Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Ενας πασιγνωστος αγνωστος ...


Aπο την ταινια "ΟΥΡΑΝΟΣ" του Π. Κανελοπουλου (1962)





Τυχαια μια μερα μετα τον θανατο του στις 4 Αυγουστου, χωρις να εχουμε ακουσει οτι πεθανε ο ηθοποιος Νικος Τσαχιριδης-αλλωστε δεν περασε ουτε καν στα ψηλα των καναλιων και του ραδιοφωνου - τον αναφεραμε με φιλο σε μια απο αυτες τις συνηθισμενες συντομες συζητησεις που σκανε απο το πουθενα μεσα στο αμαξι. 
Βρεθηκαν ευτυχως καποιοι και εγραψαν μετα για τον "σκλρο του ελληνικοπυ κινηματογραφου" τις τελευταιες μερες. Δεν χρειαζεται να τα αναφερω ξανα εδω υπαρχουν στο διαδυκτιο, θα πω μονο οτι  συμφωνω με οσα γραφτηκαν.
 Πρωτη φορα που τον ειδα τον σιχαθηκα. Ημουν γυρω στα 6 ή 7 και στο μερος που παραθεριζα ηρθε ενα φορτηγο εστησε ενα προχειρο σινεμα σε μια αλανα και επαιξε τις "Φυλακές Ανηλικων" μια ταινια που δεν ηταν για παιδακια 6-7 χρονων οποτε κανονικα δεν θα επρεπε να μου κοψουν εισητηριο και να με αφησουν να περασω, αλλα αυτα στις αρχες του 80 στην Ελλαδα ηταν λεπτομεριες.
 Εκει εκανε τον δεσμοφυλακα που τον φωναζαν ολοι "ΘΕΟ" οποτε και αυτος πλακωνε στις Χριστοπαναγιες και σκοτωνε στο ξυλο τον Μανεση τον Πετροχειλο και ενα τσουρμο ακομα κωλοπαιδα των και καλα "εφηβικων ελληνικων ταινιων" της εποχης στα προτυπα των αμερικανικων ¨Πορκυς"
. Ψαρωτικος οσο δεν παιρνει με ατσαλινο βλεμμα που αργοτερα το συναντησα και σε κατι παιδια μπουμπουκια μονιμως "κουμπωμενα" με στιλετα πειραγμενες μηχανες, θαμωνες σε παμπ σαν την "Αλεξαντερ" και τη "Σκαντυ", Πλατεια Αμερικης-Βικτωρια ή ακομα χειροτερα Λενορμαν που την επεφταν συχνα στο σχολειο μου και στις γυρω περιοχες για να φερμαρουν πετσινα, λεφτα, μποτες. Οταν τελειωσε η ταινια με ειχαν πεισει οι πουστηδες οτι ειχαν  χρησιμοποιησει πραγματικο μπατσο και οχι ηθοποιο
Ο Νικος Τσαχιριδης υπηρξε για μενα κατι σαν ο "Πασιγνωστος αγνωστος" του κινηματογραφου και της τηλεορασης και μεχρι αρκετα μεγαλος τον μπερδευα συνεχεια με τον Πανο Λυκομητρο εναν αλλο ηθοποιο στην ιδια κατηγορια των "πασιγνωστων αγνωστων" που εμφανιζοταν και αυτος σε σηριαλ στην τηλεοραση της δεκαετιας του 80 οπως οι ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ του Θωμοπουλου η εδινε τη  φωνη του  σε  μεταγλωτισμενα κινουμενα σχεδια.
 Τον Τσαχιριδη τον συναντουσα εδω και εκει σε διαφορες κινηματογραφικες ή τηλεοπτικες σκηνες, χωρις ποτε να θελω να μαθω ποιος ειναι, ωσπου πριν δεκα χρονια περιπου τον ξανασυνατησα  σε βιντεο   μια παλια ελληνικη ταινια . Οταν τελειωσε ηταν η πρωτη φορα που εψαξα να βρω στους τιτλους το ονομα του. Ο Νικος Τσαχιριδης επαιξε σε πολλες ταινιες και σειρες.
Θεωρω προσωπικα οτι η πραγματικα μεγαλη του στιγμη που δεν ξερω αν γραφτηκε αλλα θα επρεπε ειναι ως λοχιας του Αλβανικου μετωπου στον "Ουρανο" του Κανελοπουλου (
1962) σε μια απο τις πιο δυνατες σκηνες της ταινιας, στο δασος με τις ξιφολογχες, -οι συντομες συζητησεις με τον "επιστημονα" και τον στρατιωτη με τις τρυπιες μποτες πριν τη μαχη, τα δευτερολεπτα που η φωνη του ηρεμει γιατι ξερει οτι ζηταει απο ανθρωπους να σκοτωθουν λογω διαταγων και φυσικα το φιναλε της σκηνης, συντομο, απλο, συγκινητικο χωρις Φωσκολικες παπαρες
Ισως να ηταν τα δεντρα εξω απο το τζαμι του αμαξιου οπως τρεχαμε στο σκοταδι που μου θυμισαν αυτη τη σκηνη απο την ταινια του Κανελοπουλου, τον ηθοποιο Νικο Τσαχιριδη και καπως ετσι να επιασα συζητηση για εκεινον με τον φιλο μου οπως τρεχαμε μεσα στη νυχτα ισως να ηταν κατι αλλο, δεν ξερω. Τελος παντων το θεμα ειναι πως νιωθω οτι καθε φορα που θα αναφερθουν καλλιτεχνες σε "συζητησεις αυτοκινητου" , ειδικα επειδη αυτες οι συζητησεις αρχιζουν σχεδον παντα τυχαια, θα ειναι παντα μια ενδειξη για αυτους, πως με καποιο τροπο καταφεραν να περασουν στη συλλογικη μνημη,
μικρη ή μεγαλη, μικροι ή μεγαλοι, δεν εχει σημασια.

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Μπασκετ στο ημιφως



                                      

Η πολυκατοικια πισω απο το μικρο γηπεδο του Τριτωνα, συνορα Σεπολια με Κολωνο στεκεται εκει απο τα τελη του 50. Το φως απο τις μπαλκονοπορτες της νεαρης τοτε πολυκατοικιας μαζι με δυο τρεις δημοτικες λαμπες απο τους γυρω δρομους φωτιζαν το βραδυ το γηπεδο που δεν ειχε ακομα προβολεις και σ αυτο το ημιφως τυπου West side story ο πατερας μου εμαθε να παιζει σωστο μπασκετ ( μεχρι να πλακωθει στα βερμουτ και τα τσιγαρα ) διπλα σε παιδια που αργοτερα εξελιχθηκαν σε μεγαλους παικτες. Απο τοτε το μπασκετ αλλαξε, το γηπεδο του Τριτωνα δεν ειναι πια απο τσιμεντο, ενω οι προβολεις του ειναι πλεον αυτοι που φωτιζουν την γερασμενη πολυκατοικια απεναντι. Υπαρχουν ομως συγκινητικες στιγμες οπως αυτη προχθες που δυο επαγγελματιες του ΝΒΑ οι αδελφοι "Κουνμπο" ( Γιαννης -Θανασης Αντετοκουνμπο) γυριζουν στον Τριτωνα Σεπολιων για να ριξουν μερικα καλαθια στο μερος που γεννηθηκαν και εκαναν τα πρωτα τους βηματα, και θυμιζουν μια αληθεια που δεν εχει αλλαξει μεχρι σημερα.
Χωρις αλανες δεν χτιζονται Ακαδημιες.
Και αυτο δεν ισχυει μονο για τον αθλητισμο


Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Ο Χριστος δεν θα ερθει σημερα, τρακαρε με τη βεσπα ...


 Στη σκονη που μαζευεται πανω στις λαμπες φθοριου σε αναψυκτηριο με θεα τα διυλιστηρια βρισκεται δειγμα απο το dna των περισσοτερων απ μας ακομα και αν τελικα σε ψησουν πως ο Μαιλς Ντειβις ειναι τοσο γαματος μουσικος που παιζει σολο τρομπετα με κλανιες.
 Αν γεννηθηκαμε σε χρονιές φιλεναδες και γειτονικες απο δεξια και αριστερα οπως κοιταει ο καθενας το ημερολογιο, με τη χρονια που κυκλοφορησαν τα πλειμομπιλ στην πιατσα, εχουμε πολλες πιθανοτητες να ειμαστε το αποτελεσμα ενος ροουντ τριπ τσεπης απ αυτα που ενας καυλιαρης φορτωνει μια μουνιτσα καποιο απογευμα Κυριακης σε μια καρoτσα, ενα λεωφορειο μια βεσπα  ή σε ενα Καντετ νοικιασμενο και στην καλυτερη  σε μια τράιαλ σκοτωστρα ή καμια Τζουλιετα κλεμμενη απο  θεια που τα χει.
Ο ηλιος καιει ακομα τα μπουτακια της μουνιτσας, ο καυλιαρης παρκαρει διπλα σε ενα υποστεγο καπου στην Ελευσινα με τραπεζια και πλαστικα τραπεζομαντηλα με λουλουδακια πιασμενα με λαστιχο και στο κεντρο μπασταρδα λευκο τασακι  τριγωνικο με στρογυλεμενες ακρες απο σκληρο πλαστικο που γραφει KERANIS και γεματο απο σημαδια που αφηνουν οι καφτρες
Λιγο πιο κατω η  απεθαντη λιμνη Δρακοπουλου με τα κυπαρισια μαντρωμενη απο ενα τοπιο "σπανακοριζο" ασπρα βραχια και πρασινοι θαμνοι, ανακατεμενοι και ερημα πολυβολεια εδω και εκει να φυλανε προς Σαλαμινα μπας και ερθουν ξανα οι Περσες, αλλα τους κοβουν τη θεα τα δεξαμενοπλοια που εχουν αρχισει να φωτιζουν στον οριζοντα μαζι με τα πρωτα φωτακια που σκανε στο βαθος απο την Ελευσινα. Το αναψυκτηριο δεν ειναι απο τα μαγαζια που εχουν τζουγκμποξ. Ενα ραδιο με στρογγυλα μεταλικα κουμπια παγιδες ηλεκτροπληξιας πανω στην γαλβανιζε τριγωνη βιτρινα ψυγειο  παιζει μονοφωνικα και μπερδευεται εδω και εκει με τον ηχο που κανουν οι πατημασιες των πελατων εξω απο το μαγαζι  σε χαλικια ανακατεμενα με φιλτρα απο τσιγαρα και τσιγκινα  καπακια  στραπατσαρισμενα απο το ανοιχτηρι. Μια σκνιπα εχει πνιγει απο ωρα μεσα σε ενα ποτηρι ΓΙΟΥΛΑ-η λιμνη των στεναγμων για καθε αυτοκτονικη σκνιπα- με την μπυρα του καυλιαρη που δεν παιρνει χαμπαρι γιατι κοιταζει το βυζι της μουνιτσας να φουσκωνει  μεσα απο το πουκαμισο και φυσκωνει και εκεινου τα παντελονι ... τα γελια τους δεν εχουν ενηλικιωθει ακομα εντελως αν και συντομα θα παντρευτουν, ουτε το λαχανιασμα που θα ανταλλαξουν πιο κατω  πισω απο μια ασπρη μαντρα που εχουν βαψει απο πανω με μεγαλα μπλε κοκκινα γραμματα στη σειρα μια αγνωστη μαρκα τρακτερ-απελπισμενη διαφημιση. Εκει διπλα ή λιγο πιο μακρυα υπαρχει ενα λουνα παρκ που πρεπει να ελαμπε την πρωτη μερα που το εστησαν καπου  στην Νοτια Ιταλια , τωρα πια σαραβαλο ειχε περασει μεσω Πατρας για αρπαχες  σε τοπικα πανηγυρια και μελαγχωλικες Κυριακες εκτος πολης. Τα συγκρουομενα αυτοκινητακια στη μεση του λουνα παρκ ειναι ξεβαμμενα με σκισμενα καθισματα ...

Αν εισαι το αποτελεσμα μιας βολτας που πηγαν οι γονεις σου  '' ...στην Ελευσινα μια φορα ", απο την πρωτη κι'ολας στιγμη που βρεθηκες να πλακωνεσαι στις Χριστοπαναγιες με τα αλλα σπερματοζωαρια για τη  μοναδικη θεση παρκινγκ στην κοιλια της μανας σου, μπερδευτηκες εκτος απο τα αλλα που προβλεπει η επιστημη και με τον αερα που κατεβασαν τα πνευμονια της εκεινη τη μερα. Ενα οξυγονο ανακατεμενο με μικροσωματιδια απο ντουκοχρωμα βεσπας,  ξερα βραχια και θαμνους, βρωμικα πλαστικα τασακια ΚΕΡΑΝΙΣ, ταπεινα ποτηρια ΓΙΟΥΛΑ, ηχητικα παρασιτα ραδιοφωνου και ολοκληρη τη σκουρια ενος ξεθωριασμενου λουναπαρκ εκει κοντα ή λιγο πιο μακρυα. Δεν χρειαζεται να τα αγαπησεις επειδη τα κουβαλας στο αιμα σου.
Δεν χρειαζεται να τ'αγαπησεις, ομως ειναι τα αντισωματα σου στο Θανατο γιατι φτιαχνουν ταφους τον τελευταιο καιρο, το μαθες?
Μοιαζουν με ανακαινισμενη  απομιμηση Παρισινου μπιστρο  και βρισκονται σχεδον παντου πια. Εκει θα βρεις την 60s-70s συχνα μιζερη καθημερινοτητα των γονιων σου, το βρωμικο πλαστικο τασακι ΚΕΡΑΝΙΣ που εσβυναν τα τσιγαρα τους, το χοντρο ποτηρι ΓΙΟΥΛΑ που επιναν μπυρα μαζι με σκνιπες, πολυτιμα πλεον ρετρο αντικειμενα μιας Χιπστερης Αναγεννησης.Ειναι μια εποχη που με οποιονδηποτε τροπο προσπαθουν να σε πεισουν οτι τα διαμαντια του Στεμματος της Αγγλιας ειναι καπακια απο μπυρα ΦΙΞ και οτι τον Χριστο τον συλλαβανε οταν τρακαρε με τη 60ς βεσπα του, την ωρα που πηγαινε σε προβα γιατι ειχε φτιαξει τζιπσι σουινγκ συγκροτημα με τους δυο ληστες και τη Μαγδαληνη. Τα αντισωματα και οι κυτταρικες μνημες μιας μελαγχωλικης εκδρομης θα σε σωσουν και η λατρεια των ρετρο αντικειμενων δεν θα σε σκοτωσει γιατι θα ξερεις οτι, ουτε οι γονεις σου τα αγαπησαν στ'αληθεια. Ετυχε να βρεθουν αναμεσα τους και προσπαθησαν να ζησουν με αυτα με κρυφο ή φανερο ονειρο μια μερα να τα αφησουν πισω τους για παντα και να κανουν βολτα στο φωτεινο Παρισι του Ιβ Μονταν.



Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

... Τι "βινταζ μιουζικ" ρε μαλακα? "Ολντις μπατ γκουντις" το λεγαμε τοτε!

Τη δεκαετία του 50 στην Αμερική εφευρεθήκαν τα «φίφτις» …
Όμως εδώ και πολύ καιρό τα «αμερικανικά φίφτις» δεν ανήκουν πια στην Αμερική,ούτε στη δεκαετία του 50, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το «γαλλικό φιλί» δεν είναι κάτι που καλλιεργείται για οκτώ μήνες σε ειδικές φάρμες στη Νότια Γαλλία και εξάγεται κάθε Φθινόπωρο σε σακουλάκι.
Τα «αμερικανικά φίφτις» και το «γαλλικό φιλί» είναι δύο από τα τρία βασικά στοιχεία που βοήθησαν την εφηβική καύλα -που ανακαλύφθηκε και αυτή τη δεκαετία του 50 πρώτη φορά στην Αμερική – να εξαπλωθεί παγκόσμια και πέρα από τον χρόνο και να λειτουργεί το ίδιο, είτε αυτό θα σου συμβεί μεγαλώνοντας σε μια κωμόπολη με σπίτια πλέιμομπιλ και δημαρχείο με ρολόι κάπου ανατολικά του Ντένβερ το 1958, είτε αν μεγαλωνεις το 1989 στα στενά μεταξύ Αριστοτέλους -3η Σεπτεμβρίου- Φωκίωνος-Βικτώρια-Πλατεία Αμερικής – Φυλής. Κάπου εκεί μας βρήκαν και εμάς τα «αμερικάνικα φίφτις» και τα «γαλλικά φιλιά» και καύλωσαν τις δεκαπεντάχρονες ψωλές μας. Και δώστου "πάνω κάτω η Πατησιών" και δώστου «τα μέρη που κάποτε γινόσουν μάγκας » γιατί κακά τα ψέματα αυτοί οι δρόμοι είχαν μια φορά και ένα καιρό, μια κάποια ροκ και ρολλ ιστορία που με ένα είδος αφηρημένου ενστίκτου το καταλαβαίναμε πως ακόμα γραφόταν, αλλά με ένα τέτοιο τρόπο και σ’ένα μοντέρνο παρόν που δύσκολα θα άγγιζε δεκαπεντάχρονα που απαιτούσαν να βάλουν στα μαλλιά τους τα ίδια σκατά που έβαζε και ο παππούς τους πριν 40 χρόνια. Για ποια νέα μόδα, στα αθλητικά παπούτσια του μπάσκετ ξέρω γω, να μιλήσεις το ’89 με ένα δεκαπεντάχρονο που έμπαινε στα καφενεία και ρώταγε εξηνταπεντάχρονους θείους για να μάθει που στο διάολο και σε ποια χωμένη τρύπα της Αιόλου να ψάξει για ασπρόμαυρα λουστρίνια του 50. Για ποια χίπ-χοπ χαλαρότητα να μιλήσεις τότε με δεκαπεντάχρονα που για να σιγουρευτούν ότι το «κοκόρι» δεν θα χαλάσει με κανένα Χριστό πασάλειβαν το κεφάλι τους χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμα και με μαύρο βερνίκι παπουτσιών μέχρι οι αυλακές που έκανε η τσατσάρα στο μαλλί τους να κοκαλώσουν τόσο, σαν να τις είχαν χαράξει πάνω σε βινύλιο από σαρανταπεντάρι της Σαν Ρέκορντς.
1989 και ήταν ακόμα μια εποχή που κανένας δεν μπορούσε να πάρει πιο σοβαρά τις μουσικές του επιλογές όσο ένα δεκαπεντάχρονο, αν αποφάσιζε να το κάνει. Δεν χώραγε κουβέντα γι’αυτό σε ένα σχολείο 600 ατόμων που μόλις 8 ήμαστε όσοι είχαμε ακούσει την τελευταία ελεύθερη κραυγή του Έλβις στο « Μύστερι τρέιν», έφταιγαν πάντα οι άλλοι 592 που ήταν κουφοί.
Γενικά παραπάνω από τρία-τέσσερα βινύλια δεν είχες καταφέρει να ακούσεις και αυτά σου είχε φύγει ο κώλος να τα βρείς,
όμως ήταν για σένα Σάρκα και Αίμα Θεού, μερες που οι ανθρωποι γυρω σου κοινωνουσαν σαρκα και κετσαπ Θεου στα συνοικιακα χαμπουργκεραδικα.

 Αν γινόταν θα έσπαγες τους δίσκους σε μικρά κομμάτια και κάθε μέρα θα κατάπινες κι’από ένα, αντί για Θεία Κοινωνία και σαν συνταγή γιατρού: λίγο Μάτσμποξ του Πέρκινς τη Δευτέρα, πέντε νότες από το Ρούμπι μπέιμπι του Ντιόν την Τρίτη και – με προσοχή γιατί σκοτώνει – ένα μικρό κομματάκι από το άλτο που κάνει το κλαρινέτο στο Ουάσινγκτον Σκουέαρ των Στόμπερς …

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Στορμυ Γουεδερ

Τελευταια στιγμη βρηκες καποιο γνωστο να σου δανεισει χρηματα, ισα-ισα για λιγη βενζινη και δυο μπυρες απο το περιπτερο, αλλιως θα επρεπε να πας με τα ποδια μεχρι εκει, 25 λεπτα δρομος ή να μη πας καθολου.
Σε περιμενει στη γωνια
"Ελα να κατσουμε στα σκαλια ... "
Της δινεις το ενα κουτακι
Η τελευταια μερα του καλοκαιριου, τελος εποχης, θελεις να πεις κατι αλλα δεν σου βγαινει, η υγρασια σε λιγο θα σε κανει κωλος, μιλα ρε μαλακα, δεν σου βγαινει,  χειροτερο το κανεις, περιμενει να της μιλησεις και το κανεις χειροτερο.
"Σημερα τελειωνει το καλοκαιρι" σου λεει για να σπασει τη μουγκαμαρα
"Τελος εποχης ... " συμπληρωνεις και ξαφνικα σηκωνεται αερας,
Σημαδιακο.
 Ειναι κινηματογραφικο, αλλα μη γινεσαι  σινεφιλ τετοιες ωρες.
Συγκεντρωσου.
Τα πραγματα τα εχεις σκεφτει οσο πιο λογικα μπορουσες και εχεις προβλεψει οτι αν δεν τα πεις εσυ, συντομα θα στα δειξει εκεινη με καποιο τροπο και τοτε ο εγωισμος σου δεν θα ξαναγυρισει ποτε απο την Αποβαση της Νορμανδιας.
Τελικα δεν λες τιποτα για αλλη μια φορα.
Λετε ασχετα.
 Ισως να ειναι και καλυτερα ετσι. Τα μαγαζια εχουν κλεισει, κοσμος πουθενα.
Ταξιτζηδες περνανε και κοβουν λιγο ταχυτητα οταν φτανουν μπροστα απο τα σκαλια
Ειναι ομορφη και θελουν να την παρουν ματι
Φυσαει περισσοτερο. Δεν θα πεις τιποτα και ισως να ειναι καλυτερα ετσι. Θα τελειωσει με μια καληνυχτα. Ολα τα πραγματα καπως τελειωνουν καποτε.
Μια καληνυχτα δεν γαμιεται, πεστην, αλλα δεν σου αρεσουν τα "καλημερα" και τα "καληνυχτα"
Αυτο που θελεις να της πεις στ'αληθεια, ειναι οτι σε λιγο θα σκασει χειμωνας, οι φημες λενε για χειμωνα απο αυτους που παιζουν πασιεντζα με παγωμενα πτωματα αστεγων αντι για τραπουλοχαρτα
Καλα ηταν οσο κρατησε το καλοκαιρι στους δρομους, στο αμαξι, στους λοφους, στα παρκα, αλλα τωρα που θα σκασει κρυο  δεν εχεις ενα σπιτι της προκοπης να τη φωναξεις, να το παιξεις ο καικαλάς ο σαξοφωνιας που παιζει 15 παραλαγες του Ολ οφ μι στο ημιφως με το βλεμμα  μελαγχολια  να κοιταει απο την τζαμαρια στο βαθος τη γεφυρα του Μπρουκλιν την ωρα που αυτη θα κοιμαται στο κρεβατι σου ηρεμα και ζεστα και απο πισω ενας μεγαλος τοιχος με κοκκινα αμερικανικα τουβλα που 45 μαστορες και εξηντα μαθηταδες τα εψησαν σε τιποτα εργοστασια κοντα στο Χαντζον ριβερ...

Γινεσαι παλι σινεφιλ τετοιες ωρες και αυτο γιατι  ντρεπεσαι , γιατι αυτη ειναι μαθημενη αλλιως
Κατι πας να της πεις, κατι παει να ακουσει και τοτε πιανει μια βροχη καθετη σαν αυτες που πεφτουν κατα τον Μισσισιπι την ωρα που η ιδιοκτητρια του λευκου ξυλινου σπιτιου διπλα στις λευκες και τα καλαμποκια σερβιρει τσαι με παγακια στον πρακτορα του FBI που της εκανε επισκεψη με χαλαρη γραβατα  και το καπελο στο χερι ...

Εκεινη μενει στη βροχη. Ακομα περιμενει να της πεις.

Την παιρνεις πιο πανω σε ενα υποστεγο γιατι εχει γινει μουσκεμα, ισα ισα χωρατε ορθιοι απο κατω και το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να  βγαλεις το πουκαμισο σου και τη σκεπαζεις για να μη κρυωσει και σκεφτεσαι πως
μακαρι τα σπιτια να ηταν πουκαμισα, θα τη σκεπαζες καθε μερα και με ενα διαφορετικο οταν θα εσκαγε ο Χειμωνας.
Για τα πουκαμισα σου δεν ντρεπεσαι, ακομα και οταν ειναι τσαλακωμενα, που ειναι συνηθως οπως και λιγο σκισμενα εδω και εκει, σαν αυτα που εχουν κατι ντεντεκτιβ της δεκαετιας του 50 μετα το ξυλο που εχουν φαει απο ολοκληρη σατανιστικη οργανωση στην προσπαθεια τους να λυσουν μια υποθεση βουντου ή καποια μαλακια στο ετσι τελος παντων, καπου στη Νεα Ορλεανη, παραπατωντας αναμεσα σε μπουκαλια κοκα-κολα και τσαλακωμενα πακετα Λακι-στραικ, κατι νυχτες που μοιαζουν σαν και αυτη ...

Το θεμα ειναι οτι εκεινη  ξερει τελικα απο την αρχη τι θελεις να της πεις σε αγκαλιαζει με ολη της τη δυναμη και ακουμπαει το κεφαλι της στο σωμα σου, εκει στη μεση του δρομου και αφου δεν της λες εσυ με τη φωνη σου, αποφασιζει να σου πει εκεινη γραφοντας με τα  "φου" που κανει η ανασα της δυο φρασεις πανω στο  λαιμο σου
" Οι ανθρωποι δεν ειναι παντα ηρωες απο ταινια του Αλαν Παρκερ ... "
" Σε θελω και μη γινεσαι σινεφιλ με τα θελω μου ... "