαμπιλι ο "Παλιος Κ" και ο "Παλιος Θ", οι οποιοι επισης ανηκαν παλαιοτερα στους LA Teds

Το κατεξοχην "στεκι" της παρεας σημερα ειναι η καφετερια "Ran". Ειναι ενα γωνιακο κτιριο με μια κυρια αιθουσα και ενα παταρι. Η κυρια αιθουσα περιεχει ενα μπαρ, καρεκλες και τραπεζια, αρκετα ηλεκτρονικα παιχνιδια, ενα μπιλιαρδο και ενα ποδοσφαιρακι. Το παταρι ειναι ενας απομονωμενος και σχεδον αθεατος χωρος οπου υπαρχει μονιμα ενα πανω, το οποιο εχουν στησει οι ροκαμπιλι

Οι ροκαμπιλι δραστηριοποιουνται και στους δυο χωρους της καφετεριας, οπως εχουν ηδη περιγραφει. Στην κυρια αιθουσα καταλαμβανουν συνηθως το χωρο που εκτεινεται απο το μπαρ και στο πλαι και προς τα κατω, οπου βρισκεται το μπιλιαρδο, το ποδοσφαιρακι και ενα ηλεκτρονικο παιχνιδι μπασκετ. Εδω οι ροκαμπιλι συγκεντρωνονται ως παρεα, η οποια δεν υπερβαινει συνηθως τα 4-5 ατομα για να παιξουν ή να παρακολουθησουν αλλους ροκαμπιλι οταν παιζουν, ανταλλασσοντας μεταξυ τους αστεια επιφωνηματα αναλογα με την εκβαση του παιχνιδιου.

Ο συγκεκριμενος χωρος δρασης των ροκαμπιλι ειναι αποκλειστικος γι'αυτους και δεν παραβιαζεται απο αλλους για το χρονικο διαστημα που αυτοι βρισκονται σ'αυτον.

Το υπολοιπο μερος της κυριας αιθουσας καταλαμβανεται απο θαμωνες, μεγαλυτερης ηλικιας απο το ροκαμπιλι, που ειναι πιθανοτατα γειτονες. Αυτοι επισης, οπως εχουμε παρατηρησει, εχουν αναπτυξει ιδιαιτερες σχεσεις με τους διαχειριστες που ειναι ενα ζευγαρι αναλογης ηλικιας μ'αυτους ( δηλ. περιπου τριαντα χρονων και πανω ). Η Ran ειναι η καφετερια της γειτονιας, ετσι οι πελατες-θαμωνες της ερχονται συνηθως μεμονωμενοι για να συναντησουν τους γνωστους τους ή να περασουν μονοι την ωρα τους.

Και οι δυο κατηγοριες πελατων της καφετεριας αισθανονται και συμπεριφερονται ανετα στο χωρο, λογω των συχνων, σχεδον καθημερινων, επισκεψεων τους και των συνεχων επαφων τους με τα ιδια, συγκεκριμενα προσωπα που συχναζουν εκει. Γι'αυτο ειναι επιφυλακτικοι αλλα και περιεργοι με τους "ξενους" που επισκεπτονται το χωρο τους, οπως φανηκε να ειναι με μας, τους ερευνητες.

Οι δυο κατηγοριες πελατων της καφετεριας αποτελουνται αποκλειστικα σχεδον απο αντρες. Η παρουσια των γυναικων στο χωρο ειναι ασημαντη, ενω, κατα τη διαρκεια των τακτικων παρατηρησεων μας εντοπισαμε τεσσερις εως πεντε γυναικες που παντοτε συνοδευονταν απο αντρες. Η παρουσια των γυναικων στην παρεα δεν σημαινε και την ενεργο συμμετοχη τους σ'αυτη, δηλαδη δεν συζητουν με τους αλλους αντρες της παρεας, αλλα η δραση τους ηταν σαφως διαχωρισμενη λογω φυλου. Ετσδι οι γυναικες που συχναζουν στον χωρο παιζουν μονες τους ηλεκτρονικα παιχνιδια ή συζητουν με τη διαχειριστρια, ενω αυτες που δεν ειναι θαμωνες καθονται με τον συνοδο τους [ ... ]

Γινεται λοιπον φανερο οτι στην παρεα των ροκαμπιλι η παρουσια των γυναικων δεν ειναι μεγαλη ουτε μονιμη και ο ρολος τους εκει ειναι "περιθωριακος". Αυτη η παρατηρηση ενισχυει την αποψη οτι οι ροκαμπιλι εχουν υιοθετησει τις παραδοσιακες αξιες, οσων αφορα τις αντιληψεις και τον τροπο συμπεριφορας τους προς τις γυναικες που σαφως τις "διακρινουν" απο αυτες.

Οπως προαναφερθηκε, η παρεα αυτη ειναι αμιγως αντρικη. Η εμφανιση γυναικων ειναι σπανια, ετσι συγκεντρωνονται και διασκεδαζουν σχεδον παντοτε μεταξυ τους.

Κατα τη διαρκεια της ερευνας μονο μια φορα εντοπισαμε καποιο ατομο της παρεας με ενα κοριτσι στη Ran. Οση ωρα παρεμεινε στο χωρο το ζευγαρι συζητουσε, ενω επιναν το αγορι μπυρα και το κοριτσι πορτοκαλαδα. Επισης η εξωτερικη εμφανιση του κοριτσιου ηταν επιρεασμενη ως ενα βαθμο απο το στυλ ροκαμπιλι, δηλαδη φορουσε τζιν παντελονι με ρεβερ και τζιν κοντο μπουφαν. Ακομα ηταν πολυ νεαρης ηλικιας, περιπου 15-16 χρονων και ενω συμπεριφεροταν συγκρατημενα φαινεται να ειχε αποδεχθει το περιβαλλον στο οποιο βρισκοταν. Απο την αλλη μερια, ο νεαρος συνοδος της ηταν ανησυχος, πιθανως σχετικα με τις αντιδρασεις των "αλλων" θαμωνων, οι οποιοι ηταν γνωστοι του, αλλα και με την αντιδραση της ιδιας της κοπελας, που συνοδευε, προς την οποια ηταν πολυ προστατευτικος.

Επισης απο σχετικες συζητησεις με το "Γερο ροκαμπιλα" της παρεας, ο ιδιος μας εξομολογηθηκε την ερωτικη του απογοητευση απο μια πολυ νεαροτερη κοπελα που ειχε επιδιωξει να του επιβληθει και να του αλλαξει τροπο ζωης πραγμα το οποιο δεν πραγματοποιηθηκε, με αποτελεσμα να χωρισουν μεταξυ τους.

Φαινεται λοιπον οτι οι παρεες των ροκαμπιλι εχουν υιοθετησει ορισμενες παραδοσιακες αξιες στον τροπο ζωης τους, γι'αυτο και ως ενα βαθμο εχουν σταση επιδειξης ανδρισμου απεναντι στις γυναικες. Αυτο γινεται περισσοτερο φανερο μεσα στις αφηγησεις τους. Δεν επιθυμουν οι γυναικες να οριζουν τη σχεση τους. Επιπλεον, η παρεα τους δεν απαρτιζεται και απο γυναικες ετσι ωστε, μεσα απο τη συχνη επικοινωνια μαζι τους, να αποκτησουν συνειδηση, οχι μονο της διαφορετικοτητας τους, αλλα και των κοινων στοιχειων που συνδεουν τα δυο φυλα για να μπορουν να συνυπαρξουν ισοτημα . Υπερτονιζοντας λοιπον τον ανδρισμο τους απομακρυνουν αλλα και απομακρυνονται απο τις γυναικες, γεγονος που το "εισπρατουν" ως αποτυχια προσωπικη, η οποια δεν οφειλεται μονο σε προσωπικους λογους αλλα και στον τροπο ζωης τους που εχει υπαγορευτει απο την υποκουλτουρα στην οποια ανηκουν [ ... ]

Η παρεα που εξεταζουμε ειναι χαλαρα ιεραρχημενη με βαση την ηλικια των ατομων.

Στην παρεα υπαρχει, εκτος απο την υπαρξη "αρχηγου" και ενας "Γερος" ροκαμπιλι, οπως ο ιδιος αποκαλει τον εαυτο του, ηλικιας 35 χρονων περιπου.

Κατα τη διαρκεια της προερευνας ( χειμωνας-ανοιξη 1988 ) το συγκεκριμενο ατομο ειχε θεωρηθει αρχηγος της παρεα;, ομως δεν γνωριζουμε αν ο σημερινος αρχηγος ειναι το ιδιο προσωπο, πραγμα που μπορει να αμφισβητηθει λογω, κυριως, της προχωρημενης ηλικιας του.

Ο χωρος και ο χρονος σχόλης:

Τα περισσοτερα ατομα της παρεας ειναι μαθητες, οι οποιοι ομως εργαζονται περιστασιακα σε χειρωνακτικες, ως επι το πλειστον, εργασιες για να εξασφαλισουν το χαρτζηλικι τους.

Στον ελευθερο χρονο τους συχναζουν στην καφετερια Ran κυριως τις απογευματινες ωρες, που ειναι το βασικο τους στεκι επειδη βρισκεται στη γειτονια τους. Ορισμενα βραδια, συνηθως μια φορα την εβδομαδα, επισκεπτονται το μπαρ Ten. Επισης πηγαινουν σε καποιες συναυλιες ( Chuck Berry ) και ανταλασσουν, συμφωνα με πληροφοριες, επισκεψεις στα σπιτια τους.

Ειναι αξιοσημειωτο οτι στον κυριο χωρο σχόλης η rock&roll και ροκαμπιλι μουσικη απουσιαζει απο τη διασκεδαση της παρεας. Πιο συγκεκριμενα, στην καφετερια Ran ακουγεται μονο ελληνικη λα'ι'κη μουσικη της δεκαετιας του 1970 καθως και προσφατα λα'ι'κα "σουξε", ενω η παρεα των ροκαμπιλι φαινεται να μην ενδιαφερεται γι'αυτην.

Στους αλλους ομως χωρους ( οπως τα μπαρ και οι συναυλιακοι χωροι ) τους οποιους, ωστοσο, δεν επισκεπτονται συχνα, η μουσικη και ιδιαιτερα το ροκ&ρολλ και ροκαμπιλι, προβαλλεται ως κυριο, ως βασικο, δηλαδη, στοιχειο διασκεδασης που παρακινει τους ροκαμπιλι σε ξεφρενο χορο. Ομως τα ειρωνικα σχολιο ενος ροκαμπιλι πληροφορητη απο την παρεα των Βικτωριανων ( βλεπε "Βικτωριανοι γατοι " ) για τον τροπο που χορευουν, δεν κρυβουν μονο τον ανταγωνισμο που υποβοσκει αναμεσα στις δυο παρεες, αλλα εκφραζουν και μια πραγματικοτητα: οτι η παρεα των ροκαμπιλι του Λοφου των Αξιοματικων δινει δευτερευουσα σημασια στη μουσικη και τον χορο σε σχεση με αλλες παρεες ροκαμπιλι

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

Οταν οι "ΠΑΝΤΕΙΑΚΟΙ" συναντησαν τους " ΒΙΚΤΟΡΙΑΝΟΥΣ ΓΑΤΟΥΣ" ( 2η συνεχεια )

2011-09-08T09:52:00.000-07:00

( Για πρωτο μερος δες ΕΔΩ )

Συνεχεια αποσπασματος απο το βιβλιο: "ΧΕΒΥ ΜΕΤΑΛ -ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ - ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΟΠΑΔΟΙ - Νεανικοι πολιτισμοι και υποπολιτισμοι στη Δυτικη Αθηνα"

... Οι σχεσεις του "P" με τους αλλους "αρχηγους":

Λενε οτι ο P ειχε βοηθησει καποιον αρχηγο των PUNKS ( ?! ) σ'ενα καυγα, γιατι θυμωσε "που του την πεσανε "πολλα ατομα μαζι, ενω εκεινος ηταν μονος του. Επισης λεγεται οτι σε καποια αλλη περισταση ο "P" και ο Costello που ειναι αρχηγος των skin-heads ειχαν δειρει μαζι κατι σκυλαδες ...

Η σωματικη και ψυχικη δυναμη κατα των πληροφορητη "1" αποδεικνιεται απο ενα περιστατικο το οποιο μας διηγηθηκς. Στη συναυλια του Chuck Berry το 1986 ο P μεθυσμενος, ανεβηκε στη σκηνη και χορευε. Οι σωματοφυλακες του Berry, αφου αρχικα προσπαθησαν ματαια να τον κατεβασουν απο τη σκηνη, τελικως του εσπασαν μια σανιδα στην πλατη. Αυτος ομως δεν καταλαβε τιποτα εκεινη τη στιγμη και το εμαθε αργοτερα απο τους φιλους του, που τον ρωτησαν αν ενιωθε καλα.

Ο πληροφορητης "1" επαναλαμβανε συνεχεια οτι ο "P" εχει κανει τα παντα στη ζωη του. Στην ερωτηση μας τι συγκεκριμενα εννοει με τη λεξη "τα παντα" απαντουσε αοριστως: "οτι μπορεις να φανταστεις"

Η ζωη του P σημερα: Ο P σημερα συχναζει στο Καφενειο που ειναι το στεκι της παρεας. Απο τα μελη της ομαδας θεωρειται "γερος" ωστοσο χαιρει της εκτιμησης ολων ως παλιος αρχηγος. Τα μελη της παρεας των συνδραμουν οικονομικα, πληρωνοντας τα ποτα, το ταξι και το φαγητο του.

Ο πληροφορητης "1" θαυμαζει τον πρωην αρχηγο υποστηριζοντας οτι ειναι "πολυ μεγαλη ψυχη " και οτι θα τον ηθελε για φιλο του ακομα και αν δεν ηταν ροκαμπιλι. Επισης ισχυριζεται οτι ο παλαιμαχος αυτος ροκαμπιλι ξερει να ψυχολογει τον αλλο με την πρωτη ματια.

Ο "p" ειναι γνωστος σε εναν ευρυτατο κυκλο ενεργων ροκαμπιλι σ'ολη την Αττικη. Εχει nιδιαιτερη σχεση με τους Blue Jeans, συγκροτημα του Rock n' roll προερχομενο απο την παρεα των Βικτωριανων και γνωριμιες με τους ροκαμπιλι του Λοφου. Γενικα συμπεριφερεται ηρεμα και ειναι λιγομιλητος.

Λατρευει τον Ελβις και προτιμαει την παλια μουσικη ροκαμπιλι, δηλαδη τον πρωιμο ροκ&ρολλ ηχο σε συγκριση με τον "μεταλλικο" σημερινο ηχο.

Ο "P" ως παλιος αρχηγος των Βικτωριανων Γατων" λειτουργει ως μυθος για τις μεταγενεστερες γενιες των ροκαμπιλι ιδιαιτερα τωρα που το στυλ βρισκεται σε παρακμη. Ο P αντιπροσωποευει για τους σημερινους εναπομειναντες ροκαμπιλι την ενδοξη και γεματη δραση εποχη οταν οι παρεες τους ηκμαζαν στις δυτικες γειτονιες της Αθηνας. Αποτελει προτυπο τροπου ζωης ενος πραγματικου ροκαμπιλι, ο οποιος βιωνει μ'ολη του την ψυχη, δηλαδη εντονα και σχεδον χωρις ορια τις "υπογειες αξιες της σχόλης και της απολαυσης" ( sex drugs RnR troubles and fast cars )

H βιογραφια toy "P" εστω και αν εδω σκιαγραφειται συνοπτικα και ελλειπτικα, διακρινεται απο τις φρασεις που χαρακτηριζουν την "παρεκκλινουσα δομη σταδιοδρομιας" Με αλλα λογια διακρινεται απο την κανονικη ακολουθια των θεματικων αλλαγων που η σταδιοδρομια συνεπαγεται για τον εαυτο του προσωπου και για το πλαισιο των παραστασεων που διαθετει για να κρινει τον εαυτο του και τους αλλους. Οι αλλαγες αυτες συνοδευουν τη συμμετοχη του προσωπου σε κοινωνικα κινηματα υποκουλτουρες και σεκτες ( βλεπε E. Goffman 1994 [ 1959] kai D Robins & P Cohen 1978)

Πιο συγκεκριμενα η ιστορια της ζωης του P εμπεριεχει τρια απο τα κεντρικα στοιχεια που δομουν την ηθικη σταδιοδρομια του ψυχικα ασθενους ( οταν ο ορος αυτος εκληφθει υπο την ευρυτερη εννοια σε σχεση με αυτην που εχει επεξεργαστει ο E Goffman (1994)

To πρωτο στοιχειο ειναι ο εγκλεισμος σε ολοπαγες ψυχιατρικο ιδρυμα, προφανως με ολα τα επακολουθα που κατι τετοιο συνεπαγεται. Το δευτερο στοιχειο ειναι το αιτημα για ψυχολογικη υποστηριξη απο την υποπολιτισμικη ομαδα, πραγμα που απαιτει να αποσυρθει πληρως μεσα στρα πλαισια της. Στο πλαισιο αυτο ο P συναναστρεφεται μονον με ροκαμπιλι ενω οι εξωομαδικοι θεωρουνται ξενοι και αντιμετωπιζονται με επιφυλακτικοτητα ή καχυποψια. Το τριτο στοιχριο συνισταται στην κανονικοποιηση της ψυχιατρικης παρεκκλησης του απο τα μελη της ομαδας. Ο P μυθοποιημενος , θεωρειται ενδοξως και δικαίως αποσυρθεις λογω καταχρησεων ( οι οποιες αναγνωριζονται ως υψιστες αξιες απο την υποκουλτουρα ) ενω οι ψυχολογικες διαταραχες που παρουσιαζει καθως επισης και η οικονομικη και πρακτικη αδυναμια του να ανταπεξελθει στη ζωη καλυπτονται απο τα τελετικα συντροφικοτητας και φιλιας των ροκαμπιλι ...

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

Oταν οι "ΠΑΝΤΕΙΑΚΟΙ" συνάντησαν τους "ΒΙΚΤΟΡΙΑΝΟΥΣ ΓΑΤΟΥΣ" ...

2011-09-08T03:16:00.000-07:00

Τα κείμενα που θα ακολουθησουν, σε συνεχειες είναι αποσπάσματα απο το βιβλιο "ΧΕΒΥ ΜΕΤΑΛ-ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ- ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΟΠΑΔΟΙ νεανικοι πολιτισμοι και Υποπολιτισμοι στη Δυτικη Αττικη.

Η παρουσα συλλογη, οπως αναφερεται και στον προλογο του βιβλιου ειναι αποτελεσμα τεσσεραμιση χρονων εργασιας ως συνεχεια της

"μικροκοινωνιολογικης" ερευνας που πραγματοποιηθηκε κατα τα ετη 1988 - 89 στην περιοχη της Δυτικης Αττικης και κυριως στο Περιστερι, στη διαρκεια της οποιας ειχε διαπιστωθει η υπαρξη ενος ευρεως φασματος συλλογικων νεανικων παρεκλησεων που εχρηζαν περαιτερω μελετης και αναλυσης ...".

Χοντρικα εχουμε μια Εργασια του Παντειου Πανεπιστημιου

" με την στις 19.11.92 αποφαση του, ενεκρινε και εθεσε υπο την αιγιδα της το ερευνητικο προγραμμα "

που κρατησε περιπου πεντε χρονια και που

" κεντρικος στοχος της ερευνας ειναι η διαπραγματευση των πιο σημαντικων πολιτισμων και υποπολιτισμων, οι οποιοι αναπτυχθηκαν στους κολπους της νεολαιας της Δυτικης Αττικης, στις αρχες της δεκαετιας του 1990"

To θεμα φαινεται να το πηραν πολυ σοβαρα αφου στη στελεχωση της Ερευνας εκτος απο τους διευθυντες ερευνας Α. Αστρινακη Λεκτορα Κοινωνιολογιας και Μ-Γ Λιλυς Στυλιανουδη Νομικος-Ανθρωπολογος (!) , αναφερονται πανω απο 25 ονοματα συντονιστων, ειδικων ερευνητων, βοηθων ερευνητων ( ολοι πτυχιουχοι του τμηματος Κοινωνιολογιας του Παντειου Πανεπιστημιου ) και "ειδικων συνεργατων".

Το βιβλιο ειναι εξακοσιων και βαλε σελιδων, επομενως δεν εξαντληται σε ενα ποστ και αποφασισα να αποφυγω ( με το ζορι κρατιεμαι βεβαια ) να σχολιασω . Θα περιμενω πρωτα να μαζευτουν καμποσα αποσπασματα απο το βιβλιο, ωστε να ξερουμε για τι ακριβως μιλαμε και να γινει παιχνιδι.

