Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Κάτι ψιχουλα από Motorhead



Στα οσα γραφτηκαν τις προηγούμενες μέρες για τον Lemmy, θα προσθεσω απλως και την ιστορια του συμμαθητη μου Γ. Εφραιμιδη (επαγγελματια κιθαριστα αργοτερα) που πηγε 15 χρονων στους Μοτορχεντ και κατεληξε στο νοσοκομειο απο ενα πολυ ατυχο στειτζ νταιβινγκ που κανενας δεν τον επιασε.Στο φοβο οτι δεν θα τον αφηναν να παει ξανα σε συναυλια γυρισε κατα τη μια, οι γονεις του κοιμοντουσαν στο κρεβατι, "γυρισες?" ακουστηκε η μανα του απο την κρεβατοκαμαρα, "ναι" ειπε αυτος και μπηκε γρηγορα στο δωματιο του κουτσαινοντας, περιμενε ολη νυχτα με πονους μεχρι να ξημερωσει και πριν σηκωθουν οι γονεις του βαζει μια φορμα βγαινει αθορυβα απο το σπιτι, περιμενει κανα μισαωρο και ξαναχτυπαει το κουδουνι. Ανοιγει η μανα του με τη ρομπα τον βλεπει με τη μιση μουρη μπλε, την αλλη μιση ραματα, γαζες, ενα χερι μπαταρισμενο:
" Μανα χτυπησα στο μπασκετ "

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Ο Ναυτης του Αιγαιου






Αυτη η μερα του "ΟΧΙ" ανηκει καταρχην σε οσους αναμετρηθηκαν καποτε με τον εαυτο τους για να το υποστηριξουν. Χιλιαδες παπουδες, μεσα σε αυτους και ο δικος μου. 
Ποτε οσο τον θυμαμαι δεν σταθηκε στη μεση μιας γιορτης να καυχηθει για κατορθωματα, δοξα, ηρωισμο, ουτε καν οταν η κουβεντα εφτανε στο παρασημο που πηρε, οταν κατεριψε εχθρικο αεροπλανο. Το παρασημο ποτε δεν κρεμαστηκε σε περιοπτη θεση στο σαλονι, παρεμεινε κλεισμενο σε ενα συρταρι μαζι με συνδετηρες και εργαλεια ισως γιατι εκει ηθελε ο παπους μου να παραμεινει κλειστη και η εικονα απο το πτωμα του πιλοτου που ανεβηκε στην επιφανεια της θαλασσας μαζι με τα συντριμια του καταδιωκτικου. Η βαρκα κατεβηκε πλησιασε και ο ναυκληρος τραβηξε τα χαρτια του νεκρου απο την τσεπη. Ο πιλοτος ηταν μολις δεκαεφτα χρονων. 
Τετοια μερα ο παπους μου λοιπον δεν μιλαγε για πολεμο,ουτε για δοξα, ουτε για κατορθωματα. Ομως θεωρουσε δικαιωμα του να τραγουδαει το εμβατηριο του Πολεμικου ναυτικου. Γιατι αυτη η μερα τον εβρισκε ζωντανο, γιατι καποτε αναμετρηθηκε με τον εαυτο του και εζησε. Οταν οι φίλοι του διαμελιζονταν δίπλα του απο βλήματα αεροπλανwν, όταν το πρόσωπο του σκεπαςτηκε απο σάρκες και αίματα ανθρώπων που πριν λίγο του μίλαγαν, όταν το καράβι του καιγόταν στη μέση της θάλασσας, όταν χρειάστηκε να κολυμπήσει τρεις ώρες με αιμορραγία για να σωθεί, το εμβατήριο του πολεμικού Ναυτικού ηταν το μόνο που ειχε και επαναλάμβανε τους στίχους ξανα και ξανα γιατι ειχε χεστει απάνω του απο απελπισία και φόβο:
"Ειμαι ο ναυτης του Αιγαιου κρεβατι εχω τα πλατια νερα, ΘΑ ΖΗΣΩ "
Βάζω και θα βαζω λοιπόν το εμβατήριο στη μνήμη του παππού μου και αυτή η μερα όταν έρχεται ειναι αφιερωμένη στο ότι τελικά επεζησε για να γεννηθω και εγω.


Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Whither goest thou, America, in thy shiny car in the night?

         


O Tασος απο την ταινιοθηκη μου ειπε πριν δυο τρεις εβδομαδες:
Η αιθουσα επαιζε ενα ντοκυμαντερ του 1964. Η ταινια κατεγραφε σε ριαλ ταιμ το Χαρλεμ την χρονικη στιγμη ακριβως που οι συμμοριες Μαυρων και Πορτορικανων παλευαν για την επικρατηση στους δρομους του. 
Μπηκε ενας μονο θεατης, χιπστερ, οτι φοραγε απανω του ηταν σιξτις. Γυαλια, στενο παντελονι καρο, γραβατουλα, κουρεμα χωριστρα πλαγια, γυαλιστερο παπουτσακι λευκο, καπελο γκρι. μουστακι. Εφυγε στα 15 λεπτα. Τον ρωτησα αν φευγει γιατι δεν του αρεσε η ταινια. Απαντησε:
" ενταξει δεν ξερω βασικα νομιζα οτι θα μιλαγε για το εξηντα. Αυτο ηταν στ' αληθεια γυρισμενο το 60"
Απο εδω και περα αυτη η ατακα θα λεει για μενα τη διαφορα μεταξυ αυτων που αγαπουν μια εποχη και αυτων που αγαπουν τα ριβαιβαλ.
Οι δευτεροι ειναι και αυτοι που βλεπουν τη σειρα ΜΑD MEN για λογους ντεκορ και μονο και συχναζουν σε ρετρο μαγαζια με ονοματα τυπου "ΟΝ ΤΗΕ ROAD" γιατι ναι μεν ξερουν οτι αυτος ειναι ο τιτλος του βιβλιου του Κερουακ, που ηταν μπιτνικ, αλλα που δεν θα πιασουν οσες φορες και αν διαβασουν το βιβλιο τη φραση που εχει μεσα, την πιο ευστοχη παραβολικη εικονα που γραφτηκε ποτε για την μεταπολεμικη Αμερικη:
" kατα τα που πηγαινεις Αμερικη, με το γυαλιστερο αμαξι μεσα στη νυχτα?"

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Με αφορμη την εκπομπη "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" που σταματησε ...


Την ελληνικη τηλεοραση των παιδικων σου χρονων δεν μπορεις να σταματησεις να την κουβαλας μεχρι να πεθανεις.
Ας πουμε τα πλανα με δεκαεξαρι μιλιμετρ κοντακ με γρηγορο εταλοναζ, στα ντοκυμαντερ του Μάτσα. Με κατι μπαρμπαδες αγγειοπλαστες να φτιαχνουν κανατια στο Αιγαιο με μουσικη υποκρουση το σαντουρι του Μοσχου και οι τιτλοι τελους γραμμενοι βυζαντινοτροπα. Ολα αυτα δυσκολα μπορουν να τραβηξουν την προσοχη ενος παιδιου, αλλα δεν υπηρξε ουτε μια φορα στην ενηλικη ζωη μου που να ειδα θαλασσα μεσημερι και να μη τα θυμηθω
Το Μυστηριο του Χρυσου Πηθικου Πεμπτη Βραδυ - σταματησε ολοκληρο αποκριατικο παρτυ που εκανα στην Πεμπτη Δημοτικου για να δουμε το επεισοδιο και μετα συνεχισαμε. Μεχρι σημερα καθε φορα που ακουω τον ορο "τροπικη βροχη" θυμαμαι αυτοματα την Μεσοπολεμικη και εξωτικη Μπορα-Μπορα, τον δημαρχο με το κωλομπαριστικο μουστακι και το "τικι μπαρ" , την Γιαπωνεζα πριγκιπισα που εβαζε παλαιστες του Σουμο να παλευουν στο γεφυρακι της λιμνης και οποιος επεφτε μεσα ταιζε τα πυρανχας της, τον πιλοτο Τζεικ, τον βοηθο και το μονοφθαλμο σκυλι του, το υδροπλανο.
Η Φρουτοπια ( η πρωτη χρονια). Απο την Εκτη Δημοτικου μεχρι τωρα την θυμαμαι καθε μερα χωρις να υπαρχει αφορμη γαμω την τρελα της μεσα
Υπαρχουν κι'αλλα. Το Καμπινγκ και οι Μικρες Αγγελιες του Θωμοπουλου, το Μια Φορα και ενα καιρο ηταν ο Ανθρωπος, ο Δον Κιχωτης, ο Ανεμος στις Ιτιες, οι Ντιουκς, η "Επιχειρηση Μπαρμπαροσα" και αρκετα ακομα που φερουν μεσα μου ενα μεγαλειο καθαρα υποκειμενικο μιας παιδικης αισθησης που δυσκολα εξηγειται.
Αντικειμενικα ομως υπαρχουν δυο εκπομπες που φερω υπερηφανα την τυχη να με εχουν μεγαλωσει. 
Το Θεατρο της Δευτερας χωρις να χρειαζονται παραπανω συστασεις ειναι η πρωτη. Η αλλη ειναι το Παρασκηνιο που σημερα εμαθα οτι σταματησε, λιγο πριν συμπληρωσει 40 χρονια ζωης στην Ελληνικη Τηλεοραση. 1000 εκπομπες, 1000 παρουσιες ποιητων, συγγραφεων, ηθοποιων, μουσικων, σκηνοθετων και παει λεγοντας και φυσικα μεσα σε αυτους και ο "Καμεραμαν" στους τιτλους αρχης.
 Καμια απο αυτες τις προσωπικοτητες ακομα και ο Καστοριαδης ή ο Καββαδιας δεν μπορουν να συναγωνιστουν στη παιδικη μου μνημη το λευκο φαντασμα, που πλησιαζε στο σημα των τιτλων, αργα και με πολλαπλα ειδωλα που διαρκως μεγαλωναν, τον "Καμεραμαν απο την Κολαση" που σε κοιτουσε κατάματα στο τελος, ενω μια ακαταμαχητη διαβολικη ελξη σε εκανε να μη μπορεις να παρεις και εσυ τα τρομαγμενα ματια σου απο το παραξενο μικρο τετραγωνακι που τρεμοπαιζε μαζι με την ακομα πιο διαβολικη μουσικη του Παπαθανασιου σαν ηλεκτρονικη ψαλμωδια στον Σατανα να σε περικυκλωνει...
Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΤΡΟΜΟΣ.
Τωρα πια αυτος ο Καμεραμαν καρτουν δεν φοβιζει ουτε τετραχρονο. Τελος τιτλων. Τελος εποχης μεσα στην καλπαζουσα εποχη της WIKIPEDIA και της επιγραμματικης γνωσης του TRIVIAL 

Εδω ενα απο τα επεισοδια της εκπομπης ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ για τον Καββαδια, οπου διαφοροι μιλουν για τον Καββαδια και ο Μικρoυτσικος για τον εαυτο του




Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

ENOXO ΛΑ για μια αθωα Μαργαριτα-Μαργαρω




Πολλα χρονια πριν, πολλα χρονια πριν κυκλοφορησουν χιπστεραδες στον δρομο, πολλα χρονια πριν βγουν σχηματα τυπου Ιμαμ Μπαιλντι και μας γαμησουν με μπιταρισμενα ριμιξ παλιων λαικων τραγουδιων για αθλιες διχαλωτες σαγιοναρες που χοροπηδανε σε ρετρο διαφημισεις της μπυρας φιξ, πολλα χρονια πριν γκομενιτσες με ζιπουνακια και προπολεμικα λουλουδωτα φορεματακια ανακαλυψουν τη μουσταρδα και τον Τζανκο Ρεινχαρτ και τραγουδησουν με ψοφιες φωνες ολο το ρεπερτοριο του Χιωτη διασκευασμενο σε στυλ τζιπσι σουινγκ, πολλα χρονια πριν μια Κυριακη πρωι ετυχε να ακουσω για μια και μοναδικη φορα αυτη την γκαραζ-σερφ διασκευη και μου ειχε κανει τοση εντυπωση που δεν την ξεχασα ποτε.
Το τραγουδι ειναι ενα απο τα "αναλαφρα" του κυκλου τραγουδιων "ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ" 1960 του Μικη Θεοδωρακη.
Μιλαμε για διασκευη με πολλα αρχιδια που εδωσε στο τραγουδι μια διαφορετικη σκοτεινη και ατσαλινη ροκ και ρολλ εικονα και κυριως σε μια εποχη που δυσκολα τολμουσαν τετοιες διασκευες και δεν υπηρχε καν σαν σκεψη μελλοντικης προοπτικης η μοδα της "σιξτις νοσταλγιας" που σημερα το εχει παραχεσει
Αυτη η διασκευη ειναι μια αποδειξη, οπως το λεει και το ονομα του συγκροτηματος "Ενοχο Λα" πως τα τραγουδια που μενουν στην Ιστορια εχουν σχεδον παντα μια συγχωρδια Λα στη δεσποζουσα και στο ρεφραιν τους.
Πατηστε το play απο κατω: Ακουγεται Διαπασον