Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Χιρ καμς δατ γκερλ αγκεν ...


Μια αγνωστη κυρια με ασπρο ζιβαγκο και ριχτη τη γουνα στους ώμους καθεται διπλα στη τζαμαρια και μας υποδεχεται χαμογελαστη. Η καφετερια στη Βαρυμπόμπη με τη μεγαλη τεχνητή λιμνη απ’εξω είναι ετοιμη να περασει στη νεα εποχη του 80 με οτι εμεινε απο την σκουρα φορμα’ι’κα στους τοιχους και τα τραπεζακια, τα χοντροκομενα φλιτζανια με το σιξτις μονόγραμμα του ιδιοκτητη και το ναυλον παπιγιον του σερβιτορου. Μονο το απογευματινο φως που ερχεται απ’εξω είναι πιο παλιο απ’αυτή την καφετερια.

Απο την αρχη ενιωσα καποια δυσφορια με το μερος.

Το πρωτο μπερδεμα το εφαγα λιγα λεπτα πριν στην εισοδο απ'εξω που ειδα ένα μεγαλο γυψινο ελαφι - ή το πηρα εγω για ελαφι- που το ειχαν για διακοσμητικο μεσα σε γκαζον. Του ειχε κοπει το κεφαλι και τρομαξα.

-Τι επαθε το ελαφακι μπαμπα?

-Ποιο ελαφακι, που ? Παμε μεσα …

Με αφηνουν να στεκομαι ορθιος ενω η αγνωστη κυρια που καθεται με τους γονεις μου, καπνιζει "Μορ" και όπως δεν εχω ξαναδει τσιγάρο τυλιγμένο σε καφε χαρτι, τρωω το δευτερο μπερδεμα. Νομιζω οτι ειναι σοκολατα και αφου το τραπεζακι ειναι πολυ χαμηλο, ευκολα πιανω το πακετο για να παρω και εγω. Τα τσιγαρα κομματιαζονται και μετα μου βαρανε τα χερια να τα αφησω. Η αγνωστη κυρια αφηνει κατι συγκαταβατικα μπλαζε χάχανα και " μα δεν πειραζει ειναι παιδι ... " αυτα που λεγονται συνηθως οταν δεν σε θεωρουν ακριβως ανθρωπο, αλλα κατι σαν κουρδιστο, αντε μπαταριας το πολυ, που κανει χαζες ερωτησεις και κλεβει ξενα τσιγαρα. Αν και τεσσαρων χρονων το παιρνω χαμπαρι και η δυσφορια μου μεγαλωνει επικινδυνα οταν πισω από την καρεκλα εμφανιζεται ένα αγνωστο ξανθο κοριτσακι γλυκο και σχετικα ανεκφραστο όπως είναι συνηθως τα κοριτσακια όχι πιο πανω απο πεντε , με αγκαλιαζει και με φιλαει στο μαγουλο και εκει μπερδευομαι εντελως πια. Κανω ενα βημα πισω, αυτη ενα βημα μπροστα, με ξαναγκαλιαζει και με φιλαει στο μαγουλο.

«Ααααα, νατα μας» ειπε η αγνωστη κυρια και με κοιταξε πονηρα. Ο πατερας μου δεν ειπε τιποτα αλλα με κοιταξε πιο πονηρα σε σημειο που ενιωσα να μουδιαζει το προσωπο μου . Ετρεξα για να σωθω στη μανα μου, που όμως αυτή το εκανε χειροτερο: «Πως τη λενε τη φιλεναδα σου?

-Ποια εισαι εσυ, από πού ηρθες?

-Πρεπει να ειναι της κυριας διπλα

-Πωπω κοιτα τι καλο και ομορφο είναι το κοριτσακι που σε αγκαλιασε … αγκαλιασε το και εσυ, πεστου σ’ αγαπω κοριτσακι, σ’αγαπω

Αυτο ηταν.

Δεν αντεξα την πιεση και εβαλα επιτοπου τα κλαματα

-Σ’ αγαπαει το κοριτσακι γιατι κλαις?

- Πωπω ντραπηκε το παιδι κοκκινησε

- Τι κλαις ρε ολοκληρος αντρας ?

Δεν εχω ξανανιωσει τετοια ντροπη στη ζωη μου. Θελω να ανοιξει η γη να με καταπιει απο την ντροπη. Θελω να τρεξω να φυγω, αλλα ποσο μακρυα μπορει να τρεξει ενα τετραχρονο

Να τρεξω …

Να τρεξω …

Δεν πρεπει να σταματησω να τρεχω ακομα και αν χρειαστει να περασω καθετα την Κηφισίας και τα αμαξια που πανε γαμιοντας να με πετσοκοψουν. Τρεχω, με την ψυχολογια του νεκρου που τον πυροβολησαν πριν πεντε δεκα λεπτα αλλα αυτος είναι πολύ απασχολημενος για να το παρει χαμπαρι γιατι … τρέχει ρε και δεν εχει καιρο για φιλοσοφιες … και ουτε θυμαται πως βρεθηκε από τεσσαρων χρονων στη Βαρυμπομπη, να ναι ξαφνικα δεκαπεντε στα δεκαξι και να κανει τον λαγο στη Κηφισιά . Πανω στη λεωφόρο δεν πρεπει να μεινω άλλο. Αν εχουν μηχανανι –και γιατι να μην εχουν δηλαδη- θα με προλαβουν στην ευθεια. Να περασω κατω από τις γραμμες του τρένου? Θα μπλεχτω μεσα στα χωραφια και τα προβατα και δεν λεει να με βρουν στις ερημιες. Να μπω καλυτερα μεσα στο σταθμο του τρένου. Εκει τουλαχιστον εχει υπαλληλους εχει κοσμο και είναι καλυτερα από το τιποτα … να προλαβω να φτασω μονο …

Από πισω ακουγονται εξαγριωμενοι αυτοι που με κυνηγανε εδώ και μερικα λεπτα. Φωναζουν περισσοτερο για να με πανικοβαλουν , τοσο που στα χερια μου κραταω ακομα το κιτρινο σωληναριο της Ούχου.

Με κατι Κηφισιώτης εχουμε μπλεχτει καμποσο τωρα σε μια βεντετα που τη λεμε «ΚΟΜΩΤΗΡΙΟ» μεταξύ μας, ξεμοναχιασμα δηλαδη οπου σε βρουν αυτοι και οπου τους βρεις εσυ, και ελα αγορι μου να σου φτιαξουμε τα μαλακια γιατι σου χαλασαν. Αδειασμα το σωληναριο πανω στο μαλι, γαμω τα κοκορια, παρε και πεντε-εξι κλωτσιες για ξεσκονισμα. Όλα αυτά σε ουδετερη περιοχη τριγυρω του Ηρακλειου συνορα Νεα Ιωνια.

Αυτή τη φορα ομως την πατησαμε . Ειπαμε να παμε να τους βρουμε μεσα στην Κηφισιά μερα μεσημερι για να τους δειξουμε ποσο φλωροι είναι όμως τα πραγματα δεν πηγαν και τοσο καλα τελικα … που είναι οι αλλοι οι μαλακες, μ’αφησαν πισω και με εγκατελειψαν μονο μου, να τρεχω …

Στριβω γωνια δρομου με έναν άλλο δρομο, ουτε ξερω, τρεχουν ακομα πισω μου και εγω τρεχω στη μεση της ασφαλτου χωρις να βλεπω τιποτα μπροστα μου γιατι ανθρωποι, αμαξια, δεντρα και φωτα που αναβουν, περνανε στα πλαγια δεξια και αριστερα. Με την ακρη του ματιου , νιωθω ένα μαυρο περφεκτο να στεκεται εξω από τα Γουεντις. Ειμαι σιγουρος πως είναι ενας από αυτους … Μεσα σε κλασματα δευτερολεπτου ο εγκεφαλος μου, στελνει προειδοποιητικο σημα να μη γυρισω ολοκληρο το κεφάλι για να δω στο πρόσωπο τον ιδιοκτητη του μαυρου περφεκτο. Πρεπει να παραμυθιαστω επιτοπου, πως είναι αδυναμος και ανικανος να τρέξει και να με προλαβει , με βλέμμα πιο φοβισμενο από το δικο μου και γεννημενος κουρασμενος. Γιατι αν γυρισω και δω καποιον σιγουρο, δυνατο και ξεκουραστο, που σε λιγο θα τρεχει σαν ντοπερμαν από πισω μου και θα ουρλιαζει «μουναπανο», ότι δυναμη μου εμεινε θα εξατμιστεί από την απελπισια. Τα παντα είναι θεμα ψυχολογιας .

Κατι που πανω στον πανικο μου ξεχναω και γυρισω ολοκληρο το κεφαλι για να τον δω και … Όχι ρε πουστη μου …

Τι μουνι είναι αυτο?!!

Δεκαπεντε στα δεκαεξι ή δεκαεξι στα δεκαεφτα? Δεκατεσσερα? Δεκαοκτω? Η μονη περιπτωση που θα με ενοιαζε να μαθω την ηλικια της θα ηταν αν ερχοταν μια μερα να γραφτει στο σχολειο μου για να βεβαιωθω πως θα ημαστε στο ιδιο τμημα και στην ιδια αιθουσα. Ξανθο μαλι πιασμενο ψηλα. φρυδι ψηλα, γιακας ψηλα, μυτη ψηλα όλα πανω της, ψηλα σε ποζα τρια τεταρτα και ακουμπησμενα διπλα στη τζαμοπορτα του μαγαζιου . Ημουν ο μονος που ετρεχα στο δρομο κατι που φευγαλεα της τραβηξε την προσοχη. Μασαγε τσιχλα και όπως τα χειλια της ανοιγοκλειναν νευρικα και επιμονα στο πρωτο δευτερολεπτο μου φανηκε πως μου ειπαν: «Τρέξε … ». Τα χειλια της ανοιγοκλησαν παλι στο επομενο δευτερολεπτο αυτή τη φορα νωχελικα και ηταν σαν να μου στελνουν φιλι στον αερα . Στο τριτο και τελευταιο δευτερολεπτο της συναντησης μας, κοιταχτηκαμε και μου φανηκε πως το υφος της ειχε κατι, λιγο γλυκο, λιγο κορο’ι’δευτικο , σε στυλ: δεν πιστευω να βαλεις πάλι τα κλαματα ομως, ε?

Δεν υπαρχει καιρος για κλαματα

πρεπει να τρεξω, να προλαβω να μπω στο σταθμο του τραινου …

Να προλαβω …

Δε γαμιεται . Ακουω το τραινο που είναι ετοιμο να φυγει αλλα βαριεμαι να τρεξω. Θα παρω το επομενο και ετσι κι’αλλιως εχω καθυστερησει. Σκεφτομαι να κοψω το καπνισμα και τα πολλα γελια σιγα σιγα, γιατι τωρα τελευταια λαχανιαζω ευκολα. 29 στα30 είναι μια καλη ηλικια για αλλαγες . Ετσι μου λενε οι παιδικοι μου φιλοι με τροπο.

Ο ενας τους, ετοιμαζεται να παντρευτει σε ένα μηνα και πριν λιγες μερες μου ειπε μπροστα στη μελουσα γυναικα του: «Δεν πιστευω να φορας στο γαμο αυτό το καραγκιοζιλικι» και εδειξε την αγκραφα της ζωνης μου που εχει απανω το περιγραμα ενός γκαραζαδικου πιναπ με κερατα και ουρα διαβολου. Νομιζα οτι με δουλευε, οπως δουλευομαστε μεταξυ μας για το τιποτα και για ολα, εδω και 15 χρονια που τον ξερω και με ξερει. Νομιζα οτι με δουλευε αλλα το ειρωνικο βλεμμα της γυναικας του και το χαζογελακι που αφησε γυρνοντας προς στο αυτι του για να μη τη δω, δεν μου εδωσαν πολλα περιθωρια . Καταλαβα πως η αγκραφα ειχε γινει θεμα συζητησης .

Ενιωσα περιεργα, για την ακριβεια αρχισε να μου ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι με δοσεις όπως το επαναλαμβανομενο ριφ που ακουγεται να παιζει η κιθαρα στο «Σαμθιν’ ελς» του Εντυ Κοχραν. Από ένα μείγμα αντανακλαστικων αμυνας και τσαμπουκα χα’ι’δευω μπροστα τους την αγκραφα μου.

- Τοσα χρονια με βλεπεις να τη φοραω δεν ...

- Ελα ρε κολημενε, εδω δεν ειμαστε για συναυλια, στο γαμο θα ...

- Να σου πω, δεν πα να δεις απο που κλάνουν τα καγκουρο ?

- Ρε το μαλακα θυμωσε

Ακολουθησαν κατι χαμογελακια πουστικα δεξια αριστερα και κατι αλλα συνομωτικα ενω η τσογλανοφωνη του Κοχραν ψηλωνε από τα νευρα που προσπαθουσα να συγκρατησω και ουρλιαζε στα αφτια μου «Χιρ καμς δατ γκερλ αγκεν … » Εκείνο το κοριτσι παλι ...

Εμφανιζεται καθε φορα που νιωθω να στριμώχνομαι ή να με εγκαταλειπουν ή να με αντιμετωπιζουν σαν κουρδιστο παιχνιδι που τα παιξε.

Εμφανιζεται για να κανει το ιδιο παντα. Να μου στειλει φιλι, να μου πει να τρεξω, να με πειραξει την ωρα που το βαζω στα ποδια, λιγο γλυκα, λιγο πονηρα σε στυλ: « Δεν πιστευω να βαλεις παλι τα κλαματα ε?»

Ο νομος των πιθανοτητων και της πραγματικοτητας λεει πως προκειται για τυχαια συναντηση με διαφορετικα προσωπα σε διαφορετικες ηλικιες που μοιαζουν μεταξυ τους. Στη φαντασια μου προκειται για το ιδιο προσωπο που με ακολουθει και μεγαλωνει μαζι μου σχεδον τριαντα χρονια …

Δεν ειπα τιποτα παραπανω στον παιδικο μου φιλο και στη μελουσα γυναικα του. Αφησα της μερες να κυλησουν και σημερα , μια εβδομαδα μετα ...

Ακουω το τρενο που ερχεται και σηκωνομαι και οπως περιμενω στην αποβαθρα του σταθμου, αναρωτιεμαι αν θα εμφανιστει αποψε απο καπου εκεινο το κοριτσι. Ετοιμαζομαι να το βαλω στα ποδια παλι.

Σημερα μια εβδομαδα μετα το σκηνικο με την αγκραφα, εχω γεννεθλια. Εγινα τριαντα χρονων. Εχω καλεσει τον παιδικο μου φιλο και τη μελλουσα γυναικα του σε ένα μικρο μαγαζι στα Πατησια. Είναι εκει και με περιμενουν μαζι με καποιους αλλους κοινους γνωστους και φιλους. Θα πιουμε, θα πουμε μαλακιες και θα γελασουμε, μετα θα μπει μια μικρη τουρτα στο κεντρο και εγω θα κανω φου στα κερακια. Αυτο τον τροπο θα τους πω ευχαριστω για ολα. Για οσα ειπαμε , καναμε αυτα τα χρονια.

Ένα ευχαριστω και μαζι ένα αντιο για παντα.

Ακουμπαω τυχαια την αγκραφα μου και ειναι σαν να αγγιζω το περιγραμμα του κοριτσιου. Απο αυτο που νιωθω, εχει γινει πια ολοκληρη γυναικα, γυρω στα τριαντα. Αν τελικα εμφανιστει σημερα θα σταματησω και για πρωτη φορα θα την κοιταξω πιο καλα στο προσωπο, θα της πιασω κουβεντα, θα τη ρωτησω αν τοσα χρονια ειναι η ιδια. Αυτη τη φορα εχω ολο το χρονο στη διαθεση μου, γιατι τωρα πια το σκαω, αλλα περπατωντας.

Α, ναι. Στο γαμο δεν θα παω



4 σχόλια:

  1. Τότε είναι που σε χάνουν και δεν σε φτάνουν με τίποτα... οταν το σκάς περπατώντας.

    ΥΓ: Εμένα αυτή η ζώνη σα κάτι να μου θυμίζει... χεχε ;))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. turn me over/play me again8 Απριλίου 2011 - 11:27 μ.μ.

    Ευγε.Μονο αυτο μπορω να πω.Απο τα καλυτερα κειμενα που διαβασα τελευταια.Λες κι εγραφες για τη ζωη μου ή τις ζωες ολων μας. Υ.Γ.:Βοηθησε και οτι κι εμενα μου αρεσε παντα ο Μεγαλος Κοχραν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε γάμους δεν πηγαίνω ούτε εγώ_
    Σε κανενός όμως
    Δε με αφορούν
    Οι γάμοι αφορούν αυτούς που παντρεύονται και μόνο. Οι κ-αλεσμένοι είναι το άλλοθι....

    miliokas aka skylos_mayros

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τελεια αναπαρασταση σκηνικων,μονο που και που να κουμπωνεις την αγκραφα,ντροπη να κρεμεται η κοπελα στον αερα ετσι...Ο Κυριος Κοχραν τα λεει οπως πρεπει,μακρυα απο παντρεμενους φιλους που τα θυσιασανε ολα για ενα κομματι λουκανικο με σκοινι,τερμα και οι φιλοι που σε κοροιδευουν ενιοτε και μπροστα σου...Μια παρατηρηση μονον...στα χρονια μου δεν ειχαμε "ουχου" αλλα ψαλιδα γκαζον και "ξεβρακωμα" (αφαιρεσις διαφορων ειδων απο τον αντιπαλο,λ.χ περφεκτο χοντροσολα κ.α).Κηπ γουοκιν καμαραντ,θα περιμενω εναγωνιως το επομενο πονημα σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή