Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

... Τι "βινταζ μιουζικ" ρε μαλακα? "Ολντις μπατ γκουντις" το λεγαμε τοτε!

Τη δεκαετία του 50 στην Αμερική εφευρεθήκαν τα «φίφτις» …
Όμως εδώ και πολύ καιρό τα «αμερικανικά φίφτις» δεν ανήκουν πια στην Αμερική,ούτε στη δεκαετία του 50, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το «γαλλικό φιλί» δεν είναι κάτι που καλλιεργείται για οκτώ μήνες σε ειδικές φάρμες στη Νότια Γαλλία και εξάγεται κάθε Φθινόπωρο σε σακουλάκι.
Τα «αμερικανικά φίφτις» και το «γαλλικό φιλί» είναι δύο από τα τρία βασικά στοιχεία που βοήθησαν την εφηβική καύλα -που ανακαλύφθηκε και αυτή τη δεκαετία του 50 πρώτη φορά στην Αμερική – να εξαπλωθεί παγκόσμια και πέρα από τον χρόνο και να λειτουργεί το ίδιο, είτε αυτό θα σου συμβεί μεγαλώνοντας σε μια κωμόπολη με σπίτια πλέιμομπιλ και δημαρχείο με ρολόι κάπου ανατολικά του Ντένβερ το 1958, είτε αν μεγαλωνεις το 1989 στα στενά μεταξύ Αριστοτέλους -3η Σεπτεμβρίου- Φωκίωνος-Βικτώρια-Πλατεία Αμερικής – Φυλής. Κάπου εκεί μας βρήκαν και εμάς τα «αμερικάνικα φίφτις» και τα «γαλλικά φιλιά» και καύλωσαν τις δεκαπεντάχρονες ψωλές μας. Και δώστου "πάνω κάτω η Πατησιών" και δώστου «τα μέρη που κάποτε γινόσουν μάγκας » γιατί κακά τα ψέματα αυτοί οι δρόμοι είχαν μια φορά και ένα καιρό, μια κάποια ροκ και ρολλ ιστορία που με ένα είδος αφηρημένου ενστίκτου το καταλαβαίναμε πως ακόμα γραφόταν, αλλά με ένα τέτοιο τρόπο και σ’ένα μοντέρνο παρόν που δύσκολα θα άγγιζε δεκαπεντάχρονα που απαιτούσαν να βάλουν στα μαλλιά τους τα ίδια σκατά που έβαζε και ο παππούς τους πριν 40 χρόνια. Για ποια νέα μόδα, στα αθλητικά παπούτσια του μπάσκετ ξέρω γω, να μιλήσεις το ’89 με ένα δεκαπεντάχρονο που έμπαινε στα καφενεία και ρώταγε εξηνταπεντάχρονους θείους για να μάθει που στο διάολο και σε ποια χωμένη τρύπα της Αιόλου να ψάξει για ασπρόμαυρα λουστρίνια του 50. Για ποια χίπ-χοπ χαλαρότητα να μιλήσεις τότε με δεκαπεντάχρονα που για να σιγουρευτούν ότι το «κοκόρι» δεν θα χαλάσει με κανένα Χριστό πασάλειβαν το κεφάλι τους χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμα και με μαύρο βερνίκι παπουτσιών μέχρι οι αυλακές που έκανε η τσατσάρα στο μαλλί τους να κοκαλώσουν τόσο, σαν να τις είχαν χαράξει πάνω σε βινύλιο από σαρανταπεντάρι της Σαν Ρέκορντς.
1989 και ήταν ακόμα μια εποχή που κανένας δεν μπορούσε να πάρει πιο σοβαρά τις μουσικές του επιλογές όσο ένα δεκαπεντάχρονο, αν αποφάσιζε να το κάνει. Δεν χώραγε κουβέντα γι’αυτό σε ένα σχολείο 600 ατόμων που μόλις 8 ήμαστε όσοι είχαμε ακούσει την τελευταία ελεύθερη κραυγή του Έλβις στο « Μύστερι τρέιν», έφταιγαν πάντα οι άλλοι 592 που ήταν κουφοί.
Γενικά παραπάνω από τρία-τέσσερα βινύλια δεν είχες καταφέρει να ακούσεις και αυτά σου είχε φύγει ο κώλος να τα βρείς,
όμως ήταν για σένα Σάρκα και Αίμα Θεού, μερες που οι ανθρωποι γυρω σου κοινωνουσαν σαρκα και κετσαπ Θεου στα συνοικιακα χαμπουργκεραδικα.

 Αν γινόταν θα έσπαγες τους δίσκους σε μικρά κομμάτια και κάθε μέρα θα κατάπινες κι’από ένα, αντί για Θεία Κοινωνία και σαν συνταγή γιατρού: λίγο Μάτσμποξ του Πέρκινς τη Δευτέρα, πέντε νότες από το Ρούμπι μπέιμπι του Ντιόν την Τρίτη και – με προσοχή γιατί σκοτώνει – ένα μικρό κομματάκι από το άλτο που κάνει το κλαρινέτο στο Ουάσινγκτον Σκουέαρ των Στόμπερς …

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Στορμυ Γουεδερ

Τελευταια στιγμη βρηκες καποιο γνωστο να σου δανεισει χρηματα, ισα-ισα για λιγη βενζινη και δυο μπυρες απο το περιπτερο, αλλιως θα επρεπε να πας με τα ποδια μεχρι εκει, 25 λεπτα δρομος ή να μη πας καθολου.
Σε περιμενει στη γωνια
"Ελα να κατσουμε στα σκαλια ... "
Της δινεις το ενα κουτακι
Η τελευταια μερα του καλοκαιριου, τελος εποχης, θελεις να πεις κατι αλλα δεν σου βγαινει, η υγρασια σε λιγο θα σε κανει κωλος, μιλα ρε μαλακα, δεν σου βγαινει,  χειροτερο το κανεις, περιμενει να της μιλησεις και το κανεις χειροτερο.
"Σημερα τελειωνει το καλοκαιρι" σου λεει για να σπασει τη μουγκαμαρα
"Τελος εποχης ... " συμπληρωνεις και ξαφνικα σηκωνεται αερας,
Σημαδιακο.
 Ειναι κινηματογραφικο, αλλα μη γινεσαι  σινεφιλ τετοιες ωρες.
Συγκεντρωσου.
Τα πραγματα τα εχεις σκεφτει οσο πιο λογικα μπορουσες και εχεις προβλεψει οτι αν δεν τα πεις εσυ, συντομα θα στα δειξει εκεινη με καποιο τροπο και τοτε ο εγωισμος σου δεν θα ξαναγυρισει ποτε απο την Αποβαση της Νορμανδιας.
Τελικα δεν λες τιποτα για αλλη μια φορα.
Λετε ασχετα.
 Ισως να ειναι και καλυτερα ετσι. Τα μαγαζια εχουν κλεισει, κοσμος πουθενα.
Ταξιτζηδες περνανε και κοβουν λιγο ταχυτητα οταν φτανουν μπροστα απο τα σκαλια
Ειναι ομορφη και θελουν να την παρουν ματι
Φυσαει περισσοτερο. Δεν θα πεις τιποτα και ισως να ειναι καλυτερα ετσι. Θα τελειωσει με μια καληνυχτα. Ολα τα πραγματα καπως τελειωνουν καποτε.
Μια καληνυχτα δεν γαμιεται, πεστην, αλλα δεν σου αρεσουν τα "καλημερα" και τα "καληνυχτα"
Αυτο που θελεις να της πεις στ'αληθεια, ειναι οτι σε λιγο θα σκασει χειμωνας, οι φημες λενε για χειμωνα απο αυτους που παιζουν πασιεντζα με παγωμενα πτωματα αστεγων αντι για τραπουλοχαρτα
Καλα ηταν οσο κρατησε το καλοκαιρι στους δρομους, στο αμαξι, στους λοφους, στα παρκα, αλλα τωρα που θα σκασει κρυο  δεν εχεις ενα σπιτι της προκοπης να τη φωναξεις, να το παιξεις ο καικαλάς ο σαξοφωνιας που παιζει 15 παραλαγες του Ολ οφ μι στο ημιφως με το βλεμμα  μελαγχολια  να κοιταει απο την τζαμαρια στο βαθος τη γεφυρα του Μπρουκλιν την ωρα που αυτη θα κοιμαται στο κρεβατι σου ηρεμα και ζεστα και απο πισω ενας μεγαλος τοιχος με κοκκινα αμερικανικα τουβλα που 45 μαστορες και εξηντα μαθηταδες τα εψησαν σε τιποτα εργοστασια κοντα στο Χαντζον ριβερ...

Γινεσαι παλι σινεφιλ τετοιες ωρες και αυτο γιατι  ντρεπεσαι , γιατι αυτη ειναι μαθημενη αλλιως
Κατι πας να της πεις, κατι παει να ακουσει και τοτε πιανει μια βροχη καθετη σαν αυτες που πεφτουν κατα τον Μισσισιπι την ωρα που η ιδιοκτητρια του λευκου ξυλινου σπιτιου διπλα στις λευκες και τα καλαμποκια σερβιρει τσαι με παγακια στον πρακτορα του FBI που της εκανε επισκεψη με χαλαρη γραβατα  και το καπελο στο χερι ...

Εκεινη μενει στη βροχη. Ακομα περιμενει να της πεις.

Την παιρνεις πιο πανω σε ενα υποστεγο γιατι εχει γινει μουσκεμα, ισα ισα χωρατε ορθιοι απο κατω και το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να  βγαλεις το πουκαμισο σου και τη σκεπαζεις για να μη κρυωσει και σκεφτεσαι πως
μακαρι τα σπιτια να ηταν πουκαμισα, θα τη σκεπαζες καθε μερα και με ενα διαφορετικο οταν θα εσκαγε ο Χειμωνας.
Για τα πουκαμισα σου δεν ντρεπεσαι, ακομα και οταν ειναι τσαλακωμενα, που ειναι συνηθως οπως και λιγο σκισμενα εδω και εκει, σαν αυτα που εχουν κατι ντεντεκτιβ της δεκαετιας του 50 μετα το ξυλο που εχουν φαει απο ολοκληρη σατανιστικη οργανωση στην προσπαθεια τους να λυσουν μια υποθεση βουντου ή καποια μαλακια στο ετσι τελος παντων, καπου στη Νεα Ορλεανη, παραπατωντας αναμεσα σε μπουκαλια κοκα-κολα και τσαλακωμενα πακετα Λακι-στραικ, κατι νυχτες που μοιαζουν σαν και αυτη ...

Το θεμα ειναι οτι εκεινη  ξερει τελικα απο την αρχη τι θελεις να της πεις σε αγκαλιαζει με ολη της τη δυναμη και ακουμπαει το κεφαλι της στο σωμα σου, εκει στη μεση του δρομου και αφου δεν της λες εσυ με τη φωνη σου, αποφασιζει να σου πει εκεινη γραφοντας με τα  "φου" που κανει η ανασα της δυο φρασεις πανω στο  λαιμο σου
" Οι ανθρωποι δεν ειναι παντα ηρωες απο ταινια του Αλαν Παρκερ ... "
" Σε θελω και μη γινεσαι σινεφιλ με τα θελω μου ... "






Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Ποτε θα ερθει η Παρασκευη για να μου πεις το ΟΧΙ?

 Να οδηγείς βράδυ να μιλάς μαζί της να μην της έχεις πιάσει καν το χέρι
και να λες όχι ρε πουστη φτάνουμε κ θα κατέβει κ τώρα ποτέ θα την ξαναδώ......"
Αυτο μου ειπε πριν λιγο καιρο ενας  φιλος μου ο Α. σε μια προσωπικη του στιγμη
και θυμηθηκα την μακρινη πια εποχη που σταθερα καθε εβδομαδα,  Παρασκευη 6 το απογευμα , εμπαινα στη διπλανη ταξη για να ζητησω απο την Κ. "να τα φτιαξουμε". 
Ποτε δεν ειπε ναι, αλλα παντα ηταν εκει διπλα στο παραθυρο και με περιμενε για να μου πει με ενθουσιασμο ενα τεραστιο χαρουμενο "οχι" και να με βλεπει να κατεβαζω μουτρα. Μετα απο λιγη ωρα μου περναγαν τα μουτρα γιατι ετσι ειναι σ'αυτη την ηλικια και τις επομενες μερες την επιανα τυχαια στους διαδρομους να τσεκαρει κλεφτα με λοξες ματιες τη διαθεση μου σε στυλ " Ωραια χαρουμενος φαινεται, την Παρασκευη μαλλον θα ξαναρθει"
Bεβαια τοτε εγω απλα νομιζα οτι κατι αλλαξε και η Κ. "με αγαπησε" και την επομενη Παρασκευη 6 το απογευμα ξανα τα ιδια και ξανα το διλεπτο Βατερλω, το γελαστο "ΟΧΙ" της Κ. το στομαχι κομπος και η τελευταια ωρα Γεωγραφια και ποιος χεστηκε τωρα για την Γκουγκουγκαμόλε την Πρωτευουσα της  Παπαλαμπρινίκουας.
Εδω εχουμε μελαγχωλια, χυλοπιτα και σαντουιτς να βοσκησουμε στο γωνιακο "ΤΟ ... STISIMO" στην Κολιατσου με τρεις τελειες στην ταμπελα για να κανει αστειακια με το τοστ και το στησιμο, ενταξει γελασαμε, πιασε μια κοκα-κολα τωρα
Παμε στις μπασκετες διπλα στο 8ο, μπορει να περασει απο την Αγιας Παρασκευης, μαλακια η κοκα κολα φουσκωσα ... παω σπιτι.
Σαββατο πρωι ξυπνας ευτυχισμενος.
Δεν της εχεις πιασει καν το χερι ομως το βραδυ εχεις ονειρευτει την  Πατησιων απο Κολιατσου μεχρι Κινηματογραφο Αντζελα να εχει γεμισει λευκες οπως στο Μπακ του δε Φιουτσερ, 50ς επαρχιακη αμερικανικη πολη και εκεινη κολημενη απανω σου ... σε λιγο θα ξυπνησω θα κατεβει και τωρα ποτε θα την ξαναδω ...
Ε,  αφου θα την ξαναδεις Σαββατο βραδυ,
παλι στο σχολειο στο γυμναστηριο του 8ου στο χορο του 15μελους , α'ι' οφ δε ταιγκερ στα μεγαφωνα και "χολντ δε λαιν ... γκαν γκαν, γκαν, γκαν " η κιθαρα διαπασον
Δεν τον εχεις ακουσει ακομα τον στιχο του Μακλειν στο "Αμερικαν Πα'ι' " που λεει:
" Το ξερω πως εισαι ερωτευμενη μαζι του γιατι σας ειδα να χορευετε στο γυμναστηριο"
γι'αυτο και δεν ξερεις οτι ειναι μια απο τις δυο αντε τρεις  αληθειες που στηριξαν το τερας που λεγεται ροκ&ρολλ, τη μουσικη που αλλαξε τον Κοσμο.
Μπαινεις χαμογελαστος στο γυμναστηριο του σχολειου σου Σαββατο βραδυ οπου και αν αυτο βρισκεται πανω στη Γη, απο τις Μεσοδυτικες Πολιτειες της Αμερικης και την Γκουγκουγκαμολε την Πρωτευουσα της Παπαλαμπρινικουας μεχρι τα Πατησια της Αθηνας, οτι χρονολογια και να εχουμε και σου πεφτει ξαφνικα η μασελα στο πατωμα σαν φλιπαρισμενο καρτουν του Τεξ Αβερι..
Νιωθεις οτι ειναι ερωτευμενη με αλλον, οχι γιατι την πιανεις να πηδιεται ή να χαμουρευεται στη γωνια με αλλον, ουτε καν να φιλιεται με αλλον, αλλα μονο και μονο γιατι χορευει με αλλον.
Χορευει με αλλον αρα ειναι ερωτευμενη μαζι του.
 Μονο η εφηβεια μπορει να σχηματισει αυτη τη φραση στο μυαλο σου αλλα να μη σε καταστρεφει
η απογοητευση εκεινη την ωρα.
 Παιζεις σε ψιλες νοτες εκεινη την ωρα αρχηγε και δεν το ξερεις, πιο ψηλα απο τη Γη, μακρυα απο τις ανταλαγες υγρων και το λαχανιασμα της καυλας και τα συνδρομα του ταπεινου κοσμου των ενηλικων.
Δεν τον εχεις γνωρισει και στις τσοντες που κλεβεις απο το περιπτερο εισαι  ακομα τουριστας. Δεν μπορει να σε παγιδευσει το σεξ.
Γιατι πισω απο την πλατη του αλλου που τη χορευει θα της πιασεις να τσεκαρει κλεφτα με λοξες ματιες τη διαθεση σου για να βεβαιωθει οτι "Την Παρασκευη μαλλον θα ξαναρθει".
Γιατι παιζει επισης στις ιδιες ψιλες νοτες εκεινη την ωρα αρχηγε και δεν το ξερει, πιο ψηλα απο τη Γη. μακρυα απο τις ανταλαγες υγρων τις καμπυλες που αρχιζουν να ζοριζονται μεσα στα ρουχα της και τα συνδρομα του ταπεινου κοσμου των ενηλικων.
"Ποτε θα ερθει η Παρασκευη για να του πω το ΟΧΙ?"
Μονο η εφηβεια μπορει να σχηματισει αυτη την ανυπομονησια στο μυαλο της και να μη την καταστρεψουν τα γελια μιας γυναικας που μολις ειπε ενα αστειο.
Να το εννοει
Και εσυ να λες απο μακρυα
"σε λιγο θα τελειωσει  η γιορτη στο Γυμναστηριο, θα φυγει και ποτε θα την ξαναδω? "
Και εκεινη το διαβαζει στο βλεμμα σου και σου στελνει απαντηση φτιαχνοντας τα μαλια της κοτσο γιατι ζεσταθηκε απο τον χορο
" Θα με δεις την αλλη Παρασκευη 6 το απογευμα στη διπλανη ταξη, θα σε περιμενω να σου πω το "Οχι". Θα ερθεις ε? "
Και αυτο θα συνεχιζεται για πολλες Παρασκευες 6 το απογευμα στη διπλανη ταξη. Μεχρι που μια μερα στο θριαμβευτικο της "ΟΧΙ" ξαφνικα για πρωτη φορα θα σου ερθει να απαντησεις θυμωμενος "Και γιατι δηλαδη ΟΧΙ?" με κοπιαρισμενο υφος απο τον Πρισλευ στο 68 καμπακ σπεσιαλ ...

Και η συνεχεια ειναι πλεον και χωρις επιστροφη μια ιστορια για μεγαλους. Απο αυτες που ξαναβλεπεις καποιον ή δεν ξαναβλεπεις



Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

STRESS ( Γυρίσματα για το ντοκυμαντέρ: ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ )









Από την πρώτη μας κιόλας συνάντηση είχαμε κανονίσει να γίνει το γύρισμα για το ντοκυμαντέρ στο υπόγειο που προβάρανε τη δεκαετία του ’80 –εκείνο που φαίνεται στις κλασσικές, πλέον, φωτογραφίες του συγκροτήματος από τον Τουρκοβασίλη. «Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι, έχω να πάω κοντά 20 χρόνια», είχε πει ο Κώστας –ξεκινήσαμε λοιπόν να το ανακαλύψουμε

Director Mihalis Kafantaris, Photography Director: Nikos Xaniotis, Assistant Director: Elena Athanasiou, Camera Operator: Rafael Kominis, Key Grip: Billy Zervakakis. Sound Director: Giannis Antypas, Boom Operator: Dimitris Papadakis. 
Music score: F. Chopin, Waltz op. 69. Song: Athens Burning -Stress.
Cast: Louis, Kon, Nikos.
Filmed at "Stress Studios -Unlimited Shock 'n ' Roll"

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Η Σόμπα



Eνα κείμενο του Δημήτρη Μανιάτη που έγραψε για το Ενοχο Παρελθον, σήμερα "κοντά στα ξημερώματα και πριν να βγει ο ηλιος"



Έκανε κρύο εκείνο τον χειμώνα, αυτή έμενε σε ένα δυάρι στου Μακρυγιάννη, από κάτω λειτουργούσε ένα τυροπιτάδικο που έμοιαζε με το μαγαζί του Όγκι από το «Λίγο Καπνός Ακόμα» των Γουέϊν Γουάνγκ - Πολ Όστερ με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ, το σπίτι κρύο και πού λεφτά για θέρμανση (κοινόχρηστα απλήρωτα για δέκα φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου)…
Κρύωνε πολύ, κοιμόταν με σκούφο, συναχωνόταν συχνά και αποφάσισα να της πάρω (όχι με τα καλά οικονομικά μου) μια μικρή σόμπα που αρχικά την υποτίμησε αλλά μετά έγιναν αυτοκόλλητες. Την άναβε όλο το βράδυ και όταν γυρνούσα στο δικό μου σπίτι (είχαμε μια αδιευκρίνιστη σχέση) μου τηλεφωνούσε, μιλούσαμε για ώρες και με ευγνωμονούσε για την μικρή συσκευή που της είχε αλλάξει την ζωή.
Την λέγαμε «σομπίνο», την χάιδευε, εγώ γελούσα οι Smiths έπαιζαν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me» ξανά και ξανά και έφευγα από το δυάρι στου Μακρυγιαννη με την ίδια μόνιμη χαρμολύπη της αδιευκρίνιστης σχέσης.
Κάποια στιγμή, κάναμε και ένα σημάδι με μαχαίρι για πλάκα στα πλάγια της σόμπας και γράψαμε –εκείνη δηλαδή- την λέξη «σομπίνο» με μικροσκοπικά γράμματα. Μετά την άναβε και εγώ έφευγα και αυτό συνεχιζόταν για καιρό μέχρι που ξεχειμώνιασε (οι Smiths έπαιζαν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me», ακόμη και για πάντα), εκείνη έκρυψε το «σομπίνο» στο πατάρι του σπιτιού, στο τυροπιτάδικο συνέχισαν να συχνάζουν οι ίδιοι παράξενοι τύποι, οι καιρικές συνθήκες έφτιαξαν, η σχέση έμεινε αδιευκρίνιστη, όπως όλες οι αδιευκρίνιστες σχέσεις καταδικάστηκε και τώρα τα σκέφτομαι και τα θυμάμαι όλα αυτά που βλέπω μια μικρή μαύρη σόμπα εδώ στον πάγκο του παλιατζή στην οδό Άστιγγος του Μοναστηρακίου, τώρα που παρατηρώ την λέξη «σομπίνο» στα πλάγιά της και πίσω μου στην ιρλανδέζική παμπ οι Smiths παίζουν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me».