Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Στορμυ Γουεδερ

Τελευταια στιγμη βρηκες καποιο γνωστο να σου δανεισει χρηματα, ισα-ισα για λιγη βενζινη και δυο μπυρες απο το περιπτερο, αλλιως θα επρεπε να πας με τα ποδια μεχρι εκει, 25 λεπτα δρομος ή να μη πας καθολου.
Σε περιμενει στη γωνια
"Ελα να κατσουμε στα σκαλια ... "
Της δινεις το ενα κουτακι
Η τελευταια μερα του καλοκαιριου, τελος εποχης, θελεις να πεις κατι αλλα δεν σου βγαινει, η υγρασια σε λιγο θα σε κανει κωλος, μιλα ρε μαλακα, δεν σου βγαινει,  χειροτερο το κανεις, περιμενει να της μιλησεις και το κανεις χειροτερο.
"Σημερα τελειωνει το καλοκαιρι" σου λεει για να σπασει τη μουγκαμαρα
"Τελος εποχης ... " συμπληρωνεις και ξαφνικα σηκωνεται αερας,
Σημαδιακο.
 Ειναι κινηματογραφικο, αλλα μη γινεσαι  σινεφιλ τετοιες ωρες.
Συγκεντρωσου.
Τα πραγματα τα εχεις σκεφτει οσο πιο λογικα μπορουσες και εχεις προβλεψει οτι αν δεν τα πεις εσυ, συντομα θα στα δειξει εκεινη με καποιο τροπο και τοτε ο εγωισμος σου δεν θα ξαναγυρισει ποτε απο την Αποβαση της Νορμανδιας.
Τελικα δεν λες τιποτα για αλλη μια φορα.
Λετε ασχετα.
 Ισως να ειναι και καλυτερα ετσι. Τα μαγαζια εχουν κλεισει, κοσμος πουθενα.
Ταξιτζηδες περνανε και κοβουν λιγο ταχυτητα οταν φτανουν μπροστα απο τα σκαλια
Ειναι ομορφη και θελουν να την παρουν ματι
Φυσαει περισσοτερο. Δεν θα πεις τιποτα και ισως να ειναι καλυτερα ετσι. Θα τελειωσει με μια καληνυχτα. Ολα τα πραγματα καπως τελειωνουν καποτε.
Μια καληνυχτα δεν γαμιεται, πεστην, αλλα δεν σου αρεσουν τα "καλημερα" και τα "καληνυχτα"
Αυτο που θελεις να της πεις στ'αληθεια, ειναι οτι σε λιγο θα σκασει χειμωνας, οι φημες λενε για χειμωνα απο αυτους που παιζουν πασιεντζα με παγωμενα πτωματα αστεγων αντι για τραπουλοχαρτα
Καλα ηταν οσο κρατησε το καλοκαιρι στους δρομους, στο αμαξι, στους λοφους, στα παρκα, αλλα τωρα που θα σκασει κρυο  δεν εχεις ενα σπιτι της προκοπης να τη φωναξεις, να το παιξεις ο καικαλάς ο σαξοφωνιας που παιζει 15 παραλαγες του Ολ οφ μι στο ημιφως με το βλεμμα  μελαγχολια  να κοιταει απο την τζαμαρια στο βαθος τη γεφυρα του Μπρουκλιν την ωρα που αυτη θα κοιμαται στο κρεβατι σου ηρεμα και ζεστα και απο πισω ενας μεγαλος τοιχος με κοκκινα αμερικανικα τουβλα που 45 μαστορες και εξηντα μαθηταδες τα εψησαν σε τιποτα εργοστασια κοντα στο Χαντζον ριβερ...

Γινεσαι παλι σινεφιλ τετοιες ωρες και αυτο γιατι  ντρεπεσαι , γιατι αυτη ειναι μαθημενη αλλιως
Κατι πας να της πεις, κατι παει να ακουσει και τοτε πιανει μια βροχη καθετη σαν αυτες που πεφτουν κατα τον Μισσισιπι την ωρα που η ιδιοκτητρια του λευκου ξυλινου σπιτιου διπλα στις λευκες και τα καλαμποκια σερβιρει τσαι με παγακια στον πρακτορα του FBI που της εκανε επισκεψη με χαλαρη γραβατα  και το καπελο στο χερι ...

Εκεινη μενει στη βροχη. Ακομα περιμενει να της πεις.

Την παιρνεις πιο πανω σε ενα υποστεγο γιατι εχει γινει μουσκεμα, ισα ισα χωρατε ορθιοι απο κατω και το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να  βγαλεις το πουκαμισο σου και τη σκεπαζεις για να μη κρυωσει και σκεφτεσαι πως
μακαρι τα σπιτια να ηταν πουκαμισα, θα τη σκεπαζες καθε μερα και με ενα διαφορετικο οταν θα εσκαγε ο Χειμωνας.
Για τα πουκαμισα σου δεν ντρεπεσαι, ακομα και οταν ειναι τσαλακωμενα, που ειναι συνηθως οπως και λιγο σκισμενα εδω και εκει, σαν αυτα που εχουν κατι ντεντεκτιβ της δεκαετιας του 50 μετα το ξυλο που εχουν φαει απο ολοκληρη σατανιστικη οργανωση στην προσπαθεια τους να λυσουν μια υποθεση βουντου ή καποια μαλακια στο ετσι τελος παντων, καπου στη Νεα Ορλεανη, παραπατωντας αναμεσα σε μπουκαλια κοκα-κολα και τσαλακωμενα πακετα Λακι-στραικ, κατι νυχτες που μοιαζουν σαν και αυτη ...

Το θεμα ειναι οτι εκεινη  ξερει τελικα απο την αρχη τι θελεις να της πεις σε αγκαλιαζει με ολη της τη δυναμη και ακουμπαει το κεφαλι της στο σωμα σου, εκει στη μεση του δρομου και αφου δεν της λες εσυ με τη φωνη σου, αποφασιζει να σου πει εκεινη γραφοντας με τα  "φου" που κανει η ανασα της δυο φρασεις πανω στο  λαιμο σου
" Οι ανθρωποι δεν ειναι παντα ηρωες απο ταινια του Αλαν Παρκερ ... "
" Σε θελω και μη γινεσαι σινεφιλ με τα θελω μου ... "






Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Ποτε θα ερθει η Παρασκευη για να μου πεις το ΟΧΙ?

 Να οδηγείς βράδυ να μιλάς μαζί της να μην της έχεις πιάσει καν το χέρι
και να λες όχι ρε πουστη φτάνουμε κ θα κατέβει κ τώρα ποτέ θα την ξαναδώ......"
Αυτο μου ειπε πριν λιγο καιρο ενας  φιλος μου ο Α. σε μια προσωπικη του στιγμη
και θυμηθηκα την μακρινη πια εποχη που σταθερα καθε εβδομαδα,  Παρασκευη 6 το απογευμα , εμπαινα στη διπλανη ταξη για να ζητησω απο την Κ. "να τα φτιαξουμε". 
Ποτε δεν ειπε ναι, αλλα παντα ηταν εκει διπλα στο παραθυρο και με περιμενε για να μου πει με ενθουσιασμο ενα τεραστιο χαρουμενο "οχι" και να με βλεπει να κατεβαζω μουτρα. Μετα απο λιγη ωρα μου περναγαν τα μουτρα γιατι ετσι ειναι σ'αυτη την ηλικια και τις επομενες μερες την επιανα τυχαια στους διαδρομους να τσεκαρει κλεφτα με λοξες ματιες τη διαθεση μου σε στυλ " Ωραια χαρουμενος φαινεται, την Παρασκευη μαλλον θα ξαναρθει"
Bεβαια τοτε εγω απλα νομιζα οτι κατι αλλαξε και η Κ. "με αγαπησε" και την επομενη Παρασκευη 6 το απογευμα ξανα τα ιδια και ξανα το διλεπτο Βατερλω, το γελαστο "ΟΧΙ" της Κ. το στομαχι κομπος και η τελευταια ωρα Γεωγραφια και ποιος χεστηκε τωρα για την Γκουγκουγκαμόλε την Πρωτευουσα της  Παπαλαμπρινίκουας.
Εδω εχουμε μελαγχωλια, χυλοπιτα και σαντουιτς να βοσκησουμε στο γωνιακο "ΤΟ ... STISIMO" στην Κολιατσου με τρεις τελειες στην ταμπελα για να κανει αστειακια με το τοστ και το στησιμο, ενταξει γελασαμε, πιασε μια κοκα-κολα τωρα
Παμε στις μπασκετες διπλα στο 8ο, μπορει να περασει απο την Αγιας Παρασκευης, μαλακια η κοκα κολα φουσκωσα ... παω σπιτι.
Σαββατο πρωι ξυπνας ευτυχισμενος.
Δεν της εχεις πιασει καν το χερι ομως το βραδυ εχεις ονειρευτει την  Πατησιων απο Κολιατσου μεχρι Κινηματογραφο Αντζελα να εχει γεμισει λευκες οπως στο Μπακ του δε Φιουτσερ, 50ς επαρχιακη αμερικανικη πολη και εκεινη κολημενη απανω σου ... σε λιγο θα ξυπνησω θα κατεβει και τωρα ποτε θα την ξαναδω ...
Ε,  αφου θα την ξαναδεις Σαββατο βραδυ,
παλι στο σχολειο στο γυμναστηριο του 8ου στο χορο του 15μελους , α'ι' οφ δε ταιγκερ στα μεγαφωνα και "χολντ δε λαιν ... γκαν γκαν, γκαν, γκαν " η κιθαρα διαπασον
Δεν τον εχεις ακουσει ακομα τον στιχο του Μακλειν στο "Αμερικαν Πα'ι' " που λεει:
" Το ξερω πως εισαι ερωτευμενη μαζι του γιατι σας ειδα να χορευετε στο γυμναστηριο"
γι'αυτο και δεν ξερεις οτι ειναι μια απο τις δυο αντε τρεις  αληθειες που στηριξαν το τερας που λεγεται ροκ&ρολλ, τη μουσικη που αλλαξε τον Κοσμο.
Μπαινεις χαμογελαστος στο γυμναστηριο του σχολειου σου Σαββατο βραδυ οπου και αν αυτο βρισκεται πανω στη Γη, απο τις Μεσοδυτικες Πολιτειες της Αμερικης και την Γκουγκουγκαμολε την Πρωτευουσα της Παπαλαμπρινικουας μεχρι τα Πατησια της Αθηνας, οτι χρονολογια και να εχουμε και σου πεφτει ξαφνικα η μασελα στο πατωμα σαν φλιπαρισμενο καρτουν του Τεξ Αβερι..
Νιωθεις οτι ειναι ερωτευμενη με αλλον, οχι γιατι την πιανεις να πηδιεται ή να χαμουρευεται στη γωνια με αλλον, ουτε καν να φιλιεται με αλλον, αλλα μονο και μονο γιατι χορευει με αλλον.
Χορευει με αλλον αρα ειναι ερωτευμενη μαζι του.
 Μονο η εφηβεια μπορει να σχηματισει αυτη τη φραση στο μυαλο σου αλλα να μη σε καταστρεφει
η απογοητευση εκεινη την ωρα.
 Παιζεις σε ψιλες νοτες εκεινη την ωρα αρχηγε και δεν το ξερεις, πιο ψηλα απο τη Γη, μακρυα απο τις ανταλαγες υγρων και το λαχανιασμα της καυλας και τα συνδρομα του ταπεινου κοσμου των ενηλικων.
Δεν τον εχεις γνωρισει και στις τσοντες που κλεβεις απο το περιπτερο εισαι  ακομα τουριστας. Δεν μπορει να σε παγιδευσει το σεξ.
Γιατι πισω απο την πλατη του αλλου που τη χορευει θα της πιασεις να τσεκαρει κλεφτα με λοξες ματιες τη διαθεση σου για να βεβαιωθει οτι "Την Παρασκευη μαλλον θα ξαναρθει".
Γιατι παιζει επισης στις ιδιες ψιλες νοτες εκεινη την ωρα αρχηγε και δεν το ξερει, πιο ψηλα απο τη Γη. μακρυα απο τις ανταλαγες υγρων τις καμπυλες που αρχιζουν να ζοριζονται μεσα στα ρουχα της και τα συνδρομα του ταπεινου κοσμου των ενηλικων.
"Ποτε θα ερθει η Παρασκευη για να του πω το ΟΧΙ?"
Μονο η εφηβεια μπορει να σχηματισει αυτη την ανυπομονησια στο μυαλο της και να μη την καταστρεψουν τα γελια μιας γυναικας που μολις ειπε ενα αστειο.
Να το εννοει
Και εσυ να λες απο μακρυα
"σε λιγο θα τελειωσει  η γιορτη στο Γυμναστηριο, θα φυγει και ποτε θα την ξαναδω? "
Και εκεινη το διαβαζει στο βλεμμα σου και σου στελνει απαντηση φτιαχνοντας τα μαλια της κοτσο γιατι ζεσταθηκε απο τον χορο
" Θα με δεις την αλλη Παρασκευη 6 το απογευμα στη διπλανη ταξη, θα σε περιμενω να σου πω το "Οχι". Θα ερθεις ε? "
Και αυτο θα συνεχιζεται για πολλες Παρασκευες 6 το απογευμα στη διπλανη ταξη. Μεχρι που μια μερα στο θριαμβευτικο της "ΟΧΙ" ξαφνικα για πρωτη φορα θα σου ερθει να απαντησεις θυμωμενος "Και γιατι δηλαδη ΟΧΙ?" με κοπιαρισμενο υφος απο τον Πρισλευ στο 68 καμπακ σπεσιαλ ...

Και η συνεχεια ειναι πλεον και χωρις επιστροφη μια ιστορια για μεγαλους. Απο αυτες που ξαναβλεπεις καποιον ή δεν ξαναβλεπεις



Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

STRESS ( Γυρίσματα για το ντοκυμαντέρ: ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ )









Από την πρώτη μας κιόλας συνάντηση είχαμε κανονίσει να γίνει το γύρισμα για το ντοκυμαντέρ στο υπόγειο που προβάρανε τη δεκαετία του ’80 –εκείνο που φαίνεται στις κλασσικές, πλέον, φωτογραφίες του συγκροτήματος από τον Τουρκοβασίλη. «Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι, έχω να πάω κοντά 20 χρόνια», είχε πει ο Κώστας –ξεκινήσαμε λοιπόν να το ανακαλύψουμε

Director Mihalis Kafantaris, Photography Director: Nikos Xaniotis, Assistant Director: Elena Athanasiou, Camera Operator: Rafael Kominis, Key Grip: Billy Zervakakis. Sound Director: Giannis Antypas, Boom Operator: Dimitris Papadakis. 
Music score: F. Chopin, Waltz op. 69. Song: Athens Burning -Stress.
Cast: Louis, Kon, Nikos.
Filmed at "Stress Studios -Unlimited Shock 'n ' Roll"

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Η Σόμπα



Eνα κείμενο του Δημήτρη Μανιάτη που έγραψε για το Ενοχο Παρελθον, σήμερα "κοντά στα ξημερώματα και πριν να βγει ο ηλιος"



Έκανε κρύο εκείνο τον χειμώνα, αυτή έμενε σε ένα δυάρι στου Μακρυγιάννη, από κάτω λειτουργούσε ένα τυροπιτάδικο που έμοιαζε με το μαγαζί του Όγκι από το «Λίγο Καπνός Ακόμα» των Γουέϊν Γουάνγκ - Πολ Όστερ με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ, το σπίτι κρύο και πού λεφτά για θέρμανση (κοινόχρηστα απλήρωτα για δέκα φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου)…
Κρύωνε πολύ, κοιμόταν με σκούφο, συναχωνόταν συχνά και αποφάσισα να της πάρω (όχι με τα καλά οικονομικά μου) μια μικρή σόμπα που αρχικά την υποτίμησε αλλά μετά έγιναν αυτοκόλλητες. Την άναβε όλο το βράδυ και όταν γυρνούσα στο δικό μου σπίτι (είχαμε μια αδιευκρίνιστη σχέση) μου τηλεφωνούσε, μιλούσαμε για ώρες και με ευγνωμονούσε για την μικρή συσκευή που της είχε αλλάξει την ζωή.
Την λέγαμε «σομπίνο», την χάιδευε, εγώ γελούσα οι Smiths έπαιζαν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me» ξανά και ξανά και έφευγα από το δυάρι στου Μακρυγιαννη με την ίδια μόνιμη χαρμολύπη της αδιευκρίνιστης σχέσης.
Κάποια στιγμή, κάναμε και ένα σημάδι με μαχαίρι για πλάκα στα πλάγια της σόμπας και γράψαμε –εκείνη δηλαδή- την λέξη «σομπίνο» με μικροσκοπικά γράμματα. Μετά την άναβε και εγώ έφευγα και αυτό συνεχιζόταν για καιρό μέχρι που ξεχειμώνιασε (οι Smiths έπαιζαν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me», ακόμη και για πάντα), εκείνη έκρυψε το «σομπίνο» στο πατάρι του σπιτιού, στο τυροπιτάδικο συνέχισαν να συχνάζουν οι ίδιοι παράξενοι τύποι, οι καιρικές συνθήκες έφτιαξαν, η σχέση έμεινε αδιευκρίνιστη, όπως όλες οι αδιευκρίνιστες σχέσεις καταδικάστηκε και τώρα τα σκέφτομαι και τα θυμάμαι όλα αυτά που βλέπω μια μικρή μαύρη σόμπα εδώ στον πάγκο του παλιατζή στην οδό Άστιγγος του Μοναστηρακίου, τώρα που παρατηρώ την λέξη «σομπίνο» στα πλάγιά της και πίσω μου στην ιρλανδέζική παμπ οι Smiths παίζουν το «Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me».


Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Δωδεκα τα μεσανυχτα, θα δεις τον Gilmour στον καθρεφτη σου ...



Η παρεα ειναι καθισμενη στην παραλια γυρω απο τη φωτια. Η νυχτα ειναι σκοτεινη ζεστη και καλοκαιρινη και ο ηχος της  θαλασσας σκεπαζεται απο τους  ερασιτεχνικους ηχους της κιθαρας που καποιος απο την παρεα συνηθως κουβαλαει μαζι του για να παιξει το "Νταςτ ιν δε γουιντ" που εμαθε προσφατα. Η ωρα έχει παει δυο τα ξημερωματα οταν ξαφνικα ακουγονται ηρεμα βηματα πάνω στην αμμο. Μια αντρικη φιγουρα πλησιαζει με ευγενικο προσωπο. Δεν ειναι απο αυτα τα μερη, ειναι ξενος. Στο χέρι κρατάει ενα μισογεμάτο μπουκάλι μπυρα. Του αρεσει η ελληνικη μπυρα.
Καθεται μαζι με την παρέα και δεν διακοπτει την ομορφη μουσική. Καποια στιγμη ζητάει και αυτος να παίξει κατι. Η παρεα του δινει την κιθάρα. Τοτε αυτος αρχιζει και παιζει παπάδες. Η ερασιτεχνικη κιθαρα είναι ετοιμη να αυτοκτονησει απο τη συγκινηση. Ποτε μεχρι τωρα οι χορδές της δεν χτυπηθηκαν με τοση μαεστρια. Η παρεα ενθουσιάζεται και απορρει.
Που εμαθες τετοια φοβερη κιθαρα ξενε? Εισαι μουσικος?
"Ε περιπου"  λεει αυτός " εχω εκει ενα συγκροτημα και παιζουμε καμια φορα"
"Πως το λενε ρε φιλε το συγκροτημα σου? " ρωταει παλι ολη η παρεα μαζι
Ο ξενος σηκωνεται, τιναζεται απο την αμμο, χαμογελαει και πριν χαθει ξανα πισω απο τα αρμυρικια στο σκοταδι της καλοκαιρινης νυχτας απανταει παλι ηρεμα:
" Ε να μωρε το συγκροτηματακι μας το λεμε Πινκ Φλοιντ"

Ο David Gilmour ηταν ενα μικρο εγγλεζοπαιδο που εψαξε να βρει το νοημα της ζωης στη μουσικη και στο ροκ&ρολλ. Το 1967 εφτιαξε λοιπον τους Pink Floyd μαζι με κατι αλλους και ξεκινησε την καριερα του.
Υστερα απο τεραστιες παγκοσμιες επιτυχιες και αφου πουλησε δεκαδες εκατομυρια δισκων και ειδε δοξα και καλλιτεχνικη καταξιωση οσο λιγοι, το νοημα της ζωης δεν το ειχε βρει ακομα δυστηχως.

Τότε ηταν που γνωρισε την Ελλαδα και μαζι και το νοημα της ζωης

Ετσι λοιπον εδω και δεκαετιες αποφασισε πως δεν υπαρχει τιποτα καλυτερο σ'αυτον τον Κοσμο απο το να γυρίζει  απο ακρη σε ακρη την Ελλαδα, πεζος με απλα καθημερινα ρουχα για να μη ξεχωριζει απο τους απλους ανθρωπους, να παραμονευει τις νυχτες στις παραλιες τα καλοκαιρια σαν τους ματακηδες ανωμαλους και να πεταγεται απο το πουθενα ξαφνικα μολις καποια παρεα με κιθαρα εμφανιστει και να τους παιζει το Σμοκ ον δε γουοτερ για να τους κανει φιγουρα και μετα να χανεται σαν τον Αγιο Νεκταριο πάλι ξαφνικα μεσα στο σκοταδι.

Δεν ξέρω πως ξεκινησε αυτη η ιστορια με τον Gilmour στην Ελλαδα.Μπορει και να εγινε στα αληθεια καποτε, παντως αυτος ο χριστιανος ( που λεει ο λογος γιατι δηλωνει αθεος ) δεν εχει αφησει παραλια για παραλια που να μην εχει εμφανιστει., Προσωπικα αυτη την ιστορια την εχω ακουσει απο τουλαχιστον εξι διαφορετικα ατομα. Μεχρι και οι Πυξ Λαξ το εχουν αναφερει στα απομνημονευματα τους, οτι εμφανιστηκε ο Γκιλμουρ ξερω γω την ωρα που επαιζε ο Πλιατσικας και επειδη ειχανε και αλλη κιθαρα γιατι οι Πυξ-Λαξ πανε συνηθως απο δυο-δυο και πανω, του δωσανε τη μια και τζαμαρανε κι'ολας ολοι μαζι. Και οπως ο Ραλφ Ματσιο επαιξε με τον Διαβολο στη μουσικη μονομαχια με μπλουζ κιθαρες στην ταινια "Κροσρουντς", ετσι και οι Πυξ-Λαξ επαιξαν με τον Gilmour και πιθανων ο Gilmour να ακουσε πρωτος τα τραγουδια τους πριν τα χαρει η υπολοιπη Ελλαδα και να τους συμβουλεψε κι'ολας για το πως μπορεις να γραψεις 100 διαφορετικα τραγουδια και να ακουγονται ολα σαν να ειναι το ιδιο
Με τα χρονια ο Gilmour έκανε πιο συνθετη την δράση του στην Ελλάδα. Αν, ας πουμε ειναι δεκαδες οι εμφανισεις του στις παραλιες, ακόμα περισσότερες είναι οι περιπτώσεις που κέρασε μια παρέα σε καποιο μπαρ οπουδηποτε. Στην Πελοπονησο, σε ενα κοσμικο νησι των Κυκλαδων ή αλλου.
 Στεκεται καπου σε μια γωνια και πινει ηρεμα σαν Ιρλανδοαμερικανος συνταξιουχος πυροσβεστης της Νεας Υορκης. Καποια στιγμη ενα τραγουδι των Floyd ακουγεται στα ηχεια του μαγαζιου. Ενα τραγουδι που αυτος εγραψε. Τοτε εντοπιζει την παρεα χαρουμενων νεαρων που στο ακουσμα του τραγουδιου αυτου θα πανηγυρισει και απο τη χαρα του και για να τους ανταποδωσει την αγαπη που δειχνουν για τη δουλεια του, φωναζει τον μπαρμαν, πληρωνει οτι ηπιαν μεχρι στιγμης και του λεει: " Πες τους οτι τα ποτα ειναι κερασμενα απο τον Gilmour " και μετα εξαφανιζεται για να προλαβει να παει και σε αλλο μπαρ
Για τον υπολοιπο Κοσμο ο David Gilmour ειναι αναμεσα στους 14 καλυτερους κιθαριστες ολων των εποχων, για την Ελλαδα ειναι εκτος απο αυτο και η κοπελα που βγαινει ραντεβου και ξεχναει το μπουφαν της και οταν ο αλλος παει σπιτι της να  το επιστρεψει μαθαινει πως ειναι νεκρη απο χρονια. Ο Gilmour ειναι η κοπελα που μπαινει στα ταξι και ζηταει να την πανε σπιτι της που ειναι το δευτερο Νεκροταφειο. Ειναι ο Γερος που εμφανιζοταν απο το πουθενα οταν σε εχαναν οι γονεις σου μεσα στο Μινιον,  σε εσωζε απο τις θανατηφορες κυλιωμενες σκαλες για να σε παραδωσει στη ρεσεψιον σωο και αβλαβη. Αμα κατσεις με ενα κερι, δωδεκα τα μεσανυχτα μπροστα στον καθρεφτη σου και πεις αναποδα το Πατερ Ημων θα δεις τον Gilmour ...

Αμα καποτε συναντησεις τον Gilmour στην Πατησιων και σου πει πως παει σε εναν κουμπαρο του στην Αιγινα να του βαφτισει το παιδι, να το πιστεψεις οτι τον ειδες και τον ακουσες.
Aκομα και αν βαριεσαι τους Pink Floyd οπως τους βαριεμαι και εγω.
Γιατι οταν ο μυθος γινεται πιο γοητευτικος απο την αληθεια τοτε η αληθεια δεν εχει πια και πολυ νοημα. Ειναι οπως οταν λεμε "πειρατης" και σκεφτομαστε θαμμενους θησαυρους παρ'ολο που η μονη επιβεβαιωμενη μαρτυρια πειρατη που εθαψε θησαυρο, ειναι αυτη του Καπταιν Φλιντ στο μυθιστορημα "Το νησι των θησαυρων" του Στιβενσον.
Δεν θα φαινεται ποτε ρεαλιστικο  καποιος που παιζει καθημερινα τη ζωη του κορωνα γραμματα  με καταιγιδες, καρχαριες, τροπικες αρρωστιες και τα κανονια του βασιλικου ναυτικου, για να βγαλει χρηματα, να αποφασιζει τελικα να τα θαψει αντι να τα φαει.
Ομως θα φαινεται παντα πιο γοητευτικο και θα κανει κατι μεσα σου "να λαμπει σαν τρελο διαμαντι"