Θα μπορουσα βεβαια να πω για την ωρα οτι σε πολλα σημεια του βιβλιου μοιαζει σαν να εχουν παει επιστημονες του Νασιοναλ Τζεογκραφικ στην Αφρικη και να περιγραφουν με χαμηλη φωνη στο δημοσιογραφικο τους μαγνητοφωνακι κρυμενοι μεσα στα φυλλα, τιποτα γοριλες υπο εξαφανιση που βλεπουν εκει κοντα, αλλα ετσι ειναι οι ερευνες συνηθως. Ισως παλι μου φαινεται εμενα ετσι, περιεργο, γιατι γνωριζω αρκετα απο τα ατομα που περιγραφονται μεσα ως " Ροκαμπιλι Ν " ή " Φανατικος οπαδος Γ " και φρασεις οπως

" Ο ροκαμπιλι Ν ακολουθει μια τροχια παρεκκλίνουσας ηθικης καριερας .. "

μου φαινονται λιγοτερο ευστοχες και πραγματικες απο το να πεις: " Επαιξε καρεκλιες με αυτον που τον εβρισε ".

Ξεκιναω λοιπον να αναδημοσιευω.

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ροκαμπιλι " P" ( σελιδα 346 )

Ο "P" ηταν 29 ή 30 χρονων την εποχη της διεξαγωγης της ερευνας, ζει στην Κυψελη με την οικογενεια του και το πραγματικο του ονομα ειναι "Γ". Εχει διαταραγμενη ψυχικη υγεια, εχοντας νοσηλευτει για καποιους μηνες σε ψυχιατρειο. Γι'αυτο δεν δουλευει εδω και αρκετο καιρο, παλιοτερα ομως ειχε εργαστει ως πορτιερης. Επισης δεν βγαινει εξω απο το σπιτι του τα βραδια παρα σπανιως και τοτε κυριως για να παρακολουθησει συναυλιες των Blue Jeans τον Νοεμβριο του 1992 και αυτη στο μπαρ Cherry οπου και τον συναντησαμε για πρωτη φορα. Δεν κυκλοφορει μονος του, ιδιως τη νυχτα και συνηθως καλυπτει τις μακρυνες αποστασεις με ταξι. Ολα αυτα οφειλονται σε παλιοτερη χρηση ψυχοφαρμακων, οπως επισης και στις συχνες κρισεις που παθαινει ( "Του γυριζει το ματι αναποδα" οπως χαρακτηριστικα λεει ο πληροφορητης "1" ).

σΤΥΛΙΣΤΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ: Ο P. δεν παρουσιαζει εντονα στοιχεια σχετιοζομενα με το στυλ στο οποιο ανηκει, δηλαδη εχει μικρο κοκορι, σχετικα μακρυες φαβοριτες και ειναι ντυμενος απλα, με τζιν, μποτες, μπουφαν και καρο πουκαμισο. Ομως ξεχωριζει λογω των τατουαζ που εχει χαραξει στην παλαμη του με το ονομα "ΕLVIS" ( του Presley ) και στο δεξι του μπρατσο με ενα τριφυλλι, το οποιο εχει τρια γραμματα γυρω του, τα αρχικα F.T.W. τα οποια σημαινουν "FUCK THE WORLD" εχει φτιαξει ακομα μονος του ενα μπουφαν που γραφει στην πλατη "RnR never Dies ". Kατι για το οποιο ξεχωριζει ο "P" ειναι η μεγαλη του κοιλια - απο τις πολλες μπυρες λεει ο πληροφορητης "1". Πινει και Βοτκα.

Ο "P" ανηκει στην παρεα των "Βικτοριανων Γατων" η οποια αποτελειται απο 12 περιπου ατομα. Οι "Βικτοριανοι Γατοι" συνιστουσαν τον στενο πυρηνα "συμμοριας" γυρω απο τον οποιο ειχαν φτιαχτει οι αλλες ομαδες οι οποιες ονομαζονται απλα Βικτωριανοι. Φαινεται οτι ο "P" ειναι κατι σαν αρχηγος στους Βικτωριανους Γατους. Αξιζει να σημειωθει οτι το παρατσουκλι 'P" του αποδοθηκε απο τοτε. Προκειται για το ονομα του ηρωα του φιλμ " Wanderers" ο οποιος ηταν ο αρχηγος της παρεας γιατι ηταν ανωτερος απο τους αλλους σωματικα και πνευματικα.

Πραγματι ο "P" ηταν "πολυ" τσαμπουκας δεν δισταζε να τα βαζει με πολλους ...

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

ANKE ΙΛ ΣΟΛΕ ΡΙΦΙΟΥΤΑ ΝΤΙ ΣΟΡΤΖΕΡΕ MEΡΟΣ 2 ( Απο εμπειριες φοιτητων στη Νοτια Ιταλια της δεκαετιας του 80 )

2011-06-21T08:50:00.000-07:00

ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

-Zεπελιν? Από ποτε ακους Ζεπελιν ρε Σισιλιανικο μουνι?

-Από τοτε που σε πηδηξα μαλαααά-κα Έλληνα.

- Μαλααά-κα Σίκουλο

- Βία, βία, σαλί …

Ο Aθηναιος ανέβηκε χαρούμενος από την πορτα του συνοδηγού. Ειχε καιρο να δει φιλο και ο Σικελός νταλικερης ηταν κατι παραπάνω από φιλος.

-Ξέπεσες στην Kαμπανία παλιοκρετινε, τετοια ονειρα ειχα εγω για σένα?

-Γάμα τα αδελφε , κορν φλε’ι’ξ σκετα με νερο εφτασα να τρωω, σου τα πα και στο τηλεφωνο.

-Γιατι δεν μου ειπες να σου στειλω λεφτα, δεν ειμαστε αδελφια?

- Και μετα παλι θα τελειωναν και πως να στα επιστρεψω ... Παμε να φαμε . τωρα ειμαι και εγω επαγγελματιας , κερνάω, ειπε ο Αθηναιος και εβγαλε ένα ματσο λιρετες από την τσεπη του δερματινου.

O Σικελος εκανε χαμογελώντας μια συγκαταβατικη χειρονομια σε στυλ απαλη μπουνια στο μαγουλο του Αθηναιου και μετα εκανε ένα ετσι και δυναμωσε τη μουσικη στο κασσετοφωνο. Από τοτε που ο Αθηναιος του ειπε να παραγγειλει Ζεπελιν στο κωλομπαρο , τους εμαθε και αυτος και εγιναν ξαφνικα οι αγαπημενοι του. Βγηκαν από την εξοδο του Σαβιανο για την αουτοστραντα με τη μουσικη διαπασον

-Που θα παμε για φα’ι’ τελικα? Ρωτησε ο Αθηναιος

- Τρρεάπανι ειπε ο Σικελος με την χαρακτηριστικη του προφορα και έκανε μια κινηση σαν να κοβει τον αερα. Το Τράπανι ηταν η γεννετηρα του, καπου στα βορειοδυτικα της Σικελιας και την κινηση την εκανε για να δειξει ότι το ονομα εβγαινε από το αρχαιοελληνικο Δρέπανον, κατι που μπερδεψε στην αρχη τον Αθηναιο γιατι δεν ηξερε τετοιες αρχαιες λεπτομεριες για τη Σικελια. Ομως δεν αργησε να μπει στο νοημα ... Τραπανι, Τραπανι, Δραπανι ... δρεπάνι? Ελα ρε, αλήθεια? Ο Αθηναιος είχε ταλέντο στις γλωσσες. Πρίν έρθει εδω για να σπουδασει εκανε βεβαια καποια μαθηματα Ιταλικων, ομως τα περισσοτερα τα εμαθε ρωτωντας. Με μια φορα που ακουγε μια λεξη ή μια φραση, την αποθηκευε αμεσως και για παντα.

«Η δοξα του Τράπανι» ηταν ένα μαγαζακι πανω στην εθνικη όπως πας για Ταραντα, λιγο καφετερια, λιγο σουπερ μαρκετ , σταση για νταλικες . Το χε μια θεια του Σικελου που χε μεταναστεψει στην Καμπανία πολλα χρονια τωρα.

-Σιγά μη δωσουμε χρημα στους γαμιοληδες τους Ναπολιτανους, ειπε ο Σικελος. Εδώ θα φαμε ησυχοι.

Αφου τους υποδέχτηκε η θεια στα γρηγορα, τους εκανε νοημα να πανε στην κουζινα του μαγαζιου και γυρισε στο ταμειο της. Εκει ο Αθηναιος εκατσε σε ένα σκαμνι και ο Σικελος ξεκινησε το μαγειρεμα.

-Μα τι σου ρθε να μπλεξεις μ’αυτους εδώ? Και οι σπουδες σου?

-Μολις βγαλω χρηματα θα γυρισω να τελειωσω, ειπε ο Αθηναιος. Οι δικοι μου δεν μπορουν να στειλουν από την Ελλαδα, το μαγαζι δεν παει καλα, μου ειπαν να τα παρατησω και να παω πισω , αλλα δεν γουσταρω.

- Μα ξερεις τι ανθρωποι είναι εδώ?

- Ενώ εσεις στη Σικελία εισαστε αγγελουδια

- Όχι δεν ειμαστε, αλλα εμεις ότι κάναμε το κάναμε από ανάγκη, από φτωχια. Αυτοι εδώ και σε σπιτια από χρυσο να εμεναν πάλι εγκληματιες θα ηταν. Το εχουν στο αιμα τους, είναι Καταλανοί, Σπανιολοι , δεν εχουν σχεση με Ιταλους …

Όταν ο Αθηναιος αποφασισε να ερθει εδώ για να σπουδασει πιστευε πως δεν θα δυσκολευοταν να καταλαβει τη νοοτροπία των Ιταλων. Ουνα φατσα ουνα ρατσα και τετοια, μακαρονια, πιτσα, Φελιτσιτα και σκοπια-σκοπια μι σκο και ιστοριες του Τιραμολα ηταν ιδια και στην Ελλαδα. Δεν αργησε να καταλάβει όμως πως όχι μονο οι Ιταλοι δεν εμοιαζαν με τους Ελληνες, αλλα ουτε και μεταξυ τους δεν ειχαν καλά καλά σχέση. 120 χρονια περιπου μετα την ενωση της η Ιταλια, στα μεσα του 80 ηταν ακομα ένα κουβαρι από περιοχες, ξένες μεταξύ τους στη συνηθειες, σχεδον με δικια τους γλωσσα η κάθε μια που τις κρατουσαν ενωμενες με το ζορι, η Καθολικη Εκκλησια, η κομεντια ντελ' αρτε και η κρατικη Τηλεοραση. Από τα πρωτα πραγματα που του ελειψαν στον Ιταλικο Νοτο ηταν η ροκ ατμοσφαιρα. Μουσικη ειχε φερει μαζι του να ακουει αλλα μαγαζια δεν επαιζαν σχεδον καθολου. Παραδόξως το ροκ στην Ιταλια του 80 ηταν υποθεση της Αριστερας και καθολου παραδοξως η Αριστερα στην Ιταλια του 80 ηταν υποθεση του βιομηχανικου Βορρα. Εκει ειχε ότι ηθελες. Μουσικες σκηνες, μπαρ, καταληψεις, τοπικα συγκροτηματακια και συγκροτματα μουρες σε παγκοσμια περιοδεία που ουτε ηξεραν κατά που πεφτει η Ελλαδα. Οι πιτσιρικαδες του Νοτου από την άλλη ντυνονταν σαν τον Γιωργιτση στις ταινιες του 60, φτωχομπινες κατω στον Πειραια στα Καμινια, «με το μπουφαν στους ωμους ...» μαζευονταν γυρω από ένα αμαξι στον παραλιακο δρομο και ακουγαν από το κασετοφωνο ντισκο Ιταλο. Οι μουνιτσες που σπουδαζαν εκει ηταν λιγες και συνεχως πιασμενες, ενώ οι ντοπιες ουτε να ακουσουν για φοιτητες γενικά και αν καμια σου χαμογελαγε δεν κραταγε πολύ γιατι ακολουθουσαν τα τσοπανοσκυλα να τις ξαναβαλουν στο μαντρι. Από αυτή την αποψη τους ειχε ψιλογαμησει ο Καθολικισμος εκει κατω. Παντου λιτανειες, πολιούχοι Αγιοι και συστολη. Ακομα και ο Σικελος που ταξιδευε συνεχως με νταλικα και δεν ειχε αφησει κωλομπαρο για κωλομπαρο σ’ολη την Ευρωπη , δεν ανεβαζε πουτανες στην καμπινα του οδηγου γιατι ηταν γεματη Μαντονες, ροζαρια και αλλα φυλαχτα για το δρομο και αν πηδιοταν μπροστα τους την επομενη θα τρακαρε. Όταν ο Αθηναιος του ειπε πως στην Ελλαδα λενε «γαμω την Παναγια σου» επαθε πολιτισμικό σοκ.

Στην αρχη σκεφτηκε να παρει μεταγραφη στο Βορρα, όπως εκανε ο τριτος της παρεας από τη Σαρδηνια. Όμως οι δικοι του δεν ειχαν αλλα λεφτα να του στειλουν και εκει απανω όλα ηταν ακριβοτερα. Θα τα παρατουσε και θα γυρναγε Ελλαδα αλλα τοτε βρηκε για συγκατοικο έναν Ναπολιτάνο που σπουδαζε κι’αυτος. Ο Ναπολιτανος του προτεινε να κανει μια δουλεια για να βγαλει χρηματα. Ειχε παρατηρησε πως ο Αθηναιος όταν εβλεπε τηλεοραση , μεταγλωτισμενα εργα στο RAI , σοου ή πολιτικες συζητησεις, καταλαβαινε τα παντα και μαλιστα σχολιαζε κι’ολας. Η τηλεοραση ηταν μια λυση, οταν δεν εχεις και πολλα να κάνεις και μαζι με το ταλεντο του στις ξενες γλωσσες βοηθησαν μεσα σε εναμιση χρονο να καταλαβαινει όχι μονο τα επισημα Ιταλικα της τηλεορασης , αλλα και την τοπικη διαλεκτο. Ακομα και μεταξυ τους, συντομα μιλαγαν Ναπολιτανικα όχι Ιταλικα. Η οικογένεια του Ναπολιτανου λοιπον ειχε μια μεγαλη βιοτεχνια ρουχων έξω από το Σαβιανο, μια από τις εκατονταδες που δουλευαν εκει, μπορει και χιλιαδες , αφου η μιση σχεδον περιοχη της Καμπανια στα μεσα του 80 εφτιαχνε ρουχα για την Ιταλια και την Ευρωπη. Ο Αθηναιος ηταν τυχερος γιατι έπεσε σε εποχη που το «made in Italy» πουλαγε σαν τρελο στην Ελλαδα. Τα μαγαζια με ρουχα ανοιγαν το ένα πισω από το άλλο . Ακομα και τη λεξη παπάρι αμα την έκανες «παπαρόνι» μπορουσες ανετα να την πλασαρεις για Ιταλικη φιρμα ποιοτητας. Συντομα καποιοι για να ξεχωρισουν, αφησαν τις βιοτεχνιες στο Μπραχαμη και στη Νεα Ιωνια και πηγαν στην Ιταλια να φερουν αυθεντικα. Όμως λιγοι Ελληνες και Ιταλοι μπορουσαν να συνενοηθουν απευθειας μεταξυ τους. Οι περισσοτεροι και από τις δυο πλευρες δεν ηξεραν ουτε αγγλικα.Ο Αθηναιοςειχε τωρα ένα τροπο να κερδιζει χρηματα και να παραμεινει στην Ιταλια. Ο Ναπολιτανος τον εστειλε συστημενο στους δικους του και αυτοι του ζητησαν να ψαρευει για λογαριασμο τους, ξεμπαρκους εμπορους που ψαχνονταν στις μεγαλες αγορες της Νολα ή ακομα και στο αεροδρομιο. Οι αλλοι ακουγαν ελληνικα και αμεσως αυτό δημιουργουσε καποιο κλιμα εμπιστοσυνης. Μετα τους εφερνε σε επαφη και εκανε τον διερμηνεα. Αν εκλεινε η συμφωνια εκτος από το μισθο του επαιρνε και ένα ποσοστο . Του νοικιασαν και ένα μικρο δωματιο στο Σαβιανο . Η δουλεια ηταν καθαρη, η βιοτεχνια απολυτα νομιμη και τα αφεντικα του σωστοι επαγγελματιες …

Μεχρι που ένα μεσημερι στην παλια πλατεια του Σαβιανο εμφανιστηκε μπροστα του ενας ζητιανος που εμοιαζε με ηρωα βγαλμενο από την κομεντια ντελ’ αρτε …

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

ΗΔΥΠΟΤΑ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ

2011-06-16T06:26:00.000-07:00

Πεντε ατομα περπαταγαμε πανω στις γραμμες του τραινου στην Κωνσταντινουπολεως σε στυλ «Στεντ μπα’ι’ μι» ταινια, φαντασιωση περιπλανησης στον αμερικανικο Νοτο εντός γραμμων και εκτος γραμμων, μαντρες, παρατημενα εργοστασια και πολυκατοικιες του 70, περιοχη Τρεις Γεφυρες, Σεπολια ,Παρασκευη κοντα απογευμα . Ηταν ξεκαθαρο ότι μας αρεσε να ζουμε σε αυτό τον τοπο , επειδη μας θυμιζε καποιον άλλο. Πιανοντας ορια Κολωνου μας βαρεσε ο ηλιος στα μουτρα ή βαρεθηκαμε να παταμε χαλικια οποτε λιγο πριν τον σταθμο Λαρισης ξαναβγήκαμε στο δρομο.

Εκεινη την εποχη ο Κολωνος ισως να μην ακουγοταν για τιποτα, αν δεν ηταν τα σκυλαδικα της Λενορμαν που μαζευαν από τις γυρω περιοχες τρελαμενους , το πρωι φαναρτζης το βραδυ γαμω τον κοσμο ολο , η δολοφονια του Ταχτζη μεσα στο σπιτι του, από καποιον αγνωστο που ειπαν ότι τον ψωνισε ο συγγραφέας ντυμενος γυναικα, οι «αδελφοι Νταλτον» που κατεβαιναν όταν βαριοντουσαν τις καφετεριες στα Θυμαρακια για να κανουν τζερτζελε και η χειροβομβιδα που εφυγε από το αμαξι του Ρωχαμη, όταν τον κυνηγησαν στην Αυλωνος . Αυτα τα λιγα ηταν αρκετα για να καρφωθει στο μυαλο των 16χρονων που γυρναγαν τοτε στον νεκρο χωρο απο Αχαρνων μεχρι Λιοσσιων και από Αγιου Μελετιου μεχρι Καλαρη , πως ο Κολωνος ηταν ο Κατω Κοσμος που οι ανθρωποι εχουν τρια ματια, πεντε χερια από τις αιμομιξίες, οι συνταξιουχοι στα καφενια πινουν σιροπια και μετα κανουν σουζες με πενηνταρια και με τις κοντοκανες στο χερι, η εκκλησια του Αγιου Παυλου εχει μυστικο τουνελ που οδηγει στα εργαστηρια εξωγηινων από την Ανδρομεδα, ενώ την πρεζα στη σουταρει με τα χερακια του ο ιδιος ο Σατανας που κανει τζοκινγκ στο λοφο Σκουζε.

Εχει μια καυλα ο κινδυνος.

Όμως κατι εγινε εκεινο το απογευμα, μας πηρανε χαμπαρι ότι ερχομασταν καυλωμενοι, ποιος ξερει και τα τερατα προλαβαν και κρυφτηκαν στον Κολωνο ή ειχαν μεταμορφωθει και κυκλοφορουσαν στο δρομο αλλιως. Παππουδες καπνιζουν ΚΕΡΑΝΙΣ και προσεχουν τα εγγονάκια στις κουνιες, σακουλες σουπερμαρκετ με ψωνια, αδεια καφενεία, ένα μηχανακι περασε, ακουγονται κατι «κυρ Θοδωρε τι κανεις…», γκαρσονι που λυνει σταυρολεξα πανω στο τραπεζι πριν ανοιξει το σουβλατζιδικο, μια λιστα με διανυχτερευοντα φαρμακεια πισω από κατεβασμενο ρολο. Βαρεμαρα.

Βαλαμε ολοι μαζι και πηραμε ένα μπουκαλι ουζο από μια καβα. Ουζο με πορτοκαλαδα μπας και γυρισουν τα τερατα. Ο καιρος και η ωρα δεν επετρεπαν τοσους βαθμους οινοπνευμα μαζι , χαρακιρι σκετο με τετοια ζεστη, ηταν όμως αυτό το «μαγικο του να μην εχεις πουθενα να πας» που λενε οι Μπιτλς και τελικα ειπαμε να αυτοκτονήσουμε με γλυκάνισο.

Βρηκαμε ένα γηπεδο μπασκετ κατω από δυο λεύκες που εκαναν σκια, πισω από το λοφο. Καποτε ειχε συρματα γυρω-γυρω για φραχτη, όπως το γηπεδο στο «Γουεστ σα’ι’ντ στορι», 50’ς ροκ&ρολλ τοπίο και ετσι, αλλα τα περισσοτερα τα ειχαν ξυλωσει. Συνηθως γυφτοι εκαναν τετοιες δουλειες το βραδυ, ψαχνοντας για σιδερα. Κατσαμε στη σκια και σε μιση ωρα αρχισαν οι πρωτες νταγκλες από το ουζο.

«Εδώ πιο κατω βρηκαν σφαγμενο τον Ταχτζη … » «Ποιον Αεκτζη σφαξαν? Καλα να παθει » «ω ρε μαλακα την ακουσες, δωσε και εδώ μια …» «ένα τσιγαρο ρε καραγκιοζη …» «μ’αφησε ο πουστης στα μαθηματικα …», « δερ γουιλ μπι πις ιν δε βαλε’ι’ …» «τον πουτσο κλαιγαν …»

Ένα νταπ-νταπ συνοδευε την νταγκλα και την βαρεμαρα που μεγαλωνε. Ένα παιδι γυρω στα 7 με ναυλον πρασινη βερμουδα ειχε πιασει την μια μπασκετα και εριχνε σουτ.

Για κανα δεκαλεπτο, σταματησαμε να μιλαμε μεταξυ μας, πιναμε και βλεπαμε το παιδι να βαζει καλαθια. Νταπ-νταπ-νταπ-νταπ-νταπ, αρχιζε να μας ζαλιζει τα’αρχιδια το παιδακι.

Ενας ειχε την ιδεα.

«Παιζουμε κανα μπασκετακι?», «τι λες ρε με τετοια ζεστη, εγω την εχω ακουσει με το γαμοουζο, επρεπε να παρουμε μπυρες», « ελατε ρε να παιξουμε, δεν εχει τι άλλο να κανουμε εδώ περα», «ειμαστε πεντε», «ενταξει δυο με τρεις, που είναι το προβλημα».

Σηκωθηκε απανω και σουρωμενος λιγο πλησιασε το παιδι, εκοψε την μπαλα στον αερα και του την πηρε. Το παιδακι αρχισε να φωναζει. Του ειπε «ένα μπασκετακι να παιξουμε και θα στην ξαναδωσουμε». Το παιδι ειπε όχι και ξαναζητησε την μπαλα. Αυτος το αγνοησε και μας φωναξε «αντε ρε, ελατε, εγω με τον Μ. και οι τρεις σας». Το παιδι το πηρε αποφαση πως μπαλα δεν επαιρνε και εκατσε σε μια γωνια να μας κοιταει.

Τελικα ένα μπασκετακι θα βοηθουσε να ξενταγκλαρουμε από το ουζο ή ας πουμε να ξενταγκλαρουμε από την απογευματινη βαρεμαρα. Για να το μαλακισουμε πιο πολύ και για να ειμαστε ανετοι καναμε ένα ετσι και βγαλαμε τα παντελονια . Μειναμε με τα μποξερακια και τις μποτες , το παιχνιδι καραγκιοζιλικι αλλα μας εφτιαξε τη διαθεση γιατι ειχε πλακα , τι μπουτια είναι αυτά ρε παιδι μου, ελα μουναρα μου δωσε πασα, κλωτσιες στον κωλο, εδώ ρε μαλακα εδω, γαμησε τον, καλα ρε, κανε δεκαπεντε χιλιαδες βηματα και μετα σουταρε …

ο μικρος? Που είναι ο μικρος?

Ο μικρος εστριβε στο βαθος, 30 μετρα και βαλε εξω από το γηπεδο να τρεχει.

Ότι σταγονα ουζο ειχε μεινει ακομα μεσα μας εξατμιστηκε επιτοπου. Αφησαμε κατω τη μπαλα και πιασαμε τα παντελονια. Ελειπε ένα πορτοφολι

«Θα το γαμησω το μαλακισμενο … », «τρεχατε ρε θα τον χασουμε τον πουστη»

Βγηκαμε τρεχοντας οσο πιο γρηγορα μπορουσαμε από το γηπεδο να κυνηγήσουμε το παιδι και όπως ο δρομος ηταν κατηφορικος πριν να το καταλαβουμε βρεθηκαμε να λαχανιαζουμε με τα σωβρακα και τις μποτες στη μεση της Λενορμαν και στα χερια τα παντελονια

Μετα από λιγο σταματησε μπροστα μας το περιπολικο

Εχει μια καυλα ο κινδυνος.

( Απο ενα περιστατικο που συνεβηκε καποτε στον παλιο μου φιλο Νικηφορο Φ. )

ΤΟ ΜΟΥΝΟΠΑΝΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

2011-05-31T14:07:00.000-07:00

Σε ένα μηνα κλεινουν τα σχολεια. Μαθημα του κωλου, αγορια και κοριτσια ανακατεμενα , ηλικια 12,13 και 14 σε τετραγωνο σχηματισμο χωρισμενα σε τμηματα , μπακλαβας σε ταψι, μολις εχουν ακουσει την πρωινη προσευχη, όμως δεν ανεβαινουν στις ταξεις γιατι κατι εχει να πει ο Γυμνασιαρχης. Εχω τεντωμενα τα’αυτια, εχει κολησει το στομαχι μου και τα ποδια μου δεν ειμαι σιγουρος που ακριβως βρισκονται, αλλα ο εκνευρισμος μου παει στα αζητητα γιατι κανεις γυρω μου δεν δινει σημασια.

- Xτες κατά τη διαρκεια της τελευταιας ωρας , συνεβησαν εκτροπα που ντροπιαζουν το σχολειο. Καποιοι δεν σεβαστηκαν το χωρο και τον μετετρεψαν σε αλανα , εμποδιζοντας το μαθημα του κυριου Μ. Εχουν διορία μεχρι το μεσημερι να παρουσιαστουν σε μενα και να ομολογησουν την πραξη τους, αλλιως θα τους βρω και εχω τον τροπο να είναι σιγουροι.

Μιλανε για πολλους. ‘Υπαρχει περιπτωση να μη ξερουν και να μπλοφαρουν. Ανακουφιση για λιγο. Όμως η συνεχεια δεν μου αρεσε …

-Ο μαθητης Κ.Α. να ανεβει αυτή τη στιγμη στο γραφειο των καθηγητων.

Επεσαν κατι ψιθυροι και από το μπουγιο εμφανιστηκε ο Κ.Α.

Το «μουνοπανο» του σχολειου

Ο Κ.Α. ειχε δικια του υποθεση και προσωπικη κοντρα με τον κυριο Μ. και η αληθεια είναι ότι ηταν δυσκολος και στραβος χαρακτηρας. Καπνιζε, κοπαναγε, προσφατα παραλιγο να βγαλει το ματι καποιου με μολυβι στο διαλειμμα για αγνωστο λογο. Δεν εκανε παρεα με κανεναν από εδώ εκτος σχολειου και μια στο τοσο του δανειζαμε την αθλητικη εφημεριδα να διαβασει για τον Ολυμπιακο. Κανονικα επρεπε να τελειωνει τωρα τη δευτερα λυκειου, μπορει και την τριτη, αλλα ειχε μεινει δυο φορες. Μεχρι τα 16 του ειχε καταφερει μονο να μακρύνει το μαλι του μεχρι τους ωμους και να τον αντιπαθει μεχρι αηδιας ο κυριος Μ. που εκανε το μαθημα της φυσικης, μια αρκουδα πεταει με 200 κιλοτζαουλ ανα τετραγωνικο σεκοντ και τετοια.

Όχι επειδη ηταν κακος μαθητης. Το σχολειο ηταν μεγαλη φιρμα στους κακους μαθητες και ειχε πολλους. Ενα μεσημερι καθοταν μαζι μας στο σχολασμα, κοντα στην εξωπορτα . Ο κυριος Μ. περνάει μπροστα μας, βγαζει ένα κατοσταρικο από την τσεπη του και του λεει: «τραβα να κουρευτεις». Ο Κ.Α. στο κουλ του απανταει: «Που σαι, κρατα το κατοσταρικο» και βγαζει με τη σειρα του ένα χιλιαρικο και του το κουναει στη μαπα δειχνοντας προς την καραφλα του κυριου Μ. « παρε κι’αυτό κι’αντε να βαλεις μαλλιά». Πεσαν κατι προσεκτικα χαχανα, γελασε κι’αυτος μαζι. Ο κυριος Μ. δεν ανεφερε τιποτα από το περιστατικο, Τι να πει? Αυτος το ειχε ξεκινησει, όμως από τοτε ειχε στην μπουκα τον Κ.Α.

Εχτες λοιπον την τελευταια ωρα, που ειχα κανει κοπανα μπηκα στο προαυλιο να κατουρησω και πεφτω πανω σε ένα χαρτινο τελαρο εξω από το κυλικείο με χαλασμενα γλυκα που τα ειχαν βγαλει για πεταμα. Δεν ξερω τι ακριβως ειχα στο μυαλο, όμως δεν το σκεφτηκα πολύ. Απεναντι στην ταξη του πρωτου οροφου τα παραθυρα ηταν ανοιχτα και ακουγοταν η φωνη του κυριου Μ. να παραδιδει με στομφο. «ΠΕΙΡΑΜΑ 1» ακουγοταν καθαρα η φωνη και μετα ένα «μπλαμπλαμπλα» ακαθοριστο να μπερδευεται με τους μεσημεριανους ηχους του προαυλιου και ένα θρανιο που σερνεται στο πατωμα εδώ και εκει. Και μετα παλι η εκνευριστικη φωνη « Στο ΠΕΙ-ΡΑ-ΜΑ 2 …» Ο κυριος Μ. Τεσσερις πεντε κοκινοπες τριχες κοβουν καθετα την καραφλα του στη μεση. Μια βλαχοφατσα που γυαλιζει, απ’αυτές που κουρευαν παλια τεντυμποηδες με το ματι μονιμως να καρφωνεται στο βυζι , ακομα και κατσικας σε καμια γαμοπλαγια του χωριου . Κατσικουλες ή δεκαπενταχρονα με ξεβαμενο καρε , τι να λεει? Το γκρι παντελονι καμπανα από βιοτεχνια της Νεας Ιωνιας το ιδιο φουσκωνει στον καβάλο . « ΠΕΙ-ΡΑ-ΜΑ 4 μπλαμπλαμπλαμπλα …»

Εριξα μια ματια στο κυλικείο, μπας και με βλεπει κανενας. Κανενας.

βουτηξα το χαρτονενιο τελαρο με τα γλυκα και φωναζοντας με τον ιδιο τροπο «ΠΕΙ-ΡΑ-ΜΑ» το πεταξα μεσα στην ταξη από το ανοιχτο παραθυρο. Το βαλα στα ποδια ενώ ακουγα την ταξη να ανατιναζεται από τα ουρλιαχτα και τα γελια και γελαγα και εγω . Τους φανταζομουν χαλια από τις σοκολατες. Ποιος να εφαγε στη μαπα το χαρτονι? Η αιθουσα ηταν γωνιακη τα παραθυρα από την άλλη πλευρα, αποκλειεται να με ειδαν ειχα προλαβει και ειχα στριψει , όμως η ταξη ειχε και ένα πισω παραθυρο που δεν ειχα προβλεψει , από την πλευρα που βρισκομουν τωρα. Το παραθυρο βρισκοταν διπλα ακριβως από το τελευταιο θρανιο που καθοταν ο Κ.Μ. Με το που εγινε το σκηνικο , βγηκε ο μισος από κει, ηρθαμε φατσα με φατσα και μου φωναξε γελωντας: « τρεξε-τρεξε μικρουλη …»

Γέλασα κι’εγω …

Το άλλο πρωι πηγα στο σχολειο σαν να μη τρεχει τιποτα …

Ολοι συζηταγαν για το χαμο που εγινε στο Γ1

Περιμενα να ακουσω κατι για τα γλυκα

-Τη γαμησε ο Κ.Α. …

Πως μπλεχτηκε τωρα με την ιστορια ο Κ.Α.? Αυτά που ακουσα με ανησυχησαν .Μετα μαζευτηκαν και οι καθηγητες και ειδα αναμεσα τους τον κυριο Μ. σαν μολόχα που την εκλάσαν … τα πραγματα δεν πανε καλα.

Με το που εσκασαν οι παστες και τα κοκ από το παραθυρο , εκαναν την αιθουσα μπουρδελο. Ο χωρος ηταν στριμωγμενος ,λερωθηκαν βιβλια, ρουχα, η εδρα. Το μαθημα διακοπηκε. Φωνες, αλλοι στο χαβαλε, αλλοι εβριζαν. Ο Κ.Α. αφου με ειδε από το παραθυρο να φευγω τρεχοντας γυρισε στο θρανιο του και συνεχισε αυτό που εκανε και πριν, δηλαδη με το αριστερο ζωγραφιζε με στυλο πανω στην πρασινη μελαμινη του θρανιου και με το δεξι επαιζε ένα τσουλουφι από τα μαλια του, χωρις να δινει μεγαλη σημασια στον πανικο. Ο κυριος Μ. πλησιασε και τον ρωτησε επιμονα

Ποιοι ηταν?

Στην ταξη πεφτει ησυχια αυτοματα.

-Δεν ειδα απαντησε ο Κ.Μ.

-Δεν ειδες ε? Αφου του φωναξες κι’ολας, μας κορο’ι’δευεις? Πες αμεσως ποιος ηταν

-Δεν ξερω ρε, τι θες?

-Δεν ξερεις? Βγες εξω τωρα για να μαθεις?

-Εξω εγω, γιατι?

-Γιατι κανεις φασαρια. Σηκωθηκες πανω στο μαθημα και φωναζες εξω από το παραθυρο πριν λιγο …

-Μα ποιο μαθημα εδώ εγινε χαμος, εγω …

-Δεν θα πιασουμε κουβεντα, περασε εξω να κανεις τις αλητειες σου, μαζι με τους αλλους αληταραδες που καλυπτεις …

- Τι λες ρε …

- ...

Ο Κ.Α. σηκωθηκε χωρις δευτερη κουβεντα, τραβηξε μια σπρωξια στον κυριο Μ. που πηρε κατι θρανια μαζι του και βρεθηκε στο διαολο, και μετα τραβηξε μια κεφαλια στην πορτα και βγηκε εξω αφηνοντας ένα «παλιομαλακα, καραγκιοζη» να κανει αντιλαλο στο διαδρομο.Όχι ρε γαμωτο, πως μπλεχτηκα στην ιδια ιστορια με τον Κ.Α.? Το μουνοπανο του σχολειου … Τους ειδα ολους μαζι να ανεβαινουν τα σκαλια για το γραφειο των καθηγητων και μου σταθηκε κομπος στο λαιμο. Απ’ολο το σχολειο ειχα την ατυχια να με δει …

Πηγα σαν κοτοπουλο στην ταξη . Πανω στο δεκαλεπτο ακουστηκαν φωνες από τον πανω οροφο. Ο Γυμνασιαρχης να απειλει, εναλαξ ο Κ.Α. να φωναζει και αυτος, ενδιαμεσα ο κυριος Μ. Μετα παλι ησυχια για ένα μισαωρο. Και μετα το πραγμα χοντρυνε κι’άλλο …

Χτυπαει η πορτα μπαινει η γραμματεας λεει το ονομα μου , «ακολουθησε με στο γραφειο». Στο διαδρομο σκεφτομουν ηδη την απολογια μου. Πενταημερη στο νερο. Ποιος την ακουει τη μανα μου, τον πατερα μου που θα κουβαληθουν εδώ για τριτη φορα, γιατι εχω φαει και δυο μονοημερες . Μαλακα θα με διωξουν.Με επιασε γρηγορο ντουκου-ντουκου.

Μεσα στο γραφειο ηταν και αλλοι, από διαφορες ταξεις και τμηματα 5-6 ακομα. Ο διευθηντης ειχε σκοπο να αρχισει την ερευνα από τους «σταμπαρισμενους του σχολειου που εχτες απουσιαζαν ολοκληρη τη μερα ή την τελευταια ωρα από το μαθημα. Μας βαλαν στη σειρα σαν υποπτους σε αστυνομικο τμημα . Με επιασε πιο γρηγορο ντουκου-ντουκου.

-Λοιπον λεει ο Γυμνασιαρχης στον Κ.Α. ενώ ο κυριος Μ. μας κοιταγε έναν-έναν με μισο ματι, να βρει τον ενοχος, αν θες να ελαφρυνεις τη θεση σου πες τωρα αν ειδες καποιον ή καποιους απ’αυτους να πετανε σκουπιδια μεσα στη ταξη, γιατι η υπομονη μου εχει εξαντληθει.

Ο Κ.Α. ουτε μας κοιταξε.

-Δεν ξερω. Δεν ειδα κανεναν. Το προβλημα είναι μ’αυτόν που με εχει στην μπουκα συνεχεια

-Ποιον λες αυτόν?

-αυτόν ειπε ο Κ.Α. και εδειξε τον κυριο Μ.

- Σε ποιον φωναξες εχτες, «τρεξε» εξω από το παραθυρο?

-Σε κανεναν

-Σου επαναλαμβανω ότι θα σε διωξω από το σχολειο

-Δεν ξερω τιποτα

-Ποιος ή ποιοι ηταν από αυτους ?

-Δεν ξερω . Και σ’αυτόν εδώ το ειπα και με εβγαλε εξω. Και ξαναεδειξε τον κυριο Μ.

-Θα πεις ναι ή όχι?

-Δεν ξερω

Μας περνας για ηλιθιους?

-Δεν ειδα

-Αυτή είναι η τελευταια σου κουβεντα?

-Όχι θα πω

-Ακουω

- ΛΕΝΤ ΖΕΠΕΛΙΝ …

Εχω πήξει στα μουνοπανα. Κοντευω τα 37 και ηδη ξερω δεκαδες. Και ακομα ερχονται. Μουνοπανα χωρις κωδικα, μουνοπανα χωρις αρχιδια, μουνοπανα που δεν τους χρωσταω τιποτα. Σε ένα μουνοπανο ομως θα χρωσταω παντοτε.

Τελικα αφου δεν βγηκε καμια ακρη, ειπαν σε μας να γυρισουμε στις ταξεις μας και στον Κ.Α. να περιμενει απ’εξω μεχρι να βγαλει αποφαση ο διευθηντης …

Σε ενα μουνοπανο, χρωσταω ένα κομματι από αυτό που προσπαθησα να ειμαι μετα, οσο μπορεσα, οτι καταφερα.

Κι’αν καμια φορα παω να το ξεχασω μου αφησε δυο λεξεις σαν «τελευταια κουβεντα» να μου το θυμιζουν.

ANKE ΙΛ ΣΟΛΕ ΡΙΦΙΟΥΤΑ ΝΤΙ ΣΟΡΤΖΕΡΕ ( Απο εμπειριες φοιτητων στη Νοτια Ιταλια της δεκαετιας του 80 )

2011-05-26T07:49:00.000-07:00

Για πες παλι πως το λενε το μπαμπακι στη Σαρδηνια?

Βαμβατσι

Το ιδιο όπως το λεμε εμεις στην Κρητη. Ελα ρε αδέλφι. Μεσογειος ρε !!!

Το κερασι?

Τσεραζι

Ελα ρε πατριδα !!!! …

Ετσι αρχιζε παντα η πλακα που κανανε οι δυο τους στον Σικελο για να τον πειραξουν οταν την ειχε ακουει από το πιωμα και εκεινος σαν να ακουγε για πρωτη φορα τη συζητηση, διεκοπτε παντα για να πει «Σικουλο»

-Τι Σικουλο? Ρωταγε και καλα απορημενος ο Αθηναιος

Εσεις λετε Σικελος στην Ελλαδα, εμεις στη Σικελια λεμε Σικουλο. Και εγω αδελφος.

Ελα ρε αδελφι και εσυ ξεφώνισαν τοτε και οι δυο μαζι και τον σηκωσαν γελωντας στα χερια , ενώ αυτος τους εβριζε και εριχνε φαπες τυφλες , να σταματησουν τις μαλακιες.

Ο Σαρδος και ο Αθηναιος ηταν φοιτητες νομικης, Για την Ιταλια από Μπαρι και κατω αυτό ισοδυναμουμε σχεδον με το τιποτα . Ο Σικελος όμως ειχε μια υποσταση. Ηταν νταλικερης, ανθρωπος με υποληψη σ’αυτές τις περιοχες . "Ανκε ιλ σολε ριφιουτα ..." ηταν η εκφραση για το Νοτο . Ακομα και ο ηλιος αρνείται να ανατειλει εδώ γι’αυτό πρεπει να προσεχεις να μη σε παρουν για παλιατσο αμα θελεις να μετρας.

Ο Αθηναιος δεν ηταν πολύ συνηθισμενος σε τετοια ψυχολογια. Ειχε ερθει πριν εναμιση χρονο, στα μεσα του 80 από τη διπλανη χωρα του «πρασινου ανατέλλοντος ηλιου» και ειχε να το λεει ότι στο κεντρο της Αθηνας κοιμοταν με τα παραθυρα ανοιχτα οποτε στην αρχη αγριευτηκε. Ένα μηνα μετα την αφιξη τον πηγαν σε ένα μαγαζι που εμοιαζε με ντισκο . Στη μεση ακριβως χορευε ολομοναχη μια γυναικα. Κουναγε τον κωλο της προκλητικα κι’όμως τριγυρω αντρες κάθε ηλικιας ουτε που γυριζαν να κοιταξουν. Αυτό τον εκανε να καρφωθει περισσοτερο, μεχρι που η γυναικα τον καταλαβε και συνεχισε να χορευει φατσα μ’αυτον . Τοτε καποιος συμφοιτητης που ηταν από την περιοχη τον συμβουλεψε να γυρισει αλλου το βλεμμα του .

-Μα γιατι? δεν τη βλεπεις που ψαχνετε

-Δεν σου κανει εντυπωση ότι κανενας άλλος δεν την κοιταει? Ξερεις ποσο εχει να γαμηθει αυτή? Πανω από τεσσερα χρονια.

- Ε τοτε τι περιμενουμε ρε?

- Ακου. Ο αρραβωνιαστικος της είναι φυλακη για φονο. Του ειπαν :

θα σκοτωσεις τον ταδε, θα το παρεις απανω σου και οσο θα εισαι στη φυλακη κάθε μηνα θα σου βαζουμε σε λογαριασμο στην τραπεζα αυτά τα λεφτα. Μεσα στη φυλακη δεν θα σε πειραξει κανενας, οσο θα εισαι μεσα θα φυλαμε τους δικους σου εμεις κι’όταν θα βγεις θα βρεις ετοιμο κεφαλαιο στην τραπεζα και τα παντα όπως τα’αφησες.

Τωρα καταλαβες γιατι κανεις δεν πλησιαζει τη γυναικα αυτή?

- Ποιοι του ειπαν?

Ο ντοπιος αντι για απαντηση τον χτυπησε πολλες φορες με το δαχτυλο στο κουτελο κανοντας του σημα να σκεφτεί καλυτερα …

Ο άλλος από τη Σαρδηνία μπηκε πιο ευκολα στο νοημα. Χρειαστηκε όταν πρωτοηρθε να κανει μια μερα οτοστοπ για να παει στο Πανεπιστημιο και ειδε με μεγαλη εκπληξη να σταματαει τελικα μια πορτοκαλή Λαμποργκινι. Η εκπληξη ηταν πιο μεγαλη όταν στη θεση του οδηγου βρηκε ένα 15χρονο που καπνιζε .

Καποια στιγμη στο δρομο, ο Σαρδος δεν αντεξε και ρωτησε:

- Σ-Συγνωμη ποσο χρονων εισαι

- 1-15 γιατι?

- 1-15 χρονων και οδηγεις? Και τετοιο αμαξι?

- Ε -Ειναι του πατερα μου

- Κ-Και τι δουλεια κανει ο πατερας σου?

Η απαντηση του 15χρονου ηταν δυνατα γελια και τιποτε αλλο.

Με τον καιρο τετοιου ειδους αποριες λιγοστεψαν μεχρι που γνωριστηκαν πρωτα οι δυο τους στη σχολη. Καποιος από τους δυο γνωρισε μετα τον Σικελο και αρχισαν οι τρεις τους να κανουν παρεα κολλητοι.

Ο Σικελος τους ειπε: Εσεις ειστε φοιτητες , εγω ειμαι επαγγελματιας. Φα’ι’, πουτανες, διασκεδαση, χασισια, εγω εδω, όποτε θα γυρναω από τα δρομολογια. Εσεις να διαβαζετε. Για να σπουδασετε ηρθατε εδώ. Αν μια μερα μου συμβει τιποτα, θα εχω δυο δικηγορους να με ξεμπλεξουν.

Αυτό ηταν κατι που τους εβαζε σε σκεψεις στην αρχη. Τι να θελει τωρα αυτος? Μπας και μας γαμησουν μερα μεσημερι και πουμε και ευχαριστω. Αλλα οσο περναγε ο καιρος και τιποτα περιεργο δεν γινοταν, μονο φα’ι’, πουτανες, πιωματα και χαβαλες, χαλαρωσαν.

Το κωλομπαρο ηταν γεματο, όμως κανεις δεν εδωσε σημασια στους τρεις τους που γελαγαν και εκαναν φασαρια στη γωνια. Ο Σαρδος και ο Αθηναιος αφησαν κατω τον κοντοσωμο Σικελο για να μη τον τσαντισουν άλλο και συνεχισαν να πινουν. Στα ηχεια μπηκε ένα τραγουδι του Τζιανη Μοραντι κατι σαν τον Φιλιππα Νικολαου της Ιταλιας.

-Που μας εφερε παλι ρε φιλε? Ειπε ο Αθηναιος. Τι σκατομουσικη είναι αυτή

-Γιατι? είναι πολύ ωραιο τραγουδι ειπε ο Σικελος

-Καλα τιποτα ροκ δεν εχει ?

-Εδώ μεσα ροκ? Εδώ δεν εχει αναρχικους, εδώ είναι μπαρ

-Ετσι για να κανουμε πλάκα. Αμα τους πεις εσυ θα βαλουν

Ο Σικελος σκεφτηκε λιγο.

- Ενταξει θα ρωτησω. Τι θελεις να ακουσεις?

-Ξερω γω, εχουν Ζέπελιν?

-Πως?

-Ζεπελιν.

Ο Σικελος σταθηκε κατω από το υπερυψωμενο κουβουκλιο του ντισκ τζοκε’ι’ και του φωναξε δυνατα:

-Τσέπελιιιν

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ ΣΑΜΕΡ ΝΤΡΙΜ

2011-05-23T08:27:00.000-07:00

O Κλαουζεβιτς εγραψε πως η μοριακη δομη ενός σταχυου, δεν μπορει να σου πει σχεδον τιποτα για ένα χωραφι, αν δεν εχεις βρεθει ποτε σε ένα χωραφι.Ενας ακομη αχρηστος συνειρμος στη μεση του καλοκαιριου, σ’αυτή την ερημικη παραλια, πνιγμενη στα σταχυα, μερα μεσημερι, Ιουλιο.

Ένα τροχοσπιτο με γερμανικες πινακιδες περναει από μπροστα μου, η γυναικα στη θεση του συνοδηγου με κρεμασμενο το μπρατσο εξω από το παραθυρο και αρπαγμενο λιγο από τον ηλιο μου χαμογελαει με τον τυπικο τροπο-χαιρετισμο που συνηθιζουν οι ευρωπαιοι τουριστες όταν τρακαρει το βλεμμα τους ανθρωπο. Διπλα ο οδηγος μου δειχνει τον ανεβασμενο αντιχειρα «οκέι» και μετα το κεφαλι παλι μπροστα. Το τροχοσπιτο χανεται στη σκονη και τα ηχεια της καμπινας του, αφηνουν πισω θαμπό το Μιντνα’ι’τ σαμερ ντριμ . Αν οι Στραγκλερς είναι μεσα στις προτιμησεις τους υπαρχει πιθανοτητα τα ρουχα μου να τους εκαναν να νιωσουν οικειοτητα και γι’αυτό με χαιρετησαν ή το εκαναν για να τα κορο’ι’δεψουν αθωα . Όπως στεκομαι αναμεσα στα σταχυα κατακαλοκαιρο με χειμωνιατικες μποτες , μακρυ παντελονι, με μπλουζακι αφιερωμενο στη σημειολογια του ροκ&ρολλ , Βισιγοτθος που αποφυλακιστηκε χειμωνιατικα από τις αγροτικες φυλακες του Οχάιο, είναι δυσκολο να πεις.

Χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο κουνανε ρυθμικα το κεφαλι τους προς την κατευθηνση του ανεμου, μονοτονα, όπως το μπασο στα τραγουδια των Στραγκλερς. Ποσο γαματο είναι το μπασο όταν δεν το παιζουν κομπλεξικοι κιθαρίστες. Κι’άλλος αχρηστος συνειρμος , άλλος ενας και καιγεσαι, αν δεν σε καψει στο μεταξυ ο ηλιος. Τα σταχυα κουνιουνται πιο παθιασμενα. Σκασε ρε, μας τη χαλας. Αστα και δες πιο προσεκτικα. Εχεις καταλαβει που βρισκεσαι?

Τελικα τοση ωρα κοιταγα σε λάθος μερια γιατι πισω μου στεκεται μια εξεδρα από κοφτα γυμνα βραχυα 40 μετρων. Μαλακα μου ειμαι στη μεση μιας ροκ&ρολλ συναυλιας μαζι με χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο που κουνανε ρυθμικα το κεφαλι τους.

Οκ, καταλαβα που βρισκομαι, τουλαχιστον γι'αυτη την περιπτωση ειμαι ντυμενος όπως πρεπει. Ποιος είναι πανω στη σκηνη?

Ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ, ντουπ-ντουπ, ντουπ-ντουπ τα σταχυα κουνιουνται μονοτονα όπως το μπασο στα τραγουδια των Στραγκλερς και καποια χοροπηδανε τρελαμενα.

-Ενταξει, δεν εχει πολυ σημασια ποιος είναι πανω στη σκηνη. Οποιος και να είναι σαραντα μετρα υψος θα μοιαζει να σε χωριζουν από αυτόν. Εσυ θα εισαι παντα στο χωραφι, στην αρενα μαζι με τους αλλους …

-ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ …

Μηπως μας δουλευουν όμως? Χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο που κουνανε ρυθμικα τα κεφαλια τους,για ένα μαλακα 40 μετρα κοφτα βραχυα πανω από σενα, εχει νοημα?

Τα σταχυα εκει, δωστου ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ …

Τι σκατα προσπαθω να αποδειξω ντυμενος ροκεντρολας στη μεση του καλοκαιριου? Οποιο χωραφι συνανταω στο πουθενα να το βλεπω σαν γηπεδο και αρενα συναυλιας, 21 χρονων ...

ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ

-Τι ντουπ,ντουπ,ντουπ, ρε μαλακισμενα αυτό το χωραφι θα σας παρει στο λαιμο του. Θα σας πνιξουν τα σκουπιδια, θα σας τσιμεντοσουν, θα σας ισοπεδωσουν τα ι.χ. και οι πλαστικες σαγιοναρες,, θα σας κατουρησουν τα σκυλια …

-Τι εγινε ρε μωρο μου?

-ερχομουν τωρα

-εδώ ειμαστε τελικα?

- τωρα ρωτησα κατι Γερμανους που περναγαν, δεν ηξεραν ουτε αυτοι

- ελα στο αμαξι, τι κανεις εκει?

- ενταξει ρε παιδι μου, παω να ριξω ένα κατουρημα, ερχομαι …

- ε, αντε

Απομακρυνθηκε τσαντισμενη. Εχει τα δικια της, εδώ και ωρες γυρναμε κατω από τον ηλιο και ακομα δεν εχουμε βρει να στήσουμε τη σκηνη. Μας ειπαν οτι υπαρχει μια παραλια εδω που δεν εχεις μεγαλο προβλημα. Οι εποχες του 80 περασαν. Τωρα μεσα 90 εχει άλλο βιολι. Οι ντοπιοι ερχονται το βραδυ και πετανε πετρες για να σε αναγκασουν να πας στο καμπινγκ του κουμπαρου τους ξερω γω, στελνουν αγροφυλακες και τετοια.

Ετοιμαζομαι να κατουρησω, που ειχα μεινει? Τα σταχυα εχουν σταματησει να κουνιουνται και με κοιταζουν ορθια και ειρωνικα. Ναι. « Θα σας κατουρησουν τα σκυλια …»

Τελικα με συμβολισμους του κωλου δεν γινεται δουλεια. Καλυτερα κακος κιθαριστας , παρα κομπλεξικος μπασιστας, δεν λες συνεχεια? Ας βγει λοιπον από τα χερια σου ένα κακοπαιγμενο δωδεκαμετρο παρα η μιζερια. 21 χρονων εισαι, σου ειπαν οτι ηρθε ο καιρος να μεγαλωσεις. Φοβασαι ρε μαλακα , λογικο είναι, οπως φοβαται ο κακος κιθαριστας πως θα τον κορο’ι’δεψουν όταν παιξει λαθος την πεντατονικη κλιμακα, την κάθε μουσικη κλιμακα, όμως αυτά τα λαθη είναι ο κωδικας σου .Και το ροκ&ρολλ που πιστευεις , σε κωδικες στηριχτηκε και όχι σε κλιμακες . Σταχυα ροκερς που κουνιουνται ανεμελα στις συναυλιες, που θα τους σκεπασουν τα σκουπιδια, που θα τους ισοπεδωσει το συστημα . Μαλακιες. Αυτά είναι για τους κομπλεξικους μπασιστες που συνοδευουν διεκπεραιωτικα, ετοιμοι να την κανουν πρωτοι στη στραβη. Βρες το χωραφι σου, χαλαρωσε και κατουρα, χωρις να σκεφτεσαι αν εισαι ντυμενος «όπως πρεπει». Τα 21 σου χρονια αξιζουν πιο πολύ όταν νιωθεις ανετα μεσα στα ρουχα σου.

ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

2011-04-21T06:29:00.000-07:00

[ ... Eως το 1959 οταν ακομη η πλατεια Εξαρχειων δεν υπηρχε, στη θεση της στη συμβολη των δρομων Σολωμου, Α. Μεταξα, Σ. Τρικουπη, Στουρναρη & Θεμιστοκλεους ηταν τρια-τεσσερα παλαια σπιτια και κατι παραγκες.

Πρωτος χωρος συναντησης extra-avant-gard καλλιτεχνων αρεσκομενων στα κωδε'ι'νουχα και το τραπεζακι που καθοταν ο σανσονιστας Αττικ. Η "Μπλε πολυκατοικια" στην αιχμη της Αραχωβης και με πελατεια πολυ διαφορετικη απο τη σημερινη το καφε-ζαχαροπλαστειο FLORAL. O κινηματογραφος VOX. Μερικοι συνταξιουχοι της τοτε "Λυρικης" οπερας. Ο ρακοσυλλεκτης Αρτέμης με την ταλαντουχα και βροντοδη φωνη που εκραζε και καποιο συνθημα οταν μαζι με κανα φραγκοδιφραγκο στο χερι του το εδιναν γραπτο. Τα παλαια σπιτια της περιοχης της Νεαπολης σε εποχη μικροαστικης δοξας με καπιτονε σαλονια και ανθοστηλες. Η "Οφηλια της Ασφαλτου" που περπατουσε στο μεσο των Αθηνα'ι'κων ασφαλτων φορωντας ενα πολυκαιρισμενο νυφικο απο το γαμο της το 1952 στον οποιο δεν ηρθε ο γαμπρος. Τελικα τη μαζεψαν διαμελισμενη απο τροχαιο στη Σταδιου.

Η Καραμανλικη οικιστικη αναμορφωση της Αθηνας κατεδαφισε αρκετα απο τα θαυμασια οικηματα και τις γραφικες παραγκες που υπηρχαν στον χωρο και διαμορφωσε μια νεα πλατεια, την πλατεια Εξαρχιων το 1959, με παγκακια. Στηθηκε τοτε το αγαλμα του Αττικ, αλλα ηταν απο πηλο και στην πρωτη χειμωνιατικη κακοκαιρια ελιωσε. Στη θεση του μπηκε το "τρικωλο αγγελουδωτο λαμπιονι" που ακομα σημερα δεινοπαθει απο τα οργισμενα γκραφιτι.

Μετα ηρθε η Χουντα.

Ακολουθησαν προκυρηξεις αντιστασιακες, περιπτερα καμενα, χαφιεδες, μπατσοι φιλοχουντικοι σκληροι και ανελεητοι. Διαφοροι αλλο μπραβοι, θαμωνες των δυο σφαιριστηριων της περιοχης, μισθοφοροι ξυλοδαρτες δημοκρατικων νοικοκυραιων και νεων ανθρωπων. Πουλουσαν για μερικα κατοσταρικα, αγγλικο κασμηρι ή κανενα τρανζιστορακι. Τα αστυνομικα μπλοκα σκληρα. Ε[εφτε τρομοκρατια και οι φαπες συννεφο ...

Αργοτερα μετα την μεταπολιτευση η εκρηξη της κουλτουρας. Το "Οκταπους Πρεςς" ενα βιβλιοπωλειο στο πρωτυπα "city lights" των "μπιτ" του Λωρενς Φερλινγκετι, τα βιβλιοπωλεια στην Κωλεττη, στη Θεμιστοκλεους, στη Ζωοδοχο Πηγης και στην Μπενακη και το "POP 11" το δισκαδικο των αδελφων Φαληρεα στη Σκουφα.

Μετα στα Εξαρχεια αρχισαν να πεφτουν ναρκωτικα, σκονακια, σχεδον απο τα μπαλκονια που λεει ο λογος. Η νταγκλα αρχισε να δινει και να παιρνει. Οι δικες απο σπασιματα , βομβαρδισμους και γκραφιτι μετατραπηκαν σε "χρηση παραισθησιογονων ουσιων" και τα κλεφτρονια εξασφαλιζαν τη δοση τους απο τα πλιατσικα. Οι κλουβες και τα καρουμπαλα με τα πληρωματα τους μονιμα πλεων εγκατεστημενα περιξ της Πλατειας ...

Καποια στιγμη η ιστορια βγηκε απο την πριζα. Μερικοι "αγωνιστες του χωρου" επεσαν στην τρελη κονομα εργαζομενοι με κακες μεταφρασεις και πετσοκομενα κειμενα του Βιλχεμ Ρα'ι'χ ενω τους υπολοιπους τους εφαγαν αργοτερα τα προγραμματα του Υφυπουργειου Νεας Γενιας και Αθλητισμου.

Η κατασταση αιφνιδια αλλαξε. Η πλατεια Εξαρχειων και τα περιξ εξωρα'ι'στηκαν με συλλογους, θεατρακια, Καφε, Μπαρ, ταβερνεια και Τοσταδικα και τις καρεκλες τους κατελαβαν οι της πανεπιστημιακης κοινοτητας και ματσο φοιτητριες με κοτσιδατους γκομενους της trans διανοησης. Διαφοροι θεατρικοι συγγραφεις και λογοτεχνες μετακομισαν στην περιοχη της Νεαπολης συμπεριφερομενοι ως ωραιοι γκομενοι, κερνωντας σφηνακια σε αρσενικες και θυληκες μπουμπουκες. Οσοι επαναστατουσαν απο τη μοναξια και τις μισοπεθαμενες συνοικιες εφταναν και αυτοι στην Πλατεια οπου θλιβεροι μικρεμποροι για να βγαλουν τη δοση τους, τους πουλουσαν "κομμενη" και απιθανης προελευσης χαπια.

Στη συνεχεια καποιοι εχωσαν τα Εξαρχεια στο "Θεαμα" οπως εγινε και με την Πλακα και αργοτερα με το Θησειο. Τα Εξαρχεια μπηκαν στο "Athens by night" και στο " Students Travelling guide"

Aπο τη μια συναντας ¨Στα τρια φεγγαρια στην Πλατεια" κορμια πεσμενα στα παγκακια και απο την αλλη τα νεο'ι'δρυθεντα "Καταστηματα Αποτοξινωσης".

Ετσι σε μια εκταση μερικων εκατονταδων τετραγωνικων, αλλοι διασκεδαζουν σκοτωνοντας τον χρονο τους, αλλοι προσπαθουν "να γινουν καλα" και αλλοι πεθαινουν, ενω διπλα στα μαγειρια τελουνται μασες.

Τη νυχτα αργα γλεντζεδες φοιτητες με καλοβαλμενες φοιτητριες βγαινοντας απο τα διαφορα σκονταφτουν πανω στα ξαπλωμενα νταγκλαρισμενα σωματα που εχουν βρει καταφυγιο στις ακρες των πεζοδρομιων.

Καλλιτεχνες με ανθρωπινο προσωπο, ονειροπολοι νεοι και νεες απο την επαρχια και τα περιξ των Αθηνων, αποφοιτοι φιλακων, ψιμαρια για ελαφρα ναρκωτικα και χαπια, τεκνα πασης αντιληψης, συμπαθεις αληταμπουρες, τραγουδοποιοι ζητουλες φραγκων, αυτοκλητοι εκδοτες και κυκλοφορητες φανζιν, πρωην εκδοτες, φτωχες ξεμπαρκες "φοιτητριες με κινητο", "προγραμματισμενοι" στη Μεθαδονη, μηχανακηδες και πρωην μηχανοβιοι, μπυροποτες, ξεπερασμενοι εραστες και ενηλικες κυρατσες, συνταξιουχοι και λαθραναγνωστες, κοπελες με τριορωφα παπουτσια, μαυροι σινταδες, πιτσιρικια που πουλανε χαρτομαντηλα και νεκροταφικα λουλουδια, ανταποκριτες, αφισσοκολητες, ερασιτεχνες των στοιχηματων, σαντουιτσοβιοι και το μωσα'ι'κο συμπληρωνεται με τα εφτα φαρμακεια της περιοχης Εξαρχειων που οταν ειναι κλειστα μεταβαλλονται σε οχυρα οπως και τα κομπιουτεραδικα της Στουρναρη ... ]

( απο ενα κειμενο του Λεωνιδα Χρηστακη )

Χιρ καμς δατ γκερλ αγκεν ...

2011-04-07T10:56:00.000-07:00

Μια αγνωστη κυρια με ασπρο ζιβαγκο και ριχτη τη γουνα στους ώμους καθεται διπλα στη τζαμαρια και μας υποδεχεται χαμογελαστη. Η καφετερια στη Βαρυμπόμπη με τη μεγαλη τεχνητή λιμνη απ’εξω είναι ετοιμη να περασει στη νεα εποχη του 80 με οτι εμεινε απο την σκουρα φορμα’ι’κα στους τοιχους και τα τραπεζακια, τα χοντροκομενα φλιτζανια με το σιξτις μονόγραμμα του ιδιοκτητη και το ναυλον παπιγιον του σερβιτορου. Μονο το απογευματινο φως που ερχεται απ’εξω είναι πιο παλιο απ’αυτή την καφετερια.

Απο την αρχη ενιωσα καποια δυσφορια με το μερος.

Το πρωτο μπερδεμα το εφαγα λιγα λεπτα πριν στην εισοδο απ'εξω που ειδα ένα μεγαλο γυψινο ελαφι - ή το πηρα εγω για ελαφι- που το ειχαν για διακοσμητικο μεσα σε γκαζον. Του ειχε κοπει το κεφαλι και τρομαξα.

-Τι επαθε το ελαφακι μπαμπα?

-Ποιο ελαφακι, που ? Παμε μεσα …

Με αφηνουν να στεκομαι ορθιος ενω η αγνωστη κυρια που καθεται με τους γονεις μου, καπνιζει "Μορ" και όπως δεν εχω ξαναδει τσιγάρο τυλιγμένο σε καφε χαρτι, τρωω το δευτερο μπερδεμα. Νομιζω οτι ειναι σοκολατα και αφου το τραπεζακι ειναι πολυ χαμηλο, ευκολα πιανω το πακετο για να παρω και εγω. Τα τσιγαρα κομματιαζονται και μετα μου βαρανε τα χερια να τα αφησω. Η αγνωστη κυρια αφηνει κατι συγκαταβατικα μπλαζε χάχανα και " μα δεν πειραζει ειναι παιδι ... " αυτα που λεγονται συνηθως οταν δεν σε θεωρουν ακριβως ανθρωπο, αλλα κατι σαν κουρδιστο, αντε μπαταριας το πολυ, που κανει χαζες ερωτησεις και κλεβει ξενα τσιγαρα. Αν και τεσσαρων χρονων το παιρνω χαμπαρι και η δυσφορια μου μεγαλωνει επικινδυνα οταν πισω από την καρεκλα εμφανιζεται ένα αγνωστο ξανθο κοριτσακι γλυκο και σχετικα ανεκφραστο όπως είναι συνηθως τα κοριτσακια όχι πιο πανω απο πεντε , με αγκαλιαζει και με φιλαει στο μαγουλο και εκει μπερδευομαι εντελως πια. Κανω ενα βημα πισω, αυτη ενα βημα μπροστα, με ξαναγκαλιαζει και με φιλαει στο μαγουλο.

«Ααααα, νατα μας» ειπε η αγνωστη κυρια και με κοιταξε πονηρα. Ο πατερας μου δεν ειπε τιποτα αλλα με κοιταξε πιο πονηρα σε σημειο που ενιωσα να μουδιαζει το προσωπο μου . Ετρεξα για να σωθω στη μανα μου, που όμως αυτή το εκανε χειροτερο: «Πως τη λενε τη φιλεναδα σου?

-Ποια εισαι εσυ, από πού ηρθες?

-Πρεπει να ειναι της κυριας διπλα

-Πωπω κοιτα τι καλο και ομορφο είναι το κοριτσακι που σε αγκαλιασε … αγκαλιασε το και εσυ, πεστου σ’ αγαπω κοριτσακι, σ’αγαπω …

Αυτο ηταν.

Δεν αντεξα την πιεση και εβαλα επιτοπου τα κλαματα

-Σ’ αγαπαει το κοριτσακι γιατι κλαις?

- Πωπω ντραπηκε το παιδι κοκκινησε

- Τι κλαις ρε ολοκληρος αντρας ?

Δεν εχω ξανανιωσει τετοια ντροπη στη ζωη μου. Θελω να ανοιξει η γη να με καταπιει απο την ντροπη. Θελω να τρεξω να φυγω, αλλα ποσο μακρυα μπορει να τρεξει ενα τετραχρονο

Να τρεξω …

Δεν πρεπει να σταματησω να τρεχω ακομα και αν χρειαστει να περασω καθετα την Κηφισίας και τα αμαξια που πανε γαμιοντας να με πετσοκοψουν. Τρεχω, με την ψυχολογια του νεκρου που τον πυροβολησαν πριν πεντε δεκα λεπτα αλλα αυτος είναι πολύ απασχολημενος για να το παρει χαμπαρι γιατι … τρέχει ρε και δεν εχει καιρο για φιλοσοφιες … και ουτε θυμαται πως βρεθηκε από τεσσαρων χρονων στη Βαρυμπομπη, να ναι ξαφνικα δεκαπεντε στα δεκαξι και να κανει τον λαγο στη Κηφισιά . Πανω στη λεωφόρο δεν πρεπει να μεινω άλλο. Αν εχουν μηχανανι –και γιατι να μην εχουν δηλαδη- θα με προλαβουν στην ευθεια. Να περασω κατω από τις γραμμες του τρένου? Θα μπλεχτω μεσα στα χωραφια και τα προβατα και δεν λεει να με βρουν στις ερημιες. Να μπω καλυτερα μεσα στο σταθμο του τρένου. Εκει τουλαχιστον εχει υπαλληλους εχει κοσμο και είναι καλυτερα από το τιποτα … να προλαβω να φτασω μονο …

Από πισω ακουγονται εξαγριωμενοι αυτοι που με κυνηγανε εδώ και μερικα λεπτα. Φωναζουν περισσοτερο για να με πανικοβαλουν , τοσο που στα χερια μου κραταω ακομα το κιτρινο σωληναριο της Ούχου.

Με κατι Κηφισιώτης εχουμε μπλεχτει καμποσο τωρα σε μια βεντετα που τη λεμε «ΚΟΜΩΤΗΡΙΟ» μεταξύ μας, ξεμοναχιασμα δηλαδη οπου σε βρουν αυτοι και οπου τους βρεις εσυ, και ελα αγορι μου να σου φτιαξουμε τα μαλακια γιατι σου χαλασαν. Αδειασμα το σωληναριο πανω στο μαλι, γαμω τα κοκορια, παρε και πεντε-εξι κλωτσιες για ξεσκονισμα. Όλα αυτά σε ουδετερη περιοχη τριγυρω του Ηρακλειου συνορα Νεα Ιωνια.

Αυτή τη φορα ομως την πατησαμε . Ειπαμε να παμε να τους βρουμε μεσα στην Κηφισιά μερα μεσημερι για να τους δειξουμε ποσο φλωροι είναι όμως τα πραγματα δεν πηγαν και τοσο καλα τελικα … που είναι οι αλλοι οι μαλακες, μ’αφησαν πισω και με εγκατελειψαν μονο μου, να τρεχω …

Στριβω γωνια δρομου με έναν άλλο δρομο, ουτε ξερω, τρεχουν ακομα πισω μου και εγω τρεχω στη μεση της ασφαλτου χωρις να βλεπω τιποτα μπροστα μου γιατι ανθρωποι, αμαξια, δεντρα και φωτα που αναβουν, περνανε στα πλαγια δεξια και αριστερα. Με την ακρη του ματιου , νιωθω ένα μαυρο περφεκτο να στεκεται εξω από τα Γουεντις. Ειμαι σιγουρος πως είναι ενας από αυτους … Μεσα σε κλασματα δευτερολεπτου ο εγκεφαλος μου, στελνει προειδοποιητικο σημα να μη γυρισω ολοκληρο το κεφάλι για να δω στο πρόσωπο τον ιδιοκτητη του μαυρου περφεκτο. Πρεπει να παραμυθιαστω επιτοπου, πως είναι αδυναμος και ανικανος να τρέξει και να με προλαβει , με βλέμμα πιο φοβισμενο από το δικο μου και γεννημενος κουρασμενος. Γιατι αν γυρισω και δω καποιον σιγουρο, δυνατο και ξεκουραστο, που σε λιγο θα τρεχει σαν ντοπερμαν από πισω μου και θα ουρλιαζει «μουναπανο», ότι δυναμη μου εμεινε θα εξατμιστεί από την απελπισια. Τα παντα είναι θεμα ψυχολογιας .

Κατι που πανω στον πανικο μου ξεχναω και γυρισω ολοκληρο το κεφαλι για να τον δω και … Όχι ρε πουστη μου …

Τι μουνι είναι αυτο?!!

Δεκαπεντε στα δεκαεξι ή δεκαεξι στα δεκαεφτα? Δεκατεσσερα? Δεκαοκτω? Η μονη περιπτωση που θα με ενοιαζε να μαθω την ηλικια της θα ηταν αν ερχοταν μια μερα να γραφτει στο σχολειο μου για να βεβαιωθω πως θα ημαστε στο ιδιο τμημα και στην ιδια αιθουσα. Ξανθο μαλι πιασμενο ψηλα. φρυδι ψηλα, γιακας ψηλα, μυτη ψηλα όλα πανω της, ψηλα σε ποζα τρια τεταρτα και ακουμπησμενα διπλα στη τζαμοπορτα του μαγαζιου . Ημουν ο μονος που ετρεχα στο δρομο κατι που φευγαλεα της τραβηξε την προσοχη. Μασαγε τσιχλα και όπως τα χειλια της ανοιγοκλειναν νευρικα και επιμονα στο πρωτο δευτερολεπτο μου φανηκε πως μου ειπαν: «Τρέξε … ». Τα χειλια της ανοιγοκλησαν παλι στο επομενο δευτερολεπτο αυτή τη φορα νωχελικα και ηταν σαν να μου στελνουν φιλι στον αερα . Στο τριτο και τελευταιο δευτερολεπτο της συναντησης μας, κοιταχτηκαμε και μου φανηκε πως το υφος της ειχε κατι, λιγο γλυκο, λιγο κορο’ι’δευτικο , σε στυλ: δεν πιστευω να βαλεις πάλι τα κλαματα ομως, ε?

Δεν υπαρχει καιρος για κλαματα

πρεπει να τρεξω, να προλαβω να μπω στο σταθμο του τραινου …

Να προλαβω …

Δε γαμιεται . Ακουω το τραινο που είναι ετοιμο να φυγει αλλα βαριεμαι να τρεξω. Θα παρω το επομενο και ετσι κι’αλλιως εχω καθυστερησει. Σκεφτομαι να κοψω το καπνισμα και τα πολλα γελια σιγα σιγα, γιατι τωρα τελευταια λαχανιαζω ευκολα. 29 στα30 είναι μια καλη ηλικια για αλλαγες . Ετσι μου λενε οι παιδικοι μου φιλοι με τροπο.

Ο ενας τους, ετοιμαζεται να παντρευτει σε ένα μηνα και πριν λιγες μερες μου ειπε μπροστα στη μελουσα γυναικα του: «Δεν πιστευω να φορας στο γαμο αυτό το καραγκιοζιλικι» και εδειξε την αγκραφα της ζωνης μου που εχει απανω το περιγραμα ενός γκαραζαδικου πιναπ με κερατα και ουρα διαβολου. Νομιζα οτι με δουλευε, οπως δουλευομαστε μεταξυ μας για το τιποτα και για ολα, εδω και 15 χρονια που τον ξερω και με ξερει. Νομιζα οτι με δουλευε αλλα το ειρωνικο βλεμμα της γυναικας του και το χαζογελακι που αφησε γυρνοντας προς στο αυτι του για να μη τη δω, δεν μου εδωσαν πολλα περιθωρια . Καταλαβα πως η αγκραφα ειχε γινει θεμα συζητησης .

Ενιωσα περιεργα, για την ακριβεια αρχισε να μου ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι με δοσεις όπως το επαναλαμβανομενο ριφ που ακουγεται να παιζει η κιθαρα στο «Σαμθιν’ ελς» του Εντυ Κοχραν. Από ένα μείγμα αντανακλαστικων αμυνας και τσαμπουκα χα’ι’δευω μπροστα τους την αγκραφα μου.

- Τοσα χρονια με βλεπεις να τη φοραω δεν ...

- Ελα ρε κολημενε, εδω δεν ειμαστε για συναυλια, στο γαμο θα ...

- Να σου πω, δεν πα να δεις απο που κλάνουν τα καγκουρο ?

- Ρε το μαλακα θυμωσε

Ακολουθησαν κατι χαμογελακια πουστικα δεξια αριστερα και κατι αλλα συνομωτικα ενω η τσογλανοφωνη του Κοχραν ψηλωνε από τα νευρα που προσπαθουσα να συγκρατησω και ουρλιαζε στα αφτια μου «Χιρ καμς δατ γκερλ αγκεν … » Εκείνο το κοριτσι παλι ...

Εμφανιζεται καθε φορα που νιωθω να στριμώχνομαι ή να με εγκαταλειπουν ή να με αντιμετωπιζουν σαν κουρδιστο παιχνιδι που τα παιξε.

Εμφανιζεται για να κανει το ιδιο παντα. Να μου στειλει φιλι, να μου πει να τρεξω, να με πειραξει την ωρα που το βαζω στα ποδια, λιγο γλυκα, λιγο πονηρα σε στυλ: « Δεν πιστευω να βαλεις παλι τα κλαματα ε?»

Ο νομος των πιθανοτητων και της πραγματικοτητας λεει πως προκειται για τυχαια συναντηση με διαφορετικα προσωπα σε διαφορετικες ηλικιες που μοιαζουν μεταξυ τους. Στη φαντασια μου προκειται για το ιδιο προσωπο που με ακολουθει και μεγαλωνει μαζι μου σχεδον τριαντα χρονια …

Δεν ειπα τιποτα παραπανω στον παιδικο μου φιλο και στη μελουσα γυναικα του. Αφησα της μερες να κυλησουν και σημερα , μια εβδομαδα μετα ...

Ακουω το τρενο που ερχεται και σηκωνομαι και οπως περιμενω στην αποβαθρα του σταθμου, αναρωτιεμαι αν θα εμφανιστει αποψε απο καπου εκεινο το κοριτσι. Ετοιμαζομαι να το βαλω στα ποδια παλι.

Σημερα μια εβδομαδα μετα το σκηνικο με την αγκραφα, εχω γεννεθλια. Εγινα τριαντα χρονων. Εχω καλεσει τον παιδικο μου φιλο και τη μελλουσα γυναικα του σε ένα μικρο μαγαζι στα Πατησια. Είναι εκει και με περιμενουν μαζι με καποιους αλλους κοινους γνωστους και φιλους. Θα πιουμε, θα πουμε μαλακιες και θα γελασουμε, μετα θα μπει μια μικρη τουρτα στο κεντρο και εγω θα κανω φου στα κερακια. Αυτο τον τροπο θα τους πω ευχαριστω για ολα. Για οσα ειπαμε , καναμε αυτα τα χρονια.

Ένα ευχαριστω και μαζι ένα αντιο για παντα.

Ακουμπαω τυχαια την αγκραφα μου και ειναι σαν να αγγιζω το περιγραμμα του κοριτσιου. Απο αυτο που νιωθω, εχει γινει πια ολοκληρη γυναικα, γυρω στα τριαντα. Αν τελικα εμφανιστει σημερα θα σταματησω και για πρωτη φορα θα την κοιταξω πιο καλα στο προσωπο, θα της πιασω κουβεντα, θα τη ρωτησω αν τοσα χρονια ειναι η ιδια. Αυτη τη φορα εχω ολο το χρονο στη διαθεση μου, γιατι τωρα πια το σκαω, αλλα περπατωντας.

Α, ναι. Στο γαμο δεν θα παω

Ανοιξιατικη κοπανα

2011-03-15T04:26:00.001-07:00

-Μα ηθελα να ξερα σκατά εχετε μεσα στο κεφάλι σας? Οσο παμε και χειροτερα δηλαδή? Εδω δες χάλια...κοιτα, εδω κοιτα!! Γονείς δεν εχετε? Αυτη η μανουλα σας που ειναι να σας καμαρωσει? ε? ε?

Το στομα της αγνωστης κυριας ειχε αρχισει να μοιαζει με αγγλικο ερωτηματικο απο την μεγαλη ενταση που το στραβωνε, κανοντας τη μια ερωτηση πανω στην αλλη. Ειχε σταματησει στα καλα καθουμενα μπροστα μας και φωναζε σαν τρελη. Εγω απο κοπανα ανοιξιατικη, ο Καρτέλας, χαπακιας κατασταση Ριμέμπερ απο κοπανα και αυτος, ο Δοξομπους μια ειρηνικη ντουλαπα με μονιμως βραχνιασμενη φωνη απο τη Νεα Σμυρνη που εδω και δυο μηνες αποφασισε πως θελει να γινει σκινας αλλα για το στυλ και οχι για την ιδεολογια και ο Γ.Λ. ενας " γιου ντοντ γουονα νοου " γνωστος στην περιοχη κατω απο την αοριστη ιδιοτητα του "εξωσχολικου" που τον βρηκε ο Καρτελας στο δρομο και τον εφερε.

Σ'αυτες τις περιπτωσεις, οταν θειες απο το πουθενα πεταγονται ξαφνικα και σε κραζουν, για να μη μπλεξεις καλητερα να κοιτας ψυχραιμος και παγερος οπως κατι εξωγηινα ίου-ίου με λαμπακια που βλεπεις στις αμερικανικες Μπι μουβις μεχρι να σηκωθει να φυγει. Ομως αυτη εκανε λες και τη σφαζουν και σου δημιουργουσε εκνευρισμο. Ανοιξη ηταν, τα τραπεζακια απο τις καφετεριες εξω, οι περιεργοι τριγυρω ακουσαν φωνες και καρφωθηκαν

Ημαστε διπλα στο συντριβανι στα κατω Γκουντις στη Φωκιονος και την κοιτουσαμε με το ξαφνιασμενο βλεμμα που κοιτανε οι Αποστολοι το Χριστο, οταν αυτος τους αρχιζει στα μπινελικια στο γνωστο ανεκδοτο.

Ενιωθα και λιγο ανησυχα γιατι θα προτιμουσα ο Γ.Λ. να ελειπε απο το σκηνικο. Εδω και καιρο ειχε γινει διασημος στην περιοχη για τις παρανο'ι'κες αντιδρασεις του σε αλλες παρομοιες περιπτωσεις . Εξαιτιας του μαλιστα ξεσπασε ενας τεραστιος τσαμπουκας στο παρκο διπλα στο 8ο σχολειο ( Εκει που λιγα χρονια πριν ο Φρατζης αφησε σακουλες σκουπιδιων με τη γυναικα του κομματια μεσα ) σε εναν αγωνα μπασκετ εφηβων, Πηγασος Πατησιων-Κολωνος

Ημουν μαλιστα και εκει.

Η γκομενα μαζι με τη μανα (?) του πλέι μέικερ του Κολωνου ανεβηκαν στα μεσα της κερκιδας και επεσαν απανω σε καποιον που τολμησε να βρισει τον ετσι , του φωναζαν και του τραβαγαν τα πουκαμισα. Ο Γ.Λ. καθοταν δυο σκαλια πιο πανω και λεει στο διπλανο του, "Μα τι κανουν εκει οι παλιοχαμουρες? ".

Η μανα τον ακουει και ανεβαινει πιο πανω να του ζητησει τα ρεστα.

Βρισιες παλι, ποιον ειπες παλιοχαμουρα ρε αληταρα και τετοια.

Ο Γ.Λ. την κοιταζε αμιλητος, μεχρι που ξαφνικα λεει ενα "τραβα γαμησου μωρη " και με μια κλωτσια τιναζει τη γυναικα στο κενο που επεσε στους απο κατω, που επεσαν στους πιο κατω και ετσι χιονοστιβαδέ πηγε ολη η δουλεια. Οπως ηταν φυσικο ο αγωνας διακοπηκε και εγινε της πουτανας ...

Ο Γ.Λ. κοιταγε τη μαλακισμενη θειτσα που μας εκραζε στη Φωκιωνος μερα μεσημερι με την ιδια παρανο'ι'κη εκφραση. Ποτε δεν μπορεις να εισαι σιγουρος τι θα κανει ο Γ.Λ.

Ολα παιζουν. Απο το να σηκωθει και να της βουτηξει το κεφαλι στο συντριβανι μεχρι να αφησει μοναχα μια μικρη κλανια για απαντηση και να μην ασχοληθει παραπανω με το κραξιμο.

Τοτε απο το πουθενα διεκοψε η φωνη του Δοξομπους, βραχνιασμενα και πολυκοφτα:

- Εχω καρκινο μωρη !!!

και χα'ι'δεψε μπροστα της επιδεικτικα το εντελως ξυρισμενο κεφαλι του.

Η θεια κολησε, εμεις ξεσπασαμε σε γελια. Με ενα υφος αηδιας απομακρυνθηκε ενω εμεις γελαγαμε κι'αλλο.

-Ρε τρελε την εστειλες ειπε ο Καρτελας. Ακου εχω καρκινο , χαχαχαχαχχαχα

- Αληθεια ειναι, εχω καρκινο, γι'αυτο ξυριστηκα

-Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχχα ...

-Μη γελατε ρε μαλακες ...

Εχω καρκινο ...

ΘΙΝΚ ΜΑΚ ΦΛΑ'Ι' ΘΙΝΚ ΜΕΡΟΣ 3

2011-02-07T11:52:00.000-08:00

ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ

Όταν εισαι 15 χρονων σου είναι δυσκολο καμια φορα να ξεχωρισεις την αληθεια από τον κινηματογραφο .

Στις αμερικανικες εφηβικες ταινιες του 80 με σχολικες παρεες και συμμοριες υπαρχει σχεδον παντα ένα σημειο στο σεναριο που η δυναμη και η συνοχη της ομαδα θα κινδυνέψει.. Τοτε μαζευονται ολοι μαζι και αποφασιζουν να παρουν το αιμα τους πισω …
Το προηγουμενο Σαββατο μας εδιωξαν από ένα μαγαζι στην Κηφισιά γιατι τρομαζαμε λεει τους πελατες. Δεν περασε πολύ ωρα που φυγαμε από το μαγαζι και κανονισαμε επι τοπου το επομενο Σαββατο να ξαναπαμε στο ΣΑΛΟΥΝ και να παρουμε το αιμα μας πισω, με κινηματογραφικο τροπο. Ο Κοχραν θα φερει πεντεξι δικους του που δεν καταλαβαιναν τιποτα κατι λα’ι’κους , γερα παιδια,» τουρμπινέιγκερ» που θα πιασουν θεση μεσα στο μαγαζι. Μετα θα μπουμε και εμεις να παραγγείλλουμε. Αν δεν μας διωξουν όλα καλα. Πινουμε ένα ποτο ολοι μαζι και φευγουμε κυριοι. Αλλιως τα κανουμε ολοι μαζι κουτάλα. Ετσι. Αλλιως τι παπαρια ροκαμπιλαδες γιναμε? Εδώ οι « Βικτορια κατς» μου ειχε πει ο ξαδελφος μου ότι εσπασαν ολοκληρο μαγαζι για ένα τραγουδι, οχι εμας που μας εδιωξαν. Στη «Ριμπαουντ» μπηκαν οι Μο’ι’κανοι με πελεκια και πηραν στο κυνηγι τους σκιναδες … ή το αντιθετο ? … να παω να φαω εξω γιατι πολύ μαλακία το σπανακόρυζο στο σπιτι Κυριακατικα και εγω εχω τα νευρα μου τωρα. Κηφισιά τη γαμησες λεμε … Τη γαμησες.

Στις αμερικανικες ταινιες του 80 με εφηβους , σχολικες παρεες και συμμοριες, από το κλασσικο «AΟΥΤΣΑ’Ι’ΝΤΕΡΣ» μεχρι ταινιες με κατι τιτλους σε στυλ « ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ» μολις οι πρωταγωνιστες ψιθυρίσουν με νοημα: «Σε μια εβδομαδα από σημερα θα εκδικηθουμε» γινεται ένα τσακ στο μονταζ και η εβδομαδα περναει αυτοματα χωρις ενδιάμεσες στάσεις. Εκει λοιπον που βλεπεις τον Μακφλα’ι’ στο «ΜΠΑΚ ΤΟΥ ΔΕ ΦΙΟΥΤΣΕΡ» να του βαρανε το κουτελο οι αληταραδες «Θινκ Μακ Φλα’ι’ Θινκ …» και να τον κορο’ι’δευουν ανοιγοκλεινεις τα βλεφαρα σου και στην οθονη βλεπεις τον Μακφλα’ι’ μια εβδομαδα μετα με ασπρο κουστουμι στο χορό του σχολειου ετοιμος να παρει το αιμα του πισω στην τελικη σκηνη της δικαίωσης
«Στη ζωη» που λενε, οσες φορες και αν ανοιγοκλεισεις τα ματια σου, η εβδομαδα δεν κοβεται στο μονταζ. Κυριακη, Δευτερα , Τριτη … καπου στη μεση της Τεταρτης δεν νιωθεις τον ιδιο θυμο, είναι και το διαγωνισμα που πρεπει να γραψεις τουλαχιστον πανω από τη βαση γιατι αλλιως τη γαμησες στο τριμηνο, είναι και ο Κοχραν που σου λεει στο τηλεφωνο: « Το Σαββατο δεν ειμαι για Κηφισιά , γιατι πρεπει να βοηθησω τη μανας μου να μετακομισει …» . Δε λεει ψεματα, αυτό είναι σιγουρο. Χωρις Κοχραν μπροστα όμως τελειωνουν όλα,το ξερεις αλλα την Πεμπτη κρατας ακομα στο προαυλιο του σχολειου το υφος του εκδικητη μεχρι που θα συναντησεις τον Δ. Μ. που δεν θα σου πει τιποτα για το Σαββατο, μονο θα σε ρωτησει αν πηρε καθολου το ματι σου τον Ν.Π. για να καταληξει στο συμπερασμα ότι εχει κανει κοπανα με την γκομενα που διεκδικουν από κοινου και εξ αδιαιρέτου, πεταει ένα « παλιοπουτανακι …» και εξαφανιζεται τσαντισμενος. Μετα πεφτει το ματι σου στον Μ. Ο. που τρωει λουκουμα στο κιλικίο, πλησιαζεις παιρνεις και εσυ έναν που μασουλας αργα μεχρι να μπεις στην ταξη γιατι στο μεταξυ εχει χτυπησει το κουδουνι .Την Παρασκευη, ότι σου’χει απομεινει από το υφακι του εκδικητη θα σου φυγει με το καλημερα σας όταν πριν να αρχισει το μαθημα η καριολα η διευθηντρια του σχολειου θα βγάλει από τη γραμμη τον Θ. για να πει την προσευχη . Καθως ακουγεται το Πατερ ημων με τις μισες λεξεις κομενες και με μια υποψια στη φωνη του ότι κρατιεται για να μη γελασει, ξερεις πως ο Θ. είναι αυτος που στις ταινιες σκοτωνεται πρωτος. Μετα θα ερθει η ετσι και θα σου πει « εχει ένα παρτι αποψε στο φροντηστηριο , θα ερθεις…», λες ναι, της πιανεις και λιγο τον κωλο στα πεταχτα, κανει για πλακα τη σοκαρισμενη και …, αντιο ΣΑΛΟΥΝ, αντιο εκδικηση. Λιγο πριν φυγεις το βραδυ για το παρτι βουτας το ριμελ της μανας σου και βαφεις το χνουδι στα μαγουλα να μοιαζει με φαβοριτα, ποιος θα το καταλαβει στο σκοταδι. Η ετσι όμως που σε περιμενει στη γωνια για να πατε μαζι σε θυμαται από το πρωι και ρωταει « ποτε εβγαλες φαβοριτες?» , της χουφτωνεις τον κωλο για να κανει πως σοκαρετε και να αλλαξει η συζητηση, αλλα εκεινη ουτε δινει σημασια και επιμενει: « αληθεια τωρα, τι εκανες, κολησες τριχες?» … Ηρθε η ωρα να παραδεχτεις μεσα σου πως νιωθεις ανακουφιση που δεν θα γινει τελικα αυτό που σχεδιαζατε να κανετε στο ΣΑΛΟΥΝ και το ξεχνας. Δεν θα γινει ποτε

Αυτό το «ΣΑΛΟΥΝ» το κουβαλας κατι σαν τραυμα μικρο και χρησιμο. Σε βοηθαει να κρατας μονιμο το τσαμπουκαλεμενο ροκ&ρολλ υφακι και σου υπενθυμιζει να προσεχεις να μη την ξαναπατησεις. Τωρα ξερεις, δεν την πατας τοσο ευκολα. Εισαι 16, ένα χρονο μεγαλυτερος. Ένα χρονο μετα , μεγαλυτερος και ο Κοχραν πια, από τοτε που τελειωσε το σχολειο δουλευει και εχει βαρυνει καπως . Πολύ χρονο του τρωει και η μηχανη του, που εχει αγορασει προσφατα. Τωρα με τη μηχανη μπορει να τραβηχτει οπου γουσταρει, με πιο ενήλικες παρέες και για πιο ενήλικες καταστάσεις. Δεν μας παράτησε όμως. Κατι σαν μεγαλος αδελφος περναει οποτε μπορει από τα Πατησσια ή από τη Κυψελη , που μαζευομαστε για καφε ή στα παγκακια καθημερινες. Μας δινει και εναλαξ τη μηχανη να κανουμε βολτα εκει τριγύρω μεσα στο παρκο. Και το Σαββατο , περα από τις στανταρ συναυλιες και παρτι, οπως κατσει κατά τα’αλλα , «θα πατε ΓΚΑΛΕΡΙ, αμα είναι θα περασω» .

Στις αμερικανικες εφηβικες ταινιες του 80 με σχολικες παρεες και συμμοριες , ο «αδυναμος» της παρεας συνηθως κατι παθαινει . Του τυχαινει μια στραβη όταν εχει ξεμοναχιαστει καπου, μακρυα από τους αλλους , του την πεφτουν αντιπαλοι ξερω γω ή στουκαρει σε μια μαντρα γιατι τα φρενα είναι πειραγμενα ή αρκετες φορες σκοτωνεται πριν να κανει διαλειμμα και να γραψει «ΙΝΤΕΡ-ΜΙΣΙΟΝ» το πανι του «ΟΣΚΑΡ» στα Κ. Πατήσια . Στα 16 μισο, δεν μπορεις ευκολα να φανταστεις τον εαυτο σου σαν τον αδυναμο του εργου, μπορεις όμως ευκολα να ξεμοναχιαστεις μακρυα από τους αλλους και αν το τραβαει και λιγο ο οργανισμο σου, θα σου τυχει στανταρ η στραβη . Σ’αυτή την περιπτωση δεν παιζει «1200 δραχμες στο χερι και εχεις και μια εβδομαδα να καταλαβεις αμα σε προσβαλαμε» όπως εγινε στο ΣΑΛΟΥΝ. Αυτή τη φορα δεν εχεις τιποτα και πρεπει επι τοπου να διαπιστωσεις αν εισαι ή όχι ο « αδυναμος».
Θινκ ΜακΦλα’ι’ θινκ, τουκ,τουκ,τουκ …. αλλα σκεψου γρηγορα μαλακα
Τετοια στραβή ετυχε στον Δ Ν με το καπελο των Νοτιων που για να γλυτωσει από ένα ματσο οπαδους της Οριτζιναλ εξω από τα «ΚΑΓΚΟΥ» στο τερμα Πατησσιων μπηκε στο διπλα μαγαζι και βουτηξε πισω στον ακαλυπτο από 7 μετρα υψος. Τετοια στραβη ετυχε έναμιση περιπου χρονο μετα και στον Μ. Ο. με την αγκραφα ELVI’S στη Τοσιτσα όταν εφαγε από χαπακωμενους σκιναδες τεσσερις απανωτες μαχαιριες επειδη τον μπερδεψαν με καποιον άλλο. Τετοια στραβη εκατσε και στον πιο αδυναμος απ’ολους , όπως τουλαχιστον πιστευαμε, τον Θ. που δεν θα ξεκιναγε ποτε τσαμπουκαδες κι’όμως δεν κώλωσε, του ανεβηκε το αιμα στο κεφαλι και τα εβαλε μονος του μεσα στη ΛΟΦΤ με μια ολοκληρη παρεα που πείραξε την γκομενα του. Καποιος από αυτους μεθυσμενος την χτυπησε.
Ακομα και στις Αμερικανικες εφηβικες ταινιες του 80 με σχολικες παρεες και συμμοριες το νοημα που βγαινει οταν το ψαξεις λιγο , είναι πως αν αξιζει να ανηκεις σε μια ομαδα τελικα είναι όχι για να εχεις παρεα στο τσαμπουκα, αλλα παρεα στη ζωη. Τεσσερα-πεντε ατομα σε ένα χωρο αναμεσα σε αγνωστους . Τεσσερα πεντε ατομα , όχι απαραιτητα οι καλυτεροι φιλοι μεταξυ τους ,που ξερουν όμως πανω κατω ιδια πραγματα . Κι’όταν ο ενας χαιρεταει τον άλλο είναι σαν λεει: « Ενταξει , φτηνα τη γλυτωσαμε μεχρι τωρα…»
Μεσα στο ΤΣΕΡΥ παιζει Ντιόν και ουρλιαζεις τα λογια του «Ραν αραουντ Σου» . Εισαι πια 17 και μισο. Διπλα σου ο Δ.Ν. με το καπελο τον Νοτιων ουρλιαζει επισης. Απο τη βουτια στον ακαλυπτο τελικα τη γλυτωσε μονο με ένα σπασμενο χερι, ο καριολης. Ουτε θυμαται πια ποτε εβγαλε το γυψο. Πιο διπλα ο Μ. Ο. που τον μαχαιρωσαν στα Εξαρχεια τη γλυτωσε κι’αυτος, παρα τριχα. Μια από τις μαχαιριες σταματησε 4 ποντους από το συκωτι. Και ο Θ. καλα την εβγαλε ομως. Πριν ένα μηνα που μας παρουσιαστηκε μετα το σκηνικο στο ΛΟΦΤ με τεσσερα ραματα στο χειλος δεμενο πλευρο και μωβ-μπλε μώλωπες , μας περιεγραφε με αγρια χαρα πως εβαλε το κεφαλι κατω και προλαβε να αρπαξει από τα’αρχιδια το μαλακα που βαρεσε τη γκομενα του και δεν τον αφηνε οσο δυνατα και να τον κοπαναγαν ολοι οι αλλοι μαζι. Ηταν περηφανος για τον εαυτο του και ανυπομονουσε να πει το σκηνικο και στον Κοχραν …
Ρε μαλακες που είναι ο Κοχραν? Αργησε …
Ο Κοχραν δεν θα ξαναρθει. Ενα βραδυ μπηκε με τη μηχανη για να κοψει δρομο, από μια αλανα, η μηχανη βρηκε σε λακουβα και καρφωθηκε στο ένα και μοναδικο δεντρο του οικοπεδου . Εμεινε στον τοπο .
« … φτηνα τη γλυτωσαμε , αλλα αν κατσει στο μελλον και χαθουμε για καποιο λογο, κοιτα να με θυμασαι ρε μαλακα»

ΘΙΝΚ ΜΑΚ ΦΛΑ'Ι' ΘΙΝΚ ΜΕΡΟΣ 2: " Κόχραν "

2011-01-24T12:31:00.000-08:00

ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

«Πάμε να φάμε ρε» ειπε ο Κοχραν « τα λεφτα είναι σε πεντοχιλιαρα, πρεπει να τα χαλασουμε».
Τα Γουεντις ηταν ακομα ανοιχτα.
Σε μιση ωρα τα 15 χιλιαρικα ειχαν σπασει σε 12 μερη -ενα για τον καθενα μας, εκτος από τον Ν με το καπελο των Νοτιων γιατι μας χρωσταγε - και τα χαμπουργκερ πληρωμενα.
Καποιοι καρφωναμε τριγυρω τους νυσταγμενους υπαλληλους και τους λιγους πελατες ,
καποιοι παιζαμε με το φαγητο,
δυο τρεις ακομα συζητουσαμε τσαντισμενοι τι εγινε πριν λιγο στο ΣΑΛΟΥΝ ,
-Βγαλε μια φωτογραφια ρε μαλακα
-Χεστο , ξενερωσα...
12 ατομα ότι και αν εκανε ο καθενας ξεχωριστα εκεινη την ωρα, καναμε στην ουσια το ιδιο και λουφαξαμε δηλαδη σε δυο τρια τραπεζια κολλητά και τρωγαμε αηδιες με κετσαπ στη σιωπη και ας ακουγομαστε να μιλαμε.
Και αυτό γιατι πριν μιση ωρα το πολύ ειχε ερθει ενας με 15 χιλιαρικα και μας τα χτυπησε στο κουτελο κορο’ι’δευτικα, όπως στο Μπακ του δε Φιουτσερ : Χαλοου? Τουκ-τουκ-τουκ-τουκ-τουκ … θινκ Μακ Φλα’ι’ θινκ … Μας ξεφτυλισε.
και εμεις , τι καναμε εμεις? Πηραμε τα λεφτα.
Εριξα μια ματια στον Κοχραν, που στεκοταν απεναντι αταραχος και διπλωνε το βελουδινο σακακι του προσεκτικα να μη λερωθει . Ο Κοχραν γιατι δεν εκανε κατι?
Δεν μου καθοταν με τιποτα πως τελικα τα λεφτα από τα χερια του ιδιοκτητη αυτος τα πηρε και μαλιστα χωρις πολλα-πολλα και ουτε γυρισε να κοιταξει , ενώ εμεις κοιταζαμε σαστισμενοι ο ενας τον άλλο. Ακομα και όταν η μουσικη πισω μας δυναμωσε αποτομα λες και πανηγύριζαν που μας εδιωξαν και εμεις βριζαμε, αυτος υπολογιζε αταραχος ποσα λεφτα πρεπει να παρει ο καθενας.
Μα ο Κοχραν ?
Ηταν δυο χρονια μεγαλυτερος και δυνατοτερος απ’ολους μας μαζι , ετσι για πλακα εβαζε δυο ή τρεις από μας να κατσουμε στην πλατη του και εκανε 10 και 20 πουσαπς και οπως τα μπουλντογκ δεν ειχε καμια αισθηση κινδυνου ή φοβου, σε περιπτωση τσαμπουκα .
Ο Κοχραν?
Ένα βραδυ το 87 όταν ηταν στην ηλικια μας δηλαδη ανεβαιναν με ένα φιλο του , με το παπακι, για Πετρουπολη. Σε ένα φαναρι στους Αγιους Αναργυρους φρεναρε αποτομα δίπλα τους σχεδον ξυστα μια Μπε-εμ-βε και παραλιγο να τους πεταξει κατω. Στις διαμαρτυριες και στις βρισιες τους, ο οδηγος θεωρησε σωστο να βγαλει πιστολι. Ο φιλος του παγωσε, για τον Κοχραν όμως η απειλη λειτουργουσε σαν κοκκινο πανι. Δεν προλαβε να σκεφτει καν, μονο υστερα από καποια δευτερολεπτα συνειδητοποιησε ότι ειχε βαλει κατω τον οδηγο και τον παταγε . ..
Μα ο Κοχραν? Ο Κοχραν ρε πουστη?
Με τον Κοχραν ειχαμε γνωριστει πριν εφτα-οκτω μηνες, χαμηλα στη πλατεια Αμερικης, ξημερωματα της Κυριακης του Πασχα στη Νοα – Νοα που επαιζε αχταρμα λαμπαντα, χαουζ στις πρωτες καυλες του και στο τελος « Λεβεντη μου κι’αλητη μου … ».
Ειχα παει αναγκαστικά γιατι μου το ζητησε καποια που μου κουνιοταν στο σχολειο και μου αρεσε και στα 15 όταν προκυψει κατι τετοιο το Σαββατοβραδο, αφηνεις πολύ ευκολα το οργισμενο υφακι στην ακρη και το ξαναπιανεις από Δευτερα . Εβαλα βεβαια στολη ροκεντρολα, Προσφατα ειχα μυηθει στο στυλ, σ’ αυτήν αρεσε το στυλ και όλα καλα μεχρι που ακουμπησα μεσα στο στριμωξίδι καποιον που μου εριχνε τουλαχιστον ενάμισι κεφαλι τριπλασιος στον ογκο με μαλλί καπελακι, πρασινο φωσφοριζε μακο και καλα αμερικανικου κολεγιου με κουκουλα πανω από το δερματινο, χωμενο στο τζιν , σκουλαρικι και ένα μπεγλερι νευρικα στα δαχτυλα .
-Τι θα γινει ρε μαλακισμενο θες να μας γαμησεις? ειπε με τον τροπο που τα λες γενικα όταν εισαι χεσμενος από χαπια. Ειχε και παρεα αλλον εναν στο ιδιο στυλ σετ με γκομενες . « Κοιτα ρε το παλιοπουστακι μου επιασε τον κωλο» .
Το ολο πηγαινε για κοπανημα και στην τελικη ηθελε και αυτος να κανει τη φιγουρα του, χρονιαρα μερα ...
Η αληθεια είναι ότι φοβηθηκα, 15 χρονων ημουνα, ο άλλος ηταν νταγλαρας, χωμενος και μεγαλυτερος, αλλα να την εκανα δεν επαιζε γιατι επισης σ’αυτή την ηλικια ετσι και τυχει να σου την πεσουν Σαββατοβραδο μπροστα σε γκομενα που γουσταρεις ,το τρελο ματι-υφακι ροκ&ρολλ που εχεις αφησει για Δευτερα επανερχεται πολύ ευκολα. Είναι θεμα εγωισμου. Και εγω στα 15 ειχα πολύ.
Αποφασισα πως ηρθε η ωρα να φαω το πρωτο μου ξυλο αλλα να το φαω με στυλ , να μη φανω «λουλης» και στην γκομενα, που κοιταζε και δεν μπηκε καν στον κοπο να μου «Όχι, μη, παμε να φυγουμε ...» και τετοια για να εχω άλλοθι και να την κανω με τροπο. Ειχε παρει και αυτή θεση στην κερκιδα να δει τον αγωνα. Ετοιμαστηκα λοιπον να ριξω δυο-τρεις οσες προλαβω τελος-παντων ελπιζοντας παντα για το καλυτερο, όταν εμφανιστηκε από το πουθενα καποιος με αφυσικα ξανθο κοκορι που εμοιαζε στον Εντυ Κοχραν , πιο κοντος από μενα αλλα τετραγωνος, κεφαλι σωμα ένα, χωρις λαιμο. και βουτηξε πηδώντας στον αερα τον ψηλο από τη μπλουζα με τετοιο τροπο που δεν του αφησε περιθωρια. Ο ψηλος καταλαβε εστω και χαπακωμενος ότι ειχε να κανει με μια ασυνηθιστη δυναμη αν και τρια κεφαλια πιο κατω από αυτόν. Κατι ειπε, κατι εκανε, εσπρωξε και λιγο ταχα μου, αλλα το θεμα ειχε τελειωσει …
.Ο Κοχραν από την Πετρουπολη, που ειχε κατεβει στην Αθηνα μετα την Ανασταση να δει κατι ξαδελφια του και βγηκαν στο ιδιο μαγαζι, ειχε και αυτος προσφατα μυηθεί στο στυλ και ενιωθε υποχρέωση να βοηθαει απροστατευτους ροκαμπιλαδες .
Εκανα ένα γυρω με το ματι στους αλλους και εριξα και μια ματια στον εαυτο μου που καθρεφτιζοταν στη τζαμαρια των Γουεντις.Ημασταν στ’αληθεια κατι απροστατευτοι μικροι ροκαμπιλαδες από το κεντρο . Εντεκα ατομα κατω των 16 οι περισσοτεροι. Τι να σου κανει και ο Κοχραν μεσα στο ΣΑΛΟΥΝ? Ποιον να προλαβει να προστατεψει.
Τα διδυμα πηγαιναν τριτη Γυμνασιου, ηταν καλα κωλοπαιδακια αλλα στο τσαμπουκα εμοιαζαν ακομα με Πεκινουα που απειλουν να κατακτησουν τον κοσμο.
Ο Θ. με το ζορι στεκοταν 5 δευτερολεπτα όταν αποφασιζαμε να τον σπρωξουμε
Ο Μ.Ο. με τη ζωνη LEVI’S που την ειχε μετατρεψει σε ΕLVI’S ηταν ακομα στη φαση που καπνιζε κρεμασμενος από το παραθυρο του δωματιου του για να μη τον παρουν χαμπαρι στο σπιτι και μετα κατεβαινε στο πεζοδρομιο και μαζευε τα αποτσιγαρα για να τα ξανακαπνισει.
Ο Δ. Μ. και ο Ν. Π. τσαμπουκαλευονταν ακομα κυριως μεταξυ τους . Γιατι η γκομενα που γουσταραν τους εφτυνε εναλαξ τον έναν για χαρη του αλλου τουλαχιστον τεσσερις φορες εκεινο το χρονο.
Τον Ν. με το καπελο των Νοτιων δεν θα τον εμπιστευομουν ουτε σε καυγα με κουκλες βιτρινας. Παλι θα εβρισκε τροπο να σε αφησει μονο και υπηρχε ακομα και πιθανοτητα οι κουκλες να σου ριξουν πολύ ξυλο τελικα.
Οσο για μενα, μια φορα που περπαταγαμε με τον Κοχραν στην Αττικη για να παρει το λεωφορειο για υο σπιτι του, γυρισε ξαφνικα και μου τραβηξε μια μπουνια στα πλευρα . Διπλωσα στο δρομο για ένα πενταλεπτο « Μαλακα, εχεις τρελο ματι, αλλα παραείσαι χαλαρός για να παιξεις ξυλο»
Τους αλλους της παρεας τους ειχε φερει αυτος, δεν τους ηξερα καλα, αλλα ουτε και τους θυμαμαι πια .
Μηπως το εκανε για τα λεφτα? Ενας τυπος σαν τον Κοχραν θα καθοταν να ξεφτυλιστει για 1200 δραχμες.? Ποιος θα καθοταν να ξεφτυλιστει για 1200 δραχμες το 1989?
Ρε Κοχραν …
Και τοτε ανοιξε το στομα του και αρχισε να μιλαει επιτελους μαζι με μας για το περιστατικο στο ΣΑΛΟΥΝ
- Ας μη φοραγα αυτό το κουστουμι και θα σου λεγα. Όχι τιποτα άλλο θα με γαμησει η μανα μου ετσι και παθει τιποτα και θα εχει και δικιο. Της βγηκε ο κωλος να το ραψει.
Λοιπον δεν ξερω τι λετε εσεις, εγω θα ξαναρθω την άλλη εβδομαδα, αλλα με αλλα ρουχα, οποιος γουσταρει ερχεται μαζι μου …
« Ε αντε γαμησου ρε Κοχραν, γαμω το σπιτι μου, γαμω, με τρομαξες ρε μαλακα… » ισως να σκεφτηκα από μεσα μου, αλλα δεν ειμαι σιγουρος .
Εκεινη τη στιγμη τα κεφαλια ολων μας εσκυψαν μπροστα. Καναμε ένα πηγαδακι να ακουσουμε τι ειχε να μας πει…

Αυτή τη στιγμη λεω να μη τη ξεχασω. Ηταν μαλλον η πρωτη φορα σ’αυτή την ηλικια που το υφακι του ροκ&ρολλ αποφασισε να σταματησει τα πηγαινελα αναλογα με τη μερα, την ωρα και την περισταση και αποφασισε να εγκατασταθει μονιμα πανω μου. Ή τουλαχιστον για αρκετο καιρο .
-Την άλλη εβδομαδα παλι εδώ οποιος γουσταρει …
- Τι ωρα κλεινουν εδώ? Πεινατε αλλο ρε ή να φυγουμε …
-Μαλακες παει δωδεκα . Μη χασουμε το τραινο …

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

"Ποιος ειναι αυτος ...?"

2010-12-27T07:30:00.000-08:00

1963
Σαββατο βραδυ. Παρτι στο σπιτι Νικοπολεως και Πατησιων. Τωρα τελευταια εχει μπλεξει με τον Γ.Π. δυο χρονια μεγαλυτερο και αυτο μετραει πολυ γιατι περναει πιο ευκολα τις γραμμες χωρις να μουρμουριζει η μανα του. Ο Γ.Π. εχει καλο ονομα, ειναι καλος μαθητης και αθλητης του Πανελληνιου. Ο 9χρονος ειναι πια 16 και χορευει με μια 15χρονη, ξεπεταγμενη για την ηλικια της, λιγο κοντουλα, αλλα με μαλι γκαρσον βαμενο καταμαυρο, πρασινα ματια και καπνιζει Παπαστρατος φατσα καρτα στο δρομο χωρις να τη νοιαζει, κορη ναυτικου, απο το Νεο Κοσμο.
Τους διακοπτει καποιος με υφακι που του ζηταει το λογο.
- Ποιος εισαι εσυ ρε φιλε που χορευεις με τη κοπελα χωρις να μου ζητησεις αδεια?
-Συγνωμη φιλε, δεν ηξερα
Ο περιεργος κανει νοημα στη γκομενα και την παιρνει απο το μπρατσο.
Ο 16χρονος λεει λιγο σπασμενος το περιστατικο στον Γ.Π. που χορευει πιο περα και του ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι
-Ρε γραψτον στ'αρχιδια σου, γαμω τη Κυψελη του γαμω. Ουτε γκομενα του ειναι, ουτε γυναικα του. Ηρθε να μας πουλησει μουρη ο μαλακας. Χορεψε με οποια θελεις ρε και αμα γινει τιποτα ελα πες μου.
Φαινεται πως η κοπελα με το γκαρσον μαλακι γουσταρει, γιατι δεν αργει να την πεισει να συνεχισουν απο εκει που ειχαν μεινει. Χορευουν αργα και αγκαλιασμενοι για δυο-τρια λεπτα μεχρι να ξαναεμφανιστει ο μυστηριος και να χωθει στη μεση
- Τι θα γινει ρε φιλε τωρα? Ετσι θα παει η δουλεια? Σου ειπα να παρεις αδεια πρωτα.
-Μα δεν σου ειναι τιποτα η κοπελα, γιατι πουλας μαγκες?
-Πουλαω μαγκες? Τιποτα δεν εχεις δει. Και τελος παντων εισαι πολυ τυχερος κακομοιρη που αυριο εχω αγωνα
- Και αυτος τρεχει ρε!!! Πεταχτηκε απο το πουθενα ο Γ.Π.
- Τι εννοεις τρεχει? Ποιος ειναι αυτος?
-Αυριο τρεχει στους Λα'ι'κους.
-Αυτος?
-Ναι αυτος ειπε με τσαμπουκα ο Γ.Π.
Ο 16χρονος δεν ειχε ιδεα για πιο πραγμα μιλανε οι δυο τους αλλα το επαιξε πολυ ωραια.
-Θα τα πουμε αυριο και να σε δω εκει να μου κανεις μαγκες ...
- Ο μυστηριος γελασε ειρωνικα. Σοβαρα?
Μετα απο λιγο ο 16χρονος ενημερωνεται απο τον Γ.Π.
-Αυριο εχει αγωνες ο Πανεληνιος. Αν δεν θελεις να ερθεις και παλι στα παπαρια σου ποιος σε ξερει εδω. Το θεμα ειναι που του την εσπασες του μαλακα.
Αλλα αμα θελεις να ερθεις τραβα κοιμησου αμεσως και ελα πρωι.
Θα ειμαι και εγω βοηθος προπονητη θα ειναι και οι Κ. οι γειτονες σου τ'αδελφια, ειναι και αυτοι στην ομαδα.
-Λες? Ρε φιλε εχω ελπιδες?
Κοιτα ειναι 400αρης καλος, αλλα ελα στην τελικη και οτι γινει. Σκεψου το

Το πρωι ο Στηβος του Πανελληνιου ηταν γεματος αθλητες. Ο 16χρονος πηρε απο τον Γ.Π. ενα σορτσακι και το φορεσε μαζι με ενα ζευγαρι αθλητικα παπουτσια.
Πιο περα ο μυστηριος απο το παρτι κοιταγε ειρωνικα ενω εκανε ζεσταμα.
Ο 16χρονος αρχισε να δισταζει ξαφνικα.
Μαλακα θα ξεφτυλιστω. Οι αδελφοι Κ. πλησιασαν μαζι και ο Γ.Π. Τον πηραν και τον συστησαν στον προπονητη.
-Καπνιζεις? Τον ρωτησε ο προπονητης και τσεκαρισε ερευνητικα το σουλουπι του.
-Ναι
-Εχτες καπνισες δηάδη?
-Ναι
Ρε κοπανοι τι τον φερατε αυτον εδω, θα βρουμε κανα μπελα, θα σκασει σαν μπαλονι στο τετρακοσαρι.
-Κυριε προπονητα, ειπε ο 16χρονος, θελω να δοκιμασω
-Θελει να δοκιμασει ειπε και ο Γ.Π. αστον. Ειναι πολυ κωλοπαιδαρας ο αλλος, δεν τον ξερεις τωρα ρε δασκαλε?
-Λοιπον ακου, αν θελεις να τρεξεις, τρεξε. Ο αλλος ειναι καλος να το εχεις υποψη σου. Το συστημα του ειναι να ξεκιναει χαλαρα να μαζευει δυναμεις και στα τελευταια 100 να επιταχυνει. Ο μονος τροπος να τον παιξεις ειναι να τα δωσεις ολα στα πρωτα 200 μετρα και απο εκει και περα ο Θεος βοηθος. Αμα σου βγει, βγηκε.
Ο αγωνας αρχισε και ο 16χρονος εφυγε σφαιρα, οπως του ειπε ο προπονητης. Ο μυστηριος ξεκινησε χαλαρα. Ειναι σιγουρο πως ηθελε πρωτα να δει τον 16χρονο να σκαει και μετα να πηδαει πανω απο το πτωμα του και να τερματιζει. Ετρεχαν αλλοι τεσσερις που τους ειχε σιγουρα. Μετα τα διακοσα και απανω στο πεταλο τα πραγματα αρχιζαν σιγα -σιγα να ζοριζουν. Ο 16χρονος ενιωθε τα ποδια του ετοιμα να σπασουν. Οσο για τα πνευμονια του ειχαν φουσκωσει επικινδυνα. Που εισπνοες, που εκπνοες? Στο γαμο του Καραγκιοζη.Ποιος να του τα πει αυτα? Τι ηθελε ο μαλακας και εμπλεκε? Τωρα θα του εβγαινε η ψυχη, ο μυστηριος θα σκουπιζε τα ποδια του απανω του σαν να ηταν χαλακι πορτας γιατι ηταν προπονημενος και σιγουρος. Και θα τα ελεγε ολα στη χαμουρα με το γκαρσον κουρεμα το βραδυ που θα βγαιναν τα κολωπαιδα στη Φωκιονο και θα σπαγανε πλακα με το μαλακα απο τον Κολωνο που ηρθε να το παιξει μαγκας στους μαγκες, ο ξεβρακωτος στ'αγγουρια ....

Οταν εσκασε αποτομα πανω στο φραχτη, ειχε περασει τη γραμμη τερματισμου τουλαχιστον πριν 20 μετρα. Επεσε στα τεσσερα και το μονο που ακουγε εκτος απο την καρδια του και τη νικοτινη που ουρλιαζε στα πνευμονια, γαμω τα τσιγαρα και τον Ντιν Μαρτιν τον μαλακα που καπνιζει ντυμενος καουμποης και μας παιρνει στο λαιμο του γαμω ....ηταν η φωνη του προπονητη που μανατζαριζε τον μυστηριο:
-Ρε εχασες!!!! Εχασες ρεεε???? Απο ποιον εχασες??? Ποιος ειναι αυτος ρε??? Πες μου ποιος ειναι αυτος ρε???!!!!!!!!!! Τον ξερει η μανα του ρε??? Εχασες ρε??!!!!
Δεν θυμαται τιποτε αλλο.
Μετα απο χρονια το μονο που του εμεινε ηταν μια φωτογραφια που καποιος τραβηξε την ωρα που τερματιζει. Στη φωτο φαινεται καθαρα η σκια του μυστηριου, ακριβως απο πισω του. Λιγα μετρα παραπανω να ηταν ο τερματισμος ο 16χρονος θα ειχε χασει.
Ο Γ.Π , οι αδελφοι Κ. και ο Προπονητης τον βουτηξαν μισολυποθυμο και τον σηκωσαν στα χερια ουρλιαζοντας το ονομα του. Το ονομα του. Ηταν η μερα της ονομαστικης του γιορτης.
Μια μερα σαν σημερα πριν πολλα χρονια
Χρονια πολλα πατερα ...

Κατι Ουρμπαν λετζεντ σε στυλ: " Ο αράπης στο λεωφορείο που τρώει το εισιτήριο της κυρίας που τον έβρισε ..."

2010-12-13T10:44:00.000-08:00

(Aναδημοσιευση απο το blog: ΛΕΥΚΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ)

Δευτέρα, Δεκέμβριος 13, 2010

Το απέφευγα γιατί είχα ψυλλιαστεί οτι θα με εκνευρίσει, αλλά τελικά δεν το γλίτωσα. Ένας φίλος μού το έστειλε πεσκέσι, δεν γινόταν να μην το διαβάσω εφόσον έφτασε στα χέρια μου.

Κατά πρώτον, για να εξηγούμαι, η σιγουριά περί εκνευρισμού πήγαζε από τον ίδιο τον τίτλο του βιβλίου: «Οι μηχανόβιοι» (των Ηλία Μπαρμπίκα και Κώστα Ζαχαρόπουλου, εκδόσεις Καστανιώτη). Και να’ταν μόνο ο τίτλος... Είχα κάπου διαβάσει την παρουσίαση του βιβλίου κι ανακάλυψα οτι συμπεριλαμβανόταν μέχρι ο Γέρων Παϊσιος στους όσους διηγούνταν εμπειρίες με μοτοσυκλέτες! Δε με πιστεύεις;
Γέρων Παΐσιος: «Στα χέρια μάς κρατούν οι άγιοι. Ένα παιδί που του είχα δώσει ένα σταυρουδάκι, καθώς έτρεχε με το μοτοσακό πέρασε πάνω από ένα ταξί, έκανε τούμπα και συνέχισε να τρέχει στον δρόμο χωρίς να πάθει τίποτα. Πολλοί γλιτώνουν, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν και διορθώνονται».
Ε ρε γλέντια –έτσι;

Με τις μοτοσυκλέτες απέκτησα επαφή στις αρχές του ’80 επειδή το σπίτι μου ήταν κοντά στη Βούτα. Και οι παρέες μου πέρναγαν τα βράδια τους εκεί –πήγαινα πριν πάρω δικιά μου μηχανή, δικάβαλο στο ΧΤ του Μήτσου (εκείνο με το ασημί-μαύρο ντεπόζιτο σε σχήμα δάκρυ), προετοιμασμένος για ποδαρόδρομο στην ανηφόρα σε περίπτωση που χάναμε την κόντρα, αλλά και έτοιμος να οδηγήσω όποια μηχανή κέρδιζε ο Μήτσος. Επειδή τότε στις κόντρες παίζονταν άδειες –λεφτά δεν υπήρχαν για να στοιχηματίσουμε. Είχαμε κερδίσει ένα XL κι ένα DT πριν αποφασίσει ο Μήτσος οτι ήταν μαλακία αυτά τα πονταρίσματα λόγω διαφοράς κυβισμού. Άσε που οι κερδισμένες μοτοσυκλέτες δεν πιάνανε μία στη μεταπώληση έτσι πειραγμένες και πολύσπαστες που ήταν. Αλλά τέλος πάντων εγώ είχα ήδη κονομήσει ένα κανιβαλισμένο πράσινο εξάβολτο παπί και το έπαιζα σοβαρό μέλος της παρέας –τρομάρα μου!

Με τις μοτοσυκλέτες απέκτησα εμμονή όταν βγήκε το XT 600 Tenere, εκείνο με το κίτρινο μπλε ντεπόζιτο –τελεία και παύλα.

Και σαν συνειδητοποιημένος οδηγός μοτοσυκλέτας της δεκαετίας του ’80 διέθετα αλληλεγγύη για τα υπόλοιπα μέλη της μειονότητας στην οποία ανήκα. Τουτέστιν:

-Αναβόσβηνα τα φώτα σε κάθε μηχανή που συναντούσα εκτός Αθήνας και σταματούσα αν έβλεπα μοτοσυκλέτα ή παπί με πρόβλημα.

-Φόρτωνα με τον χαρακτηρισμό «μηχανόβιοι» που μας είχαν κολλήσει κάτι σκατοταινίες του Δαλιανίδη και κάποιοι θερμόμετροι που το παίζανε ειδήμονες στις ενημερωτικές εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης. Όπως, υποθέτω, θα φόρτωνε κι ο σκυλάς με τον χαρακτηρισμό «μπουζουκόβιος» ή ο γκιράπης με το «ντισκόβιος», ή ο ρεμάλης με το «αλητόβιος». Γιατί, ως γνωστόν, όταν χρησιμοποιούμε σαν συνθετικό μιας λέξης κάτι τόσο ολοκληρωτικό όσο το «βίος» αυτό που παράγεται είναι υβριστικός χαρακτηρισμός και δηλώνει οτι ο Χ είναι ηλιθιωδώς κολλημένος και θα παραμείνει τέτοιος δια βίου.

-Πάλευα μαζί με τους φίλους μου αλλά και κάποια περιοδικά του χώρου να αποτινάξουμε από πάνω μας την εξίσωση: μηχανή= κλεφτρόνι, τσαντάκιας, πρεζόνι.

-Ανήκα σε αυτούς που μπορούσαν άνετα να σε σπάσουν στο ξύλο αν έκανες μπροστά τους υπαινιγμό οτι η μοτοσυκλέτα λειτουργούσε σαν προέκταση του πέους τους (άλλωστε το DT μου ήταν μόνο 200 κυβικά –πού να μετρηθώ με τους 1200ρηδες;)

-Διαβάζοντας μανιωδώς ΜΟΤΟ και υιοθετώντας την οπτική του συγκεκριμένου περιοδικού για τη μοτοσυκλέτα, θεωρούσα οτι δεν δικαιούται κανείς να έχει μηχανή αν δεν τη μαστορεύει μόνος του (λάδια, φρένα, βαλβίδες, μπουζί κ.λ.π.)

Σου έγραψα πώς έβλεπα (και εξακολουθώ να βλέπω) τα σχετικά θέματα εγώ, άσε με τώρα να σου περιγράψω το αντικείμενο του εν λόγω βιβλίου:

1. Πρόκειται για ιστορίες σε πρώτο πρόσωπο, δηλαδή κάποιοι λένε τι τους συνέβη σε σχέση με τη μοτοσυκλέτα. Μόνο που οι ιστορίες είναι τόσο ενδιαφέρουσες όσο η έκφραση«εκεί που πήγαινα να κλάσω -χέστηκα». Αν δεν με πιστεύεις διάβασε εδώ μια προδημοσίευση.

2. Οι αφηγητές χωρίζονται ουσιαστικά σε δυο ομάδες –επαγγελματίες του χώρου της μοτοσυκλέτας και απλοί χρήστες. Για τους επαγγελματίες θα σου πω παρακάτω, αλλά σχετικά με τους απλούς χρήστες (5-10 άτομα που κοτσάρουν από μια ιστορία τους σε κάθε θεματική ενότητα του βιβλίου) θα πρέπει να παραδεχτούν μέχρι και οι «συγγραφείς» του βιβλίου, οτι κυμαίνονται μεταξύ κοινοτυπίας και τερατολογίας. Είπα «συγγραφείς» του βιβλίου και θυμήθηκα: στην τελευταία ενότητα, την επιλεγόμενη και freak out υπάρχει μια ιστορία του Ηλία Μπαρμπίκα με τίτλο «Ο προφήτης Ηλίας» (ή κάπως έτσι) που διαθέτει τόσα κιλά χοντροκομμένου ναρκισσισμού ώστε να επιτυγχάνεται το πλήρες φρικάρισμα του αναγνώστη ειδικά στο τέλος όπου γίνεται η σύνδεση μεταξύ προφήτη Ηλία και Ηλία Μπαρμπίκα (να! το θυμήθηκα και ανατρίχιασα πάλι!)

3. Η ομάδα των εμπλεκομένων επαγγελματικά με τη μοτοσυκλέτα περιλαμβάνει συνεργειάδες, πρώην αγωνιζόμενους και νυν ιδιοκτήτες μαγαζιών πώλησης και 2 ή 3 δημοσιογράφους του χώρου (αν θυμάμαι σωστά). Από τους δημοσιογράφους του χώρου, ο μεν Πανούτσος αναδημοσιεύει ένα ΘΕΪΚΟ κείμενο που είχε γράψει όταν ακόμα ήταν στο ΜΟΤΟ (το συγκεκριμένο κείμενο θα το αντιγράψω και θα το σηκώσω σύντομα εδώ μέσα) κι ένα κείμενο –μπαρούφα επιπέδου «να γεμίσω μιάμιση σελίδα» κι ο Γιάννης ο Ντρενογιάννης γράφει (ή διηγείται) ένα κείμενο που θα μπορούσε να έχει τίτλο: «Όσα χρόνια κι αν περάσουν, το κόμπλεξ μου για το ΜΟΤΟ θα παραμένει ζωντανό».
Έγραψα πρώτα για τους δημοσιογράφους επειδή αυτοί είναι οι συμπαθητικοί επαγγελματίες. Οι συνεργειάδες και οι μαγαζάτορες ήταν (και μάλλον παραμένουν) απεχθέστατοι για κάθε μοτοσυκλετιστή που σέβεται τη μηχανή του. Προς τι η απέχθεια; Αν ρίξεις μια ματιά στις τιμές και τη διαθεσιμότητα των ανταλλακτικών, στις τιμές πώλησης των μοτοσυκλετών και ρωτήσεις 10 αναβάτες για το τι ζημιές τους έχουν κάνει στα συνεργεία θα καταλάβεις. (Ανέκδοτο: γνωστός πρώην αγωνιζόμενος και νυν μαγαζάτορας παίρνει μέρος σε τηλεοπτική εκπομπή σχετική με τις μηχανές πού δολοφονούν τα αθώα παιδάκια, στις αρχές του ΄90. Σε ερώτηση του μονίμως ημιδακρυσμένου παρουσιαστή: «τι θα συμβουλεύατε τους γονείς αυτών των παιδιών που καβάλανε μηχανές;» η απάντηση του πρώην και νυν ήταν: «να αγοράζουν στα παιδιά τους καλά κράνη και να τους πληρώνουν τις δόσεις που έχουν βάλει»)

4. Το θέμα της κλοπής της μοτοσυκλέτας αναπτύσσεται σε μια ενότητα (και γυροφέρνει σε κάμποσες άλλες). Αν ποτέ είχες μοτοσυκλέτα θα θυμάσαι οτι το ενδεχόμενο να μη τη βρεις εκεί που την πάρκαρες συνέβαλε στο να ασπρίσουν γρηγορότερα (ή να πέσουν –αν διέθεταν φιλότιμο) τα μαλλιά σου. Στο βιβλίο λοιπόν έχουμε την ρομαντική αναπόληση κάποιων κλοπών, την αστεία πλευρά της κλοπής και άλλες τέτοιες μαλακίες. Πράγμα που μας οδηγεί στις εξής υποθέσεις: α) οι συγγραφείς είναι φραγκάτοι και δεν αγχώνονται μην τους κλέψουν τη μηχανή, β) οι συγγραφείς είναι χαζοχαρούμενοι και ψαρώνουν με κάθε χάχα που τους αραδιάζει φούμαρα, γ) οι συγγραφείς δεν έχουν μηχανή.

5. Το θέμα των μπάτσων επίσης αναπτύσσεται σε μια ενότητα (αν και υπάρχει ο Ίβελ Κανίβελ μπάτσος ονόματι Βρόντος –ή μήπως ο βρόντος ονόματι Μπάτσος; -ο οποίος σουλατσάρει σε διάφορες ενότητες του βιβλίου). Διαβάζουμε λοιπόν για Ζητάδες που αφήνουν επικίνδυνες γριές να οδηγούν σαρώνοντας ότι μοτοσυκλέτα βρεθεί μπροστά τους (μα πόσο άνθρωποι είναι αυτοί οι μπάτσοι!), διαβάζουμε για μπάτσους που τους έχουν κλέψει τη μηχανή και τη βρίσκουν μέσω των γνωριμιών που διαθέτουν (καθότι ο σωστός τσοςμπά ανακατεύεται με τον υπόκοσμο για να πολεμά το έγκλημα), διαβάζουμε για μπάτσους όλο ντομπροσύνη που δηλώνουν ευθαρσώς: «εγώ άνθρωπο με χειροπέδες ποτέ δεν χτυπάω –πριν μπορεί να τον τσακίσω στο ξύλο, αλλά όταν του περάσω χειροπέδες τον προστατεύω, είναι στην ευθύνη μου» (έφριξες;)
Επίσης αναπτύσσεται πλήρως ο αστικός μύθος περί Ζητάδων οι οποίοι ήταν και καλά κοντράκηδες που μπήκαν στην αστυνομία για να τα χώνουν νόμιμα. Αν δεν έχεις πάθει ακόμα Αλτσάχαϊμερ και είσαι πάνω από 40 θα θυμάσαι οτι αυτή η φήμη κυκλοφόρησε για κάνα εξάμηνο την εποχή που το Πασόκ έφτιαξε την ομάδα Ζ. Φήμη κλεμμένη από αμερικάνικη ταινία του τύπου «Και οι 12 ήταν καθάρματα» η οποία κράτησε μέχρι τη μέρα που οι Ζητάδες βαρέθηκαν να τρώνε τα μούτρα τους στη Συγγρού κυνηγώντας μηχανές και άρχισαν να βουτάνε τα κλειδιά των μοτοσυκλετών στην κίνηση. Επειδή λοιπόν κοντράκιας που σαβουριάζεται κάθε πού πάει να κυνηγήσει κάποιον γρήγορο δεν υπήρξε ποτέ και μοτοσυκλετιστής τόσο ξεφτιλισμένος ώστε να τραβάει κλειδιά στην κίνηση -σπανίζει, ο μύθος του Ζητά που ήταν «ένας από εμάς αλλά πέρασε απέναντι» ξεθώριασε πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος χρόνος κυκλοφορίας των Ζητάδων στους δρόμους. Η επαναφορά του συγκεκριμένου μύθου 30 χρόνια μετά θα ήταν γελοία αν δεν ήταν εκνευριστική.

6. Η αγωνία των «συγγραφέων» να γεμίσουν σελίδες (ή ίσως η ευπιστία τους στην κατάποση αστικών μύθων του είδους «κροκόδειλοι στους υπονόμους») τους οδηγεί στο να αναπαράγουν άκριτα ότι μαλακία κυκλοφορεί στα πέριξ. Όπως ας πούμε εκείνη τη φοβερή σαχλαμάρα με τον «αράπη στο λεωφορείο που τρώει το εισιτήριο της κυρίας που τον έβρισε» -ποιος δεν την έχει ακούσει; Ε, τη βάζουν στο βιβλίο με τους «μηχανόβιους»προσθέτοντας ένα: «μου είχε σκάσει η μπροστινή ρόδα του ΧΤ και πήρα το λεωφορείο για να πάω να τη μπαλώσω»!!! Και όχι (σου λύνω προκαταβολικά την απορία) δεν έχουν βάλει στο βιβλίο το ανέκδοτο με τον Τοτό και τα μυρμήγκια!
«Πώς γίνεται όταν μαζεύονται οι φίλοι; Πίνουν κάνα ποτήρι, μερακλώνουν κι αρχίζουν να λένε παλιές ιστορίες. Τέτοιες συγκεντρώσαμε σ' αυτό το βιβλίο. Ιστορίες για μηχανές με κουρελού αντί για σέλα, που διασχίζουν κάθετα τη Συγγρού, που συγκρούονται με γαϊδάρους και γριές. Ιστορίες με ήρωες που βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο με τους νοικοκυραίους και τους μπάτσους, που κλέβουν όποια μηχανή τούς γυαλίσει, που οδηγάνε δεκατέσσερεις χιλιάδες χιλιόμετρα χώμα στο ταξίδι του μέλιτος...»

Τα παραπάνω ισχυρίζονται στην περιγραφή του βιβλίου οι δυο «συγγραφείς». Δημιουργώντας την εξής απορία: πώς γίνεται να τιμάται 15 ευρώ η σαχλαμάρα που λένε κάποιοι μαζεμένοι, «μερακλωμένοι» και σουρωμένοι φίλοι; Δηλαδή, σε λίγο θα βγάλουμε και βιβλίο με τα σάλια της παρέας που κάνουν την εμφάνισή τους μαζί με τις περαστικές μπάνικες γκόμενες;

Γράφει κι έναν πρόλογο στο βιβλίο ο μέγας Χριστόφορος «Απολύομαι και τρελαίνομαι»Κάσδαγλης -αυτόν τον θυμάμαι να τριγυρνάει μια ΜΖ (ΜεΖέδες τους λέγαμε κάτι τέτοιους τύπους και στηνόμασταν δίπλα τους στα φανάρια για να τους κοροϊδεύουμε έτσι όπως πήγαιναν πέρα-δώθε σα νευρόσπαστα λόγων αχαλίνωτων κραδασμών της μηχανής στο ρελαντί) κι αναπολεί τα χρόνια του με τη μηχανή, αφού τώρα το παράτησε το άθλημα και πήρε αυτοκίνητο.

Δηλαδή έχουμε εδώ να κάνουμε με δυο τύπους πού μετά το κάργα ψαγμένο βιβλίο τους«Τα Λουτρά της Ελλάδας» (ένας περιηγητικός οδηγός αξιώσεων, σύμφωνα με τη Lifo) αποφάσισαν να ασχοληθούν με «Τους Μηχανόβιους της Ελλάδας». Βρήκανε κι έναν Κάσδαγλη εκεί πέρα, πρωτοξάδερφο του Μπούστα (να υποθέσω;) μπατζανάκη του Αρνόκουρου (να σκεφτώ;) και το δέσανε το συκαλάκι.

Καλή επιτυχία θα τους ευχηθώ και θα τους προτείνω το επόμενο πόνημά τους να αφορά τους αναρχικούς των Εξαρχείων, εκ μέρους των οποίων ας επιλέξουν να μιλάει ο Κύρκος, ο Αλαβάνος και ο Καραμπελιάς! Και η Σώτη Τριανταφύλλου -γιατί όχι η Σώτη δηλαδή;

ΘΙΝΚ ΜΑΚ ΦΛΑ'Ι' ΘΙΝΚ ...

2010-12-09T10:54:00.001-08:00

Λογικα δεν γεννηθηκαμε να εχουμε καποιο προβλημα με τη Κηφισια. Οι 5 στους 10 εντελως ασχετοι με το αντικειμενο. Για τους 10 στους 10 απο μας μια απεραντη εκταση με δεντρα. Το αντιθετο απο την Κυψελη δηλαδη τη Βικτωρια και την Αγιου Μελετιου κατω απο την Αχαρνων τη δεκαετια του 80 που το "καψιμο" της πηρε λιγο και απο τα πρωτα χρονια του 90.

Κατα μια εννοια, μαλλον κατα πολλες εννοιες η Κηφισια και τα προαστεια συμπληρωναν τις προδιαγραφες των αμερικανικων 50s που ψαχναμε τοτε και οχι το κεντρο.

ok...

Εμεις ειμαστε το ιστορικο κεντρο και τα βρωμικα αδιεξοδα μεταξυ Αριστοτελους και Φυλης και "πανω κατω η Πατησιων" που εγραφε η Γωγου, μερη που σε κανουν μαγκα γιατι οπως λεει και ο αστικος μυθος σταματαγες για κατουρημα στη Χε'ι'δεν και μεχρι να τελειωσεις σε ειχαν περικυκλωσει οι σκιναδες, αλλα εκτος απο σακατεμενα μπαουχαουζ κτηρια, ολα τ'αλλα ηταν στο μυαλο σου. Ακομα και αν τελικα καταφερνες να συνδεθεις με το παρελθον, ο ασπρομαυρος Κωνστανταρας και ο Τζανετακος που πεταει γιαουρτια κερδιζε στα σημεια τον αμερικανικο "νοσταλγικο" κινηματογραφο του 80 με τις τεραστιες Κουπ ντε Βιλλ γεματες τινέιτζερς και το "Μιστερ Σαντμαν" που απο καποιο αορατο τζουγκμποξ παρεσερνε ο αερας σε καποια ησυχη αμερικανικη πολη του 50 στη Μασαχουσετη ή στο Σακραμεντο οπως τα εδειχνε στο Μπακ του δε Φιουτσερ δηλαδη με τον Μαικλ Φοξ να προσπαθει να μη γαμηθει καταλαθος με τη μανα του.

Η Κηφησια ηταν αλλιως.

Οσα εβλεπες στο "Μπακ του δε Φιουτσερ" ηταν εκει.

Μονοκατοικιες , γκαζον, παλιο Δημαρχειο, μποουλινγκ, μεγαλοι ησυχοι δρομοι που μπορουσες να σταθεις στη μεση και να ξαπλωσεις ή να κατουρησεις ανετα πριν εμφανιστει καποιο αμαξι.Ακομα και η Ντελοριαν-χρονομηχανη που μ'αυτη γυρισε πισω στο χρονο ο Μαικλ Φοξ ηταν καπου εκει παρκαρισμενη και αυτη.

Πουθενα οι σκυλαδοπαμπ του Κολωνου,τα πατσατζιδικα της Αχαρνων, πουθενα συνταξιουχοι, πουθενα αδιεξοδα.

Βαλαμε τα καλα μας εκεινο το Σαββατο.

Γιαρντλε'ι', λιγο ριμελ στη φαβοριτα για να φαινεται πιο μπασμενη στο κολπο, περφεκτο τρια-τεσσερα ,

το δικο μου και του Ν.Δ. απο επικινδυνα αληθινο δερμα, υποψηφιο για φερμαρισμα δηλαδη οταν περπατουσες στο κεντρο, εδω οχι.

ο Κοχραν απο την Πετρουπολη ενα μωβ ντρε'ι'π κουστουμι που του εραψε η μανα του και ενα λεμοδετη σαν τσιφλικας του Νοτου.

Οι αλλοι τα κολεγιακα απο το μοναστηρακι με το μαυρο πενθος απο το περιπτερο, περασμενο στο λευκο πλαστικο μανικι για τους νεκρους ηρωες του ροκ&ρολλ.

Ο Μ.Ο. φοραγε μια τεραστια αγκραφα που με αναγλυφα μεγαλα γραμματα εγραφε ELVI'S. Kανονικα η αγκραφα εγραφε LEVI'S αλλα με πριονακι ειχε κοψει και αλλαξει τη σειρα των πρωτων δυο γραμματων.

Ο N. φοραγε το γκρι "καπελο των Νοτιων" με το μαυρο πετσινο γησο και τα διασταυρωμενα σπαθια μπροστα, πολυ σπανιο εκεινη την εποχη. Εκανε δυο μηνες οικονομια- δηλαδη εκανε τρακα απο μας για να μη χαλαει τα λεφτα του-για να το αγορασει.

12 ατομα κατεβηκαμε στο τερμα, στο σταθμο της Κηφισιας.

"Ειμαστε συμμορια ",

" πολυ γαμω το μερος, εδω να παιζεις μπιλιαρδο το καλοκαιρι ",

"τυχεροι εδω",

"ωραιο απογευμα ρε να παμε και στο λουνα παρκ πιο πανω ",

" κοιτα ενα μουνι κοιτα!!",

"Εδω να ριχνεις μπουνιες!!!"

"Ρε μαλακα στον πνευμονα? Μου εκοψες την αναπνοη"

" τη φωτογραφικη μηχανη ποιος την εχει?"

Περιπλανηθηκαμε αρκετη ωρα, αλλα καθολου ασκοπα. Σου εφτανε οτι ειχε ερθει Σαββατο απογευμα και αγαπουσες τον εαυτο σου.

Σταματησαμε στα Γουεντις. Αν ηταν να περασουμε το Σαββατο σε χαμπουργκεραδικο καθομαστε και στην Αθηνα. Πεσαν κατι γελια οπως περναγαμε, καποιοι γυρισαμε.Δεν ηταν για μας, κατι γκομενες γελαγαν μονες τους.

To "ΣΑΛΟΥΝ" ηταν πιο πανω αλλα δεν ειχε ανοιξει ακομα.

Καθησαμε λιγο πιο πανω στη γωνια, σχεδον στη μεση κατω απο τα φωτα και τις μαρκιζες να φαινομαστε.

"Βγαλε ρε μαλακα μια φωτογραφια, εδω οπως ειμαστε"

Στειλαμε τον Θ. να παρει μπυρες απο το περιπτερο.

Ο Ν. με το καπελο των Νοτιων ανοιξε την μπυρα του και εφτυσε μεσα, για να προλαβει τυχων τρακες απο τους υπολοιπους. Μετα απο την τρακα που εκανε τοσο καιρο, το εβρισκε πιθανο.

"Τι ωρα πηγε?"

" Πρεπει να ανοιξε"

"φυγαμε"

Στην εισοδο του "ΣΑΛΟΥΝ" δεν ηταν κανενας. Δεν ακουγοταν μουσικη. Βγαλαμε μια φωτογραφια πολυ ποζα, κατω απο την ταμπελα και μπηκαμε.

Πιασαμε ολο το μπαρ 12 ατομα. Μπερμπον-Βοτκα-και κατι αλλα σκορπια.

Βγαλαμε φωτογραφιες παλι. Το φιλμ ηταν 36αρι μας επαιρνε. Το μαγαζι γεμιζε.

Μπηκε η μουσικη, δεν θυμαμαι τι επαιζε

Αλλη μια γυρα, μπερμπον,βοτκα και κατι αλλα σκορπια. Ειπαμε στον Θ. να κανονισει.

Ο Θ. στη γωνια του μπαρ κανει νοημα στον μπαρμαν να πει την παραγγελια ξανα. Κατι λενε με τον μπαρμαν, ο Θ. μας κοιταει απορημενος, μετα ξαναγυρναει στον μπαρμαν. Δεν δωσαμε σημασια. Ομως μετα ανοιξε μια πορτα και βγηκε ενας ακομα απο το πουθενα με γραβατα, εξω απο το μπαρ και πλησιασε απο τα πλαγια τον Θ. και τον εκρυψε. Δυο τρεις απο μας σηκωθηκαν και πλησιασαν προς τα κει. Εγω εκανα μιση στροφη πανω στο σκαμπο και παρατηρησα λιγο το μαγαζι που ειχε γεμισει περισσοτερο τωρα. Ο Μ.Ο. ορθιος με τα χερια στη ζωνη ELVI'S διπλα μου ηταν αφηρημενος, κουναγε το κεφαλι του στο ρυθμο. Δεν θυμαμαι τι μουσικη επαιζε εκεινη την ωρα, αλλα γενικα εβαζε Σκιναρντ και κατι αλλα σε στυλ " Κιπ γιορ χαντς του γιορ σελφ".Η μουσικη ηταν σιγα ομως. Πολυ σιγα για μαγαζι που λεγεται "Σαλουν" και για μερα που λεγεται Σαββατο.

"Παιδια εγινε ενα λαθος ..."

" Τι λαθος ρε φιλε?..."

Ο αλλος με τη γραβατα που παρουσιαστηκε σαν υπευθηνος του μαγαζιου ρωτησε τον μπαρμαν: " Τι εχουν πιει τα παιδια ?". Εκεινος εδωσε μια παραγγελια για να την παρει η γκαρσονα με το δισκο της και βαριεστημενα κοιταξε τα μπλοκακια και του εδωσε την παραγγελια μας

"Ρε αρχηγε θα μας πεις τι συμβαινει?"

" Παιδια το μαγαζι εχει στανταρ κοσμο με στανταρ στυλ. Δεν θα ηθελα να το παρετε ασχημα, αλλα κοιταξτε τρομαζετε τους πελατες"

" Μα δεν πειραξαμε κανεναν "

" Τελος παντων, εγινε ενα λαθος ελειπε και το παιδι απο την πορτα, θα σας το ελεγε πριν μπειτε"

" Μα τι εννοεις τρομαζουμε ρε φιλε? "

" Να φυγετε ηρεμα θα ηθελα. Σας κερναω αυτα που ηπιατε και ετσι για αποζημιωση θα σας πληρωσω και την αξια τους. Εβγαιναν περιπου 10 χιλιαρικα. Μας εδινε 15.

Κοιταχτηκαμε μεταξυ μας ...

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